غزل ۱۳۲۱ - ایا هوای تو در جان‌ها، سلام علیک

اَیا هَوایِ تو در جان‌ها، سَلامُ عَلَیک
غُلام می‌خَری ارزان بَها، سَلامُ عَلَیک ۱

اَیا کسی که هزارانْ هزار جان و رَوان
همی‌کَشَند زِهر سو تو را، سَلامُ عَلَیک ۲

به وقتِ خواندنِ آن نامه‌هایِ خون آلود
بِخوان زِ جانِبِ این آشنا، سَلامُ عَلَیک ۳

تو می‌خُرامی و خورشید و ماهْ در پِیِ تو
هَمی دَوَند که ای خوش لِقا، سَلامُ عَلَیک ۴

به خاکِ پایِ تو هر دَم، هَمی‌کنند پیام
هزارْ چَشم که ای توتیا، سَلامُ عَلَیک ۵

تو تیزْگوش تَری از همه، که هر نَفَسَت
زِغَیب می‌رَسَد از اَنْبیا، سَلامُ عَلَیک ۶

سَلامْ خُشک نباشد، خصوص از شاهان
هزار خِلْعَت و هدیه‌ست با سَلامُ عَلَیک ۷

چُنان که کرد خداوند در شبِ مِعْراج
به نورِ مُطْلَق بَرِ مُصطفی، سَلامُ عَلَیک ۸

زِهی سلام که دارد زِ نورِ دُنْبِ دراز
چُنین بُوَد چو کُند کِبْریا، سَلامُ عَلَیک ۹

گذشت این همه، ای دوست ماجَرا بِشِنو
وَلیک پیش تَر از ماجَرا، سَلامُ عَلَیک ۱۰