خیز صَبوحی کُن و دَردِه صَلا
خیز که صبح آمد و وقتِ دُعا
کوزه پُر از میْ کُن و در کاسه ریز
خیز مَزَن خُنْبَک و خُم بَرگُشا
دور بِگَردان و مرا دِهْ نَخُست
جانِ مرا تازه کُن ای جانْ فَزا
خیز که از هر طَرَفی بانگِ چَنگ
در فَلَک انداخت نِدا و صَدا
تَنْتَنِ تَنْتَن شِنو و تَن مَزَن
وقتِ تو خوش ای قَمَرِ خوش لِقا
در سَرَم اَفْکَن میْ و پابَند کُن
تا نَرَوَم بیهُده از جا به جا
زان کَفِ دریاصِفَتِ دُرنِثار
آب دراَنْداز چو کَشتی مرا
پاره چوبی بُدَم و از کَفَت
گشته‌اَم ای موسیِ جانْ اژدَها
عازِرِ وَقتَم به دَمَت ای مسیح
حَشْر شُدم از تَکِ گورِ فَنا
یا چو درختم که به امرِ رَسول
بیخ کَشان آمدم اَنْدَر فَلا
هم تو بِدِه هم تو بگو زین سِپَس
ای دَهَن و کَفِّ تو گنجِ بَقا
خُسروِ تبریز تویی شَمسِ دین
سَروَرِ شاهانِ جهانِ عُلا

هَله ای آن کِه بِخوردی سَحَری باده، که نوشَت
هَله پیش آ که بگویم سُخَنِ رازْ به گوشَت
میِ روح آمد نادر، رو از آن هم بِچَش آخِر
که به یک جُرعه بِپَرَّد همه طَرّاری و هوشَت
چو ازین هوش بِرَستی، به مُساقات و به مَستی
دَهَدَت صد هُشِ دیگر، کَرَمِ باده فروشَت
چو در اسرار دَرآیی، کُنَدَت روحْ سَقایی
به فَلَک غُلْغُله اُفْتَد، زِ هیاهوی و خُروشَت
بِسِتان بادۀ دیگر، جُز ازان اَحْمَر و اَصْفَر
کُنَدَت خواجۀ مَعنی، بِرهانَد زِ نُقوشَت
دَهَد آن کانِ مَلاحَت، قَدَحی وَقتِ صَباحَت
بِهْ ازان صد قَدَحِ میْ، که بِخوردی شبِ دوشَت
تو اگر هایْ نگوییّ و اگر هویْ نگویی
همه اَمْوات و جَمادات بِجوشَند زِ جوشَت
چو در آن حَلْقه بِگُنجی، زَبَرِ مَعدن و گَنجی
هَوَسِ کَسْب بِیُفتَد زِ دلِ مَکْسَبه کوشَت
تو کِه از شرِّ اَعادی، به دو صد چاه فُتادی
بِرَهانید به آخِر، کَرَمِ مَظْلَمه پوشَت
همه آهنگِ لِقا کُن، خَمُش و صید رَها کُن
به خَموشیْت مُیَسَّر شود این صیدِ وُحوشَت
تو دَهان را چو بِبَندی، خَمُشی را بِپَسَندی
کَشِش و جَذْبِ نَدیمان، نگُذارَند خَموشَت

این بار من یک بارگی، در عاشقی پیچیده‌ام
این بار من یک بارگی، از عافیت بُبْریده ام
دل را زِ خود بَرکَنده‌ام، با چیزِ دیگر زنده‌ام
عقل و دل و اندیشه را، از بیخ و بُنْ سوزیده‌ام
ای مَردمان ای مَردمان، از من نَیایَد مَردمی
دیوانه هم نَنْدیشَد آن کَنْدَر دلْ اندیشیده‌ام
دیوانه کوکَب ریخته، از شورِ من بُگْریخته
من با اَجَل آمیخته، در نیستی پَرّیده‌ام
امروزْ عقلِ من زِ من، یک بارگی بیزار شُد
خواهد که تَرسانَد مرا، پِنْداشت من نادیده‌ام
من خود کجا تَرسَم ازو؟ شکلی بِکَردم بَهرِ او
من گیج کِی باشم؟ ولی قاصد چُنین گیجیده‌ام
از کاسهٔ اِسْتارگان، وَزْ خونِ گَردونْ فارِغَم
بَهرِ گدارویانْ بَسی من کاسه‌ها لیسیده‌ام
من از برایِ مَصْلَحَت، در حَبْسِ دنیا مانده‌ام
حَبْس از کجا، من از کجا؟ مال کِه را دُزدیده‌ام؟
در حَبْسِ تَن غَرقَم به خون، وَزْ اشکِ چَشمِ هر حَرون
دامانِ خون آلود را در خاکْ می‌مالیده‌ام
مانندِ طِفْلی در شِکَم، من پَروَرش دارم زِ خون
یک بار زایَد آدمی، من بارها زاییده ام
چندان که خواهی دَرنِگَر در من، که نَشْناسی مرا
زیرا از آن کِم دیده‌یی، من صد صِفَت گردیده‌ام
در دیدهٔ من اَنْدَر آ، وَزْچَشمِ من بِنْگَر مرا
زیرا بُرون از دیده‌ها، مَنْزِلْگَهی بُگْزیده‌ام
تو مَستِ مَستِ سَرخوشی، من مَستِ بی‌سَر سَرخوشَم
تو عاشقِ خندان لبی، من بی‌دَهانْ خندیده‌ام
من طُرفه مُرغَم کَزْ چَمَن، با اِشْتهایِ خویشتن
بی دام و بی‌گیرنده‌یی، اَنْدَر قَفَص خیزیده‌ام
زیرا قَفَص با دوستان، خوش تَر زِباغ و بوستان
بَهرِ رضایِ یوسُفان، در چاهْ آرامیده‌ام
در زَخمِ او زاری مَکُن، دَعویِّ بیماری مَکُن
صد جانِ شیرین داده‌اَم تا این بَلا بِخْریده‌ام
چون کِرمِ پیله در بَلا، در اَطْلَس و خَز می‌رَوی
بِشْنو زِ کِرمِ پیله هم، کَنْدَر قَبا پوسیده‌ام
پوسیده‌یی در گورِ تَن، رو پیشِ اِسْرافیلِ من
کَزْ بَهرِ من در صورْ دَم، کَزْ گورِ تَنْ ریزیده‌ام
نی نی چو بازِ مُمْتَحَن، بَردوز چَشم از خویشتن
مانندِ طاووسی نِکو، من دیبه‌ها پوشیده‌ام
پیشِ طَبیبَش سَر بِنِه، یعنی مرا تَریاق دِهْ
زیرا دَرین دامِ نَزِه من زَهرها نوشیده‌ام
تو پیشِ حَلْواییِّ جان، شیرین و شیرینْ جان شَوی
زیرا من از حَلْوایِ جانْ چون نیشِکَر بالیده‌ام
عینِ تو را حَلْوا کُند، بِهْ زان که صد حَلْوا دَهَد
من لَذَّتِ حَلْوایِ جانْ جُز از لَبَش نَشْنیده‌ام
خاموش کُن کَنْدَر سُخَن، حَلْوا بِیُفتَد از دَهَن
بی‌گفت، مَردم بو بَرَد، زان سان که من بوییده‌ام
هر غوره‌یی نالان شُده، کِی شَمسِ تبریزی، بیا
کَزْ خامی و بی‌لَذَّتی، در خویشتن چَغْزیده‌ام

تا با تو قَرین شُده‌‌‌‌ست جانم
هر جا که رَوَم به گُلْسِتانم
تا صورتِ تو قَرینِ دل شُد
بر خاکْ نِیَم بر آسْمانم
گَر سایه من دَرین جهان است
غم نیست که من در آن جهانم
من عاریه‌‌‌‌اَم در آن که خوش نیست
چیزی که بدان خوشَم من آنم
در کَشتیِ عشق خُفته‌‌‌‌اَم خوش
در حالَتِ خُفتگی رَوانم
امروزْ جَمادها شِکُفته‌‌‌‌ست
امروزْ میانِ زندگانم
چون عَلَّمَ بِالْقَلَم رَهَم داد
پس تَخته نانِبِشته خوانم
چون کانِ عَقیق در گُشاده‌‌‌‌ست
چه غم که خَراب شُد دُکانم؟
زان رَطْلِ گِران دِلَم سَبُک شُد
گَر دل سَبُک است سَرگِرانم
ای ساقیِ تاج بَخش پیش آ
تا بر سَر و دیده‌اَت نشانم
جُز شمع و شِکَر مگوی چیزی
چیزی بِمَگو که من ندانم

می­بسازد جان و دل را بس عَجایب کان صیام
گَر تو خواهی تا عَجَب گردی عَجایب­دان صیام
گَر تو را سودایِ مِعْراج است بر چَرخِ حَیات
دان که اسپِ تازیِ تو هست در میدان صیام
هیچ طاعت در جهانْ آن روشنی نَدْهَد تو را
چون که بَهرِ دیدهٔ دلْ کوریِ اَبْدان صیام
چون که هست این صومْ نُقْصانِ حیاتِ هر سُتور
خاص شُد بَهرِ کمالِ مَعنیِ انسانْ صیام
چون حیاتِ عاشقان از مَطْبَخِ تَنْ تیره بود
پَس مُهَیّا کرد بَهرِ مَطْبَخِ ایشان صیام
چیست آن اَنْدَر جهانْ مُهلک­تَر و خون­ریزتَر
بر دل و جانِ وِجا خونْ خوارهٔ شیطان صیام
خِدمَتِ خاصِ نَهانی تیزنَفْع و زودسود
چیست پیشِ حَضرتِ دَرگاهِ این سُلطان صیام
ماهیِ بیچاره را آبْ آنچُنان تازه نکرد
آنچه کرد اَنْدَر دل و جان­هایِ مُشتاقانْ صیام
در تَنِ مَردِ مُجاهد در رَهِ مَقْصودِ دل
هست بهتر از حَیاتِ صد هزارانْ جانْ صیام
گرچه ایمان هست مَبنی بر بِنایِ پنج رُکن
لیک وَاللَّه هست از آن­ها اَعْظَمُ الْاَرکان صیام
لیک در هر پنجْ پنهان کرده قَدْرِ صَوْم را
چون شبِ قَدْرِ مُبارک هست خود پنهانْ صیام
سنگِ بی­قیمت که صد خَروار ازو کَس نَنْگَرد
لَعْل گرداند چو خورشیدش درونِ کانْ صیام
شیر چون باشی که تو از روبَهی لَرزان شَوی؟
چیره گرداند تو را بر بیشهٔ شیرانْ صیام
بس شِکَم خاری کُند آن کو شِکَم خواری کُند
نیست اَنْدَر طالِع جَمعِ شِکَم خوارانْ صیام
خاتَمِ مُلْکِ سُلَیمان است یا تاجی که بَخْت
می­نَهَد بر تارکِ سَرهایِ مُختارانْ صیام
خندهٔ صایِم بِهْ است از حالِ مُفْطِر در سُجود
زان که می­بِنْشانَدَت بر خوانِ اَلرَّحْمانْ صیام
در خورِش آن بامِ تون از تو به آلایش بُوَد
هَمچو حَمّامَت بِشوید از همه خِذْلانْ صیام
شَهوتِ خوردن ستاره­یْ نَحْس دانْ تاریکْ­دل
نور گردانَد چو ماهَت در همه کیوانْ صیام
هیچ حیوانی تو دیدی روشن و پُر نورِعِلْم؟
تَن چو حیوان است مَگْذار از پِیِ حیوانْ صیام
شَهوتِ تَن را تو هَمچون نیشِکَر دَرهَم شِکَن
تا درونِ جان بِبینی شِکَّرِ ارزانْ صیام
قطره­یی تو سویِ بَحری کِی توانی آمدن؟
سویِ بَحرَت آوَرَد چون سَیل و چون بارانْ صیام
پایِ خود را از شَرَف مانندِ سَر گَردان به صَوْم
زان که هست آرامگاهِ مَردِ سَرگَردانْ صیام
خویشتن را بر زمین زَن در گَهِ غوغایِ نَفْس
دست و پایی زن که بِفْروشَم چُنین ارزانْ صیام
گَرچه نَفْسَت رُستمی باشد مُسَلَّط بر دِلَت
لَرْز بر وِیْ اَفکَند چون بر گُلِ لَرزانْ صیام
ظُلْمَتی کَزْ اَنْدَرونَش آبِ حیوان می­زِهَد
هست آن ظُلْمَت به نزدِ عقلِ هُشیارانْ صیام
گَر تو خواهی نورِ قرآن در درونِ جانِ خویش
هست سِرِّ نورِ پاکِ جُملهٔ قرآنْ صیام
بر سَرِ خوان­هایِ روحانی که پاکان شِسته­اند
مَر تو را هم­کاسه گرداند بِدان پاکانْ صیام
روزه چون روزَت کُند روشن­دل و صافی­رَوان
روزِ عیدِ وصلِ شَه را ساخته قُربانْ صیام
در صیام اَرْپا نَهی شادی­کُنان نِهْ با گُشاد
چون حَرام است و نَشایَد پیشِ غَمناکان صیام
زود باشد کَزْ گَریبانِ بَقا سَر بَرزَند
هر کِه در سَر اَفکَند مانندهٔ دامانْ صیام

زَرگَرِ آفتاب را بَسته گاز می‌کُنی
کُرته شام را زِ مَهْ نَقْش و طِراز می‌کُنی
روز و شب و نتایجِ این حَبَشیّ و روم را
بر مَثَلِ اصولشان گِرد و دراز می‌کُنی
گاه مَجازِ بَنده را حَقّ و حقیقتی دَهی
وان که حقیقتی بُوَد هَزْل و مَجاز می‌کُنی
این چه کَرامَت است ای نَقْشِ خیالِ رویِ او
با دَرهایِ بَسته در خانه جَواز می‌کُنی
خاطِرِ هَمچو باد را نَقْشِ جُحود می‌دَهی
خاطِرِ‌ بی‌نیاز را پُر زِ نیاز می‌کُنی
در شبِ ابرگینِ غَم مَشْعله‌ها دَرآوَری
در دلِ تَنگِ پُرگِرِه پنجره باز می‌کُنی
ما به دِمشقِ عشقِ تو مَست و مُقیمْ بَهرِ تو
تو زِ دَلال و عِزِّ خود عَزمِ عَزاز می‌کُنی
گاهْ زِ نیمْ زَلَّتی برهَمَشان‌ هَمی‌زَنی
گاه خود از کَبیره‌ها چَشمْ فَراز می‌کُنی
گاهْ گدایِ راه را هِمَّتِ شاه می‌دَهی
گاه قُباد و شاه را بَنده آز می‌کُنی
می شِکَنی به زیرِ پا نایِ طَرَب نَوای را
چَنگِ شِکَسته بَسته را لایِق ساز می‌کُنی
بَربَطِ عِشرَتِ مرا گاه سه تا‌ هَمی‌کُنی
پَرده بوسَلیک را گاهْ حِجاز می‌کُنی
جان زِ وجودِ جودِ تو آمد و مَغزِ نَغْز شُد
باز زِ پوست‌هاش چون هَمچو پیاز می‌کُنی
یا سَنَداً لِحاظُهُ عاقِلَتی وَ مَسْکَنی
یا مَلِکًا جِوارُهُ مُکْتَنَفی وَ مَأْمَنی
اَنْتَ عِمادُ بِنْیَتی اَنْتَ عِتادُ مُنْیَتِی
اَنْتَ کَمالُ ثَرْوَتی اَنْتَ نِصابُ مَخْزَنی
قُرَّةُ کُلِّ مَنْظَرٍ مَقْصَدُ کُلِّ مُشْتَری
قُوَّةُ کُلِّ ناعِشٍ قُدْرَةُ کُلِّ مُنْحَنی
اَنْت وَلیُّ نِعْمَتی مُونِسُ لَیْلِ وَحْدَتی
اَنْتَ کُرومُ نائِلٍ حَوْلَ جَناهُ نَجْتَنی
سَیِدُّ کُلِّ مالِکٍ مَخْلَصُ کُلِّ هالِکٍ
هادی کُلِّ سالِکٍ ناعِشُ کُلِ مُنْثَنی
چند خَموش می‌کُنم سویِ سکوت می‌رَوَم
هوشِ مرا به رَغْمِ من ناطِقِ راز می‌کُنی

ای دوست زِشهرِ ما، ناگَه به سَفَر رفتی
ما تَلْخ شُدیم و تو در کانِ شِکَر رفتی
نوری که بِدو پَرَّد، جان از قَفَصِ قالَب
در تو نَظَری کرد او، در نورِ نَظَر رفتی
رفتی تو ازین پَستی، در شادی و در مَستی
آن سویْ زَبَردستی، گَر زیر و زَبَر رفتی
مانندِ خیالی تو، هر دَم به یکی صورت
زین شکلْ بُرون جَستی، در شکلِ دِگَر رفتی
امروز چو جانَستی، در صَدْرِ جِنانَسْتی
از دورِ قَمَر رَستی، بالایِ قَمَر رفتی
اکنون زِ تَنِ گِریان، جانا شُده‌یی عُریان
چون تَرکِ کُلَه کردی، وَزْبَندِ کَمَر رفتی
از نان شُده‌یی فارغ، وَزْ مِنَّتِ خَبّازان
وَزْ آب شُدی فارغ، کَزْ تَفِّ جِگَر رفتی
نانی دَهَدَت جانان،‌‌ بی‌مَعْده و‌‌ بی‌دندان
آبی دَهَدَت صافی، زان بَحْر که دَر رفتی
از جانِ شریفِ خود، وَزْ حالِ لَطیفِ خود
بِفْرست خَبَر، زیرا در عینِ خَبَر رفتی
وَرْزان که خَبَر نَدْهی، دانم که کجاهایی
در دامَنِ دریایی، چون دُرّ و گُهَر رفتی
هان ای سُخَنِ روشن، دَرتابْ دَرین روزَن
کَزْ گوشْ گُذَر کردی، در عقل و بَصَر رفتی

ازین تَنگین قَفَس جانا پَریدی
وَزین زندانِ طَرّاران رَهیدی
زِ رویِ آیِنِه گِل دور کردی
در آیینه بِدیدی آنچ دیدی
خَبَرها می‌شنیدی زیر و بالا
بَران بالا بِبین آنچ شنیدی
چو آب و گِل به آب و گِلْ سِپُردی
قُماشِ روحْ بر گَردون کَشیدی
زِ گَردش‌‌هایِ جسمانی بِجَستی
به گَردش‌‌هایِ روحانی رَسیدی
بِجَستی زِ اشْکَمِ مادر که دنیاست
سویِ بابایِ عقلانی دَویدی
بِخور هر دَم مِی شیرین‌تَر از جان
به هر تَلْخی که بَهرِ ما چَشیدی
گُزین کُن، هر چه می‌خواهیّ و بِسْتان
چو ما را بر همه عالَم گُزیدی
ازین دیگِ جهان رفتی چو حَلْوا
به خوانِ آنِ جهان، زیرا پَزیدی
اگر چه بَیضه خالی شُد زِ مُرغَت
بُرونِ بیضهٔ عالَم پَریدی
دَرین عالَم نگُنجی زین سِپَس تو
همان سو پَر که هر دَم در مَزیدی
خَمُش کُن، رو که قُفلِ تو گُشادند
اَجَل بِنْمود قُفلَت را کلیدی

شوری فُتاد در فَلَک ای مَهْ، چه شِسْته‌یی؟
پُرنور کُن تو خیمه و خَرگَه، چه شِسْته‌یی؟
آگاه نیستند مَگَر این فَسُردگان
از آتشِ تو ای بُتِ آگَهْ، چه شِسْته‌یی؟
آتش خورانِ رَهْ به سَرِ کویْ مُنتَظِر
با مَردمانِ زیرکِ اَبْلَه، چه شِسْته‌یی؟
دلْ شیرِ بیشه است، وَلیکِن سَرَش تویی
دلْ لشکرِ حَق است و تویی شَهْ، چه شِسْته‌یی؟
ای جانِ تیزگوش، تو بِشْنو هم از دَرون
هم رَهْ به توست، بر سَرِ هر رَه، چه شِسْته‌یی؟
هین، کَزْ فَراخْنایِ دِلَت تا به عَرش رفت
هَیهایِ وصل و خنده و قَهْقَهْ، چه شِسْته‌یی؟
دی بامْداد دامَنِ جانم گرفت دل
کان جان و دل رَسید، تو آوَهْ، چه شِسْته‌یی؟
دولابِ دولت است زِ تبریز، شَمسِ دین
دَر زَن تو دست‌ها و دَرین رَهْ، چه شِسْته‌یی؟

به عاقِبَت بِپَریدیّ و در نَهان رَفتی
عَجَب عَجَب، به کُدامین رَهْ از جهان رَفتی؟
بَسی زَدی پَر و بال و قَفَص دَراشْکَستی
هوا گرفتی و سویِ جهانِ جان رَفتی
تو بازِ خاص بُدی، در وِثاقِ پیرزنی
چو طَبْلِ باز شنیدی، به لامَکان رَفتی
بُدی تو بُلبُلِ مَستی، میانهٔ جُغدان
رَسید بویِ گُلِستان، به گُلْسِتان رَفتی
بَسی خُمار کَشیدی، ازین خَمیرِ تُرُش
به عاقِبَت به خَراباتِ جاودان رَفتی
پِیِ نشانهٔ دولت، چو تیرْ راست شُدی
بدان نشانه پَریدیّ و زین کَمان رَفتی
نِشان‌هایِ کَژَت داد این جهانِ چو غول
نِشان گُذاشتی و سویِ بی‌نشان رَفتی
تو تاج را چه کُنی، چون که آفتاب شُدی؟
کَمَر چرا طَلَبی، چون که از میان رَفتی؟
دو چَشمِ کُشته شنیدم، که سویِ جان نِگَرَد
چرا به جانْ نِگَری، چون به جانِ جان رَفتی؟
دِلا، چه نادره مُرغی، که در شکارِ شَکور
تو با دو پَر چو سِپَر جانِبِ سِنان رَفتی
گُل از خَزان بِگُریزد، عَجَب، چه شوخ گُلی
که پیشِ بادِ خَزانی، خَزانْ خَزان رَفتی
زِ آسْمان تو چو باران، به بامِ عالَمِ خاک
به هر طَرَف بِدَویدی، به ناودان رَفتی
خَموش باش، مَکَش رنجِ گفت و گوی، بِخُسب
که در پَناهِ چُنان یارِ مِهْربان رَفتی

در دلِ من پَردهٔ نو می‌زَنی
ای دل و ای دیده و ای روشنی
پَرده تویی وَزْ پَسِ پَرده تویی
هر نَفَسی شکلِ دِگَر می‌کُنی
پَرده چُنان زن که به هر زَخمه‌یی
پَردهٔ غَفلَت زِ نَظَر بَرکَنی
شب مَنَم و خَلْوت و قِنْدیلِ جان
خیره که تو آتشی یا روغنی
بی من و تو، هر دو تویی، هر دو من
جانِ مَنی، آنِ مَنی، یا مَنی
نکتهٔ چون جان شِنَوَم من زِ چَنگ
تَنْتَنِ تَنْتَن، که تو یعنی تَنی
گَر تَنَم و گَر دِلَم و گَر رَوان
شاد بِدانَم که تواَم می‌تَنی
از تو چرا تازه نباشم؟ که تو
تازگیِ سَرو و گُل و سوسَنی
از تو چرا نور نگیرم؟ که تو
تابِشِ هر خانه و هر روزَنی
از تو چرا زور نیابم؟ که تو
قُوَّتِ هر صَخره و هر آهَنی

یا ساقِیَةَ الْمُدامِ هاتی
وَامْحُوا بِمُدامَةٍ صِفاتی
مِنْ عَیْنِ مُدامَةٍ رَحیقٍ
لا تَمْزِجُها مِنَ الْفراتِ
اِشْبَعْ طَرَبًا وَ رَوِّ عَیْشًا
لا تَخْشَ مَلامَةَ الْوُشاةِ
لا تُسْکِرْ جاهِلًا لَئیمًا
وَاسْکِرْ نَفَرًا مِنَ الْکُفاةِ
قُمْ فَاسْبِ بِوَجْنَتَیْکِ عَقْلی
قُمْ فَافْنِ بِمُقْلَتَیکِ ذَاتی
بُشْریٰ بِوُلُوجِ رُوحِ قُدْسٍ
یُنْجی نَظَری مِنَ الْکُفاة
لاخَوْفَ وَلا فَنا لِذاتِ
لا یُنْعِشُهُ مِنَ الْمَماتِ
لا اَمْنَ وَ لا اَمانَ حَتّیٰ
اَقْطَعْ طَمَعی مِنَ النَّجاتِ
تَبْریزَ لَحِقْتَنی وَ اِلّا
فَاحْسِبْ بَدَنی مِنَ الْمَواتِ

جمعی که تو در میان ایشانی
زآن جمع به در بود پریشانی
ای ذات شریف و شخص روحانی
آرام دلی و مرهم جانی
خرم تن آن که با تو پیوندد
وآن حلقه که در میان ایشانی
من نیز به خدمتت کمر بندم
باشد که غلام خویشتن خوانی
بر خوان تو این شکر که می‌بینم
بی فایده‌ای مگس که می‌رانی
هر جا که تو بگذری بدین خوبی
کس شک نکند که سرو بستانی
هرک این سر دست و ساعدت بیند
گر دل ندهد به پنجه بستانی
من جسم چنین ندیده‌ام هرگز
چندان که قیاس می‌کنم جانی
بر دیده من برو که مخدومی
پروانه به خون بده که سلطانی
من سر ز خط تو بر نمی‌گیرم
ور چون قلمم به سر بگردانی
این گرد که بر رخ است می‌بینی
وآن درد که در دل است می‌دانی
دودی که بیاید از دل سعدی
پیداست که آتشیست پنهانی
می‌گوید و جان به رقص می‌آید
خوش می‌رود این سماع روحانی

آن دم که صبح بینش من بال برگشاد
آن مرغ صبح‌گاه دلم تیز پر گشاد
دولت نعم صباح کن نو عروس‌وار
هر هفت کرده بر دل من هشت در گشاد
وان پیر کو خلیفه کتاب دل من است
چون صبح دید سر به مناجات برگشاد
مرغی که نامه آور صبح سعادت است
هر نامه‌ای را که داشت به منقار سر گشاد
پیکی که او مبشر درگاه دولت است
در بارگاه سینهٔ من رهگذر گشاد
هر پنجره که تنگترش دید رخنه کرد
هر روزنی که بسته‌ترش یافت برگشاد
آمد ندای عشق که خاقانی الصبوح
کز صبح بینش تو فتوحی دگر گشاد
بی‌سیم و زر بشو تو و با سیم‌بر بساز
کز بهر تو صبوح دوصد کیسه زرگشاد

بر گور من آن کو گذرد مست شود
ور ایست کند تا بابد مست شود
در بحر رود بحر به مد مست شود
در خاک رود گور و لحد مست شود

با جذب دوست ای دل شیدا چگونه‌ای
ای قطره با کشاکش دریا چگونه‌ای
ای طایر خجسته پی مرغزار انس
در تنگنای وحشت دنیا چگونه‌ای
هیچ از مقام اصلی خود یاد می‌کنی
دور از دیار خویش در اینجا چگونه‌ای
کو روزگار عشرت و بزم وصال دوست
بی‌یار دلنواز از خود آیا چگونه‌ای
کو چشم مست ساقی و کو آن لب چو لعل
مخمور مانده بی می و مینا چگونه‌ای
می‌آید این سروش ز جانان نفس نفس
کای جان اسیر غربت دنیا چگونه‌ای
با موجهای قلزم هجران چه میکنی
در کام اژدهای غم ما چگونه‌ای
ز آن روزها که بود سرت در کنار ما
شبها چه یا میکنی آیا چگونه‌ای
ای در وصال ما گذرانیده سالها
امروز در مفارقت ما چگونه‌ای
بعد از وصال با غم هجران چه میکنی
با ما چگونه بودی و بی ما چگونه‌ای
ای دیده‌ای که آن گل رخسار دیده‌ای
بی آن جمال روشن و بینا چگونه‌ای
چونی در ابتلای بلای فراق فیض
ای وصل دوست داده بدنیا چگونه‌ای

خیز ای غلام زین‌کن یکران را
آن‌گرم سیر صاعقه جولان را
آن توسنی‌که بسپرد ازگرمی
یکسان چو برق‌کوه و بیابان را
آن‌گرم جنبشی‌که به توفاند
از باد حمله تودهٔ ثهلان را
خارا به نعل خاره شکن‌کوبد
زانسان‌که پتک‌کوبد سندان را
چون زین نهی به‌کوههٔ او بینی
بر پشت باد تخت سلیمان را
زندان شدست بر من و تو شیراز
بدرودکرد باید زندان را
گیرم‌که ملک فارس‌گلستانست
ایدون خزان رسیده‌گلستان را
غیر از ثنای معتمدالدوله
از هر ثنا فرو شو دیوان را
بگذار مدح او به‌کتاب اندر
تا حرز جان بود دل پژمان را
دیگر ممان به پارس‌که رونق نیست
در ساحتش فصاحت سحبان را
خواهی عزیز مصر جهان‌گشتن
بدرودگو چو یوسف‌کنعان را
جایی‌که پشک ومشک به‌یک نرخست
عطارگو ببندد دکان را
مزد سخن‌تراش شود رسوا
چون من درم ز خشم‌گریبان را
آری چو صبح‌کردگریبان چاک
طرار شب وداع‌کند جان را
خود نیست مال‌دار اگر دزدی
از مال غیر پرکند انبان را
با من چرا ستیزه‌کند آن‌کاو
از وحی می نداند هذیان را
گردد چه از طراوت ریحان‌کم
گر خنفسا نبوید ریحان را
یا سامری‌که‌گاو سخنگو ساخت
از وی چه ننگ موسی عمران را
یا عنکبوت اگر به مگس خوشدل
از وی چه نقص سبعهٔ الوان را
گیرم‌که رایج آمد خرمهره
قیمت نکاست‌گوهر غلطان را
گیرم‌که بومسیلمه مصحف ساخت
از وی چه ننگ مصحف سبحان را
گر پای امتحان به میان آید
داناکجا خورد غم نادان را
من پتک و هرکه پتک همی خاید
گو خود بده جنایت دندان را
من نوح وقت و هرکه مرا منکر
گو شو پذیره آفت طوفان را
من عیسی زمان و بنهراسم
از فیض روح غدر یهودان را
من دعوی سخن را برهانم
برهان‌گزفه داند برهان را
عمّان چوگوهر سخنم بیند
عمان‌کند ز غیرت دامان را
طعن حسود را نشمارم هیچ
زان سان‌که‌کوه قطرهٔ باران را
گیرم‌که حاسد افعی غژمان است
من زمردستم افعی غژمان را
ور خصم را مهابت ثعبان است
من تیره ابرم آفت ثعبان را
ور بدکنش به سختی سوهان است
تفسیده‌کوره‌ام من سوهان را
بارد عنا به پیکرم ار پیکان
رویین تنم ننالم پیکان را
آن نیرویی‌که بازوی فضلم راست
هرگز نبوده سام نریمان را
وان دولتی‌که داده مرا یزدان
هرگز نداده هیچ جهانبان را
با خود مرا به خشم میار ای چرخ
گردن مخار ضیغم غضبان را
کز خشم چشم من شود خیره
از مشتری نداندکیوان را
عریانیم مبین‌که‌کنم چون صبح
از نور جامه پیکر عریان را
بر خوان فضل رای هنر بلعم
یک لقمه می‌شمارد لقمان را
من نخل و نیش و نوش بهم دارم
منت یگانه ایزد منان را
از نوش می‌نوازم دانا را
وز نیش می‌گدازم نادان را
آن عهدکوکه بود ز من تمکین
احرار یزد و ساوه وکرمان را
آن عصرکوکه چرخ هراسان داشت
از فر من مهان خراسان را
مانا نمود از پس میلادم
یزدان عقیم مادرگیهان را
چون من پس از وصال نیابی‌کس
صدبار اگر بکاوی ایران را
با ما ورا قیاس مکن ایراک
با جوی نیست نسبت عمّان را
در بحر فکرتش زنی ار غوطه
تا حشر می‌نیابی پایان را
حربا چو نیست خصم چه می‌داند
فر و بهای مهر فروزان را
زان جوهری‌که خون جگر خوردست
قیمت بپرس لعل بدخشان را
ورنه جگر فروش چه می‌داند
قدر و بهای لعل درخشان را
هرچند لعل رنگ جگر دارد
زین صد هزار فرق بود آن را
چوبند هر دو عود وحطب لیکن
لختی حکم‌کن آتشت سوزان را
مرغند هر دو لیک بسی فرقست
از زاغ عندلیب نوا خوان را
قطران و عنبر ارچه به یک رنگند
نبود شمیم عنبر قطران را
هم یوز و سگ اگر چه ز یک جنسند
سگ نشکرد غزال‌‌گرازان را
آن لایق شکار ملوک آمد
وین درخور است‌گلهٔ چوپان را
نجار اگر ز چوب‌کند شمشیر
شمشیر او نبرد خفتان را
منقار طوطی است چو عقبان‌کج
وانرا نه آن شکوه که‌عقبان را
نبود هلال اگر به صفت باشد
شکل هلال داسهٔ دهقان را
هردو سوار لیک بسی توفیر
از نی سوار فارس یکران را
هردوکلام لیک بسی فرقست
از سبعهٔ معلقه فرقان را
اشعار جاهلیه بسوزانی
چون بنگری فصاحت قرآن را
گردانهٔ انار به ره بینی
دل در طمع میفکن مرجان را
ور بنگری غرور سراب از دور
کم‌گوی تهنیت لب عطشان را
لختی چو زاج سوده به چنگ آری
مفکن ز چشم‌کحل صفاهان را
در صد هزار نرگس شهلا نیست
آن فتنه‌یی‌که نرگس فتان را
در صد هزار سنبل بویا نیست
آن حالتی‌که زلف پریشان را
در صد هزار سروگلستان نیست
آن جلوه‌یی‌که قامت جانان را
داند سخن‌که قدر سخندان چیست
گوی آگهست لطمهٔ چوگان را
آوخ‌که می‌بکاست هنر جانم
چون مه‌که می‌بکاهدکتان را
ای چرخ‌گردگرد سپس مازار
این مستمند خستهٔ حیران را
ای خیره آهریمن مردم خوار
بر آدمی مشوران غیلان را
من در جهان تراستمی مهمان
زینسان عزیز داری مهمان را
بهراس از اینکه بر تو بشورانم
رکن رکین دولت سلطان را
دارای دهر معتمدالدوله
کز اوست فخر عالم امکان را
با رای صائبش نبود محتاج
اقطاع فارس هیچ نگهبان را
با دست و تیغ او ندهم نسبت
برق و سحاب آذر و نیسان را
بر برق چون ببندم تهمت را
بر ابرکی پسندم بهتان را
ای حکمران فارس‌که قاآنی
دیدست در تو همت قاآن را
حاشاکه‌گر برانیش از درگاه
راند به لب حکایت‌کفران را
او دیده است از تو هزار احسان
تا حشر شکرگوید احسان را
لیکن چو غنچه تنگدلست ار چه
چون غنچه ساکن است‌گلستان را
گو پارس بوستان نه مگر بلبل
نه مه وداع‌گوید بستان را
یزدان بودگواه که نگزیند
بر درگه تو درگه خاقان را
بر هیچ چشمه دل ننهد آن‌کاو
چون خضر دیده چشمهٔ حیوان را
خواهد پی مدیح تو بگزیند
یک چند نیز خطهٔ طهران را
گوهر به‌کان خویش بود ارزان
وانگه‌گران‌که برشکندکان را
گردد به چشم دور و به جان نزدیک
فرقی نه قرب و بعد جانان را
قرب عیان هزار زیان دارد
بر خویش چون پسندد خسران را
نزدیکی است علت محرومی
زان چشم من نبیند مژگان را
قرب عیان سبب‌که مه از خورشید
هر مه پذیره‌گردد نقصان را
قرب نهان خوشست‌که هر روزی
سازد عیان عنایت پنهان را
قرب نهان نگرکه به خویش از خویش
نزدیکتر شماری یزدان را
آری چو خصم قرب عیان بیند
سازد وسیله حیله و دستان را
طبع ترا ملول‌کند از من
تا خود مجال بیند هذیان را
بی‌حکمتی مگر نبودکایزد
بر آدمی‌گماشته شیطان را
کان دیو خیره‌گر نبدی آدم
آلوده می نگشتی عصیان را
با آنکه‌گر بهشتت برین باشد
نتوان‌کشید منت رضوان را
هر روز بنده از پی دیدارت
راحت شمرده زحمت دربان را
بر جای خون ز مهر و وفای تو
آموده همچو دل رگ شریان را
او راگمان بدانکه تو نگزینی
هرگز بر او اماثل و اقران را
گیرم که یافتی گوهری ارزان
نتوان شکست‌گوهر ارزان را
هرکاو به عمد زدگوهری بر سنگ
آماده بود باید تاوان را
نه هرکه مدح‌گوی توگفتارش
چون‌گفت من ز دل برد احزان را
نه هرکه‌گفت مدح رسول و آل
زودق رسد فرزدق و حسان را
نه هرکه یافت صحبت پیغمبر
باشد قرین ابوذر و سلمان را
آخر ز بحر ژرف چه‌گشتی‌کم
سیراب اگر نمودی عطشان را
از نور آفتاب چه می‌کاهد
گرکسوتی ببخشد عریان را
قاآنیا ز نعت نبی در دل
نک بر فروز مشعل ایمان را
شاهنشهی‌که خشم و رضای او
مقهورکرده جنت و نیران را
زایینه چشم حق نگرش دیده
در جسم خود حقیقت انسان را
بی‌چهر او ننوشم‌کوثر را
بی‌مهر او نپوشم غفران را
با عفو او امیرم جنت را
با فضل او سمیرم غلمان را
تا در جهان بود به رزانت نام
کاخ سدیر وگنبد هرمان را
بادا به شاهراه بقا موسوم
یارش وصول و خصمش حرمان را
یارش‌ همیشه یار سعادت را
خصمش همیشه خصم‌گریبان را

عشق کو تا در بیابان جنون آرد مرا
تشنه سازد، بر لب دریای خون آرد مرا
در می طامات خوش لایعلقم، مطرب کجاست
تا به هوش از نغمه های ارغنون آرد مرا
در بهشتم کن خدایا تا نمانم شرمسار
تا که از شرم گنه دوزخ برون آرد مرا
می رود اندیشه ام در کعبه از دیر مغان
می برد باری نمی دانم که چون آرد مرا
گر بنالم عرفی از عقل و خرد معذور دار
من به این وادی نه خود آیم، جنون آرد مرا

در چشم پر آب ما نظر کن
هر سو برو و ز ما خبر کن
سودای میان تهی چه داری
رندانه بیا ز سر به در کن
خاک کف پای عاشقان شو
خود را به کمال معتبر کن
گر می خواهی بهشت جاوید
مستانه به بزم ما گذر کن
هستی بگذار عارفانه
در عالم نیستی سفر کن
جامی ز حباب پر کن از آب
با ما تو حدیث بحر و بر کن
بنگر تو جمال نعمت الله
در جام جهان نما نظر کن

زمانه گرچه بسی بر سرم نهاد
کمند زلف تو باری دگر به دستم داد
خوشا حیات به رویت که زنده زان نفسم
که با تو باز ملاقاتم اتفاق افتاد
بلی حصول مراد از حیات جسمانی
دمیست در نظرِ همدمی ، دگر همه باد
رفیق همدم ما در سفر خیال تو بود
که آفرین خدا بر رفیق همدم باد
بهشت اهل صفا چیست ؟ راست گویم نیست
مگر دری که به دیدار دوستان بگشاد
دهان به چشمه نوش تو تا درآوردم
از آن زمان ز لب کوثرم نیامد یاد
به بندگی تو تا کرده ام قدم ثابت
به قامت تو که هستم ز هرچه هست آزاد
نخست طالب حج ترک سر گرفت آن گه
قدم به عزم متین در طریق کعبه نهاد
طمع به صحبت شیرین خطا بود کردن
به ترک جان گرامی نکرده چون فرهاد
نزاریا به ثبات قدم مکن دعوی
که خانه بر گذر سیل می نهی بنیاد
محل پنجه صبر تو پیش بازوی عشق
چنان که موم بود در برابر پولاد