این متن بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و روحانی شاعر است که در آن، او از وابستگی روح و جان خود به معشوق سخن می‌گوید. شاعر از عشق به عنوان نیرویی که او را به آسمان می‌برد و از غم و اندوه رها می‌کند، یاد می‌کند. او همچنین از حالت خلسه‌وار و روحانی خود در کشتی عشق سخن می‌گوید و از این که در میان زندگان قرار گرفته، احساس خوشبختی می‌کند. شاعر از علم و دانشی که به او عطا شده و از گشایش گنجینه‌های درونی خود سخن می‌گوید و در نهایت، از ساقی می‌خواهد که تاج بخش او باشد.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوان‌تر دشوار باشد.
غزل ۱۵۶۶ - تا با تو قرین شده‌‌‌‌ست جانم
هر جا که رَوَم به گُلْسِتانم ۱
تا صورتِ تو قَرینِ دل شُد
بر خاکْ نِیَم بر آسْمانم ۲
گَر سایه من دَرین جهان است
غم نیست که من در آن جهانم ۳
من عاریه‌‌‌‌اَم در آن که خوش نیست
چیزی که بدان خوشَم من آنم ۴
در کَشتیِ عشق خُفته‌‌‌‌اَم خوش
در حالَتِ خُفتگی رَوانم ۵
امروزْ جَمادها شِکُفته‌‌‌‌ست
امروزْ میانِ زندگانم ۶
چون عَلَّمَ بِالْقَلَم رَهَم داد
پس تَخته نانِبِشته خوانم ۷
چون کانِ عَقیق در گُشاده‌‌‌‌ست
چه غم که خَراب شُد دُکانم؟ ۸
زان رَطْلِ گِران دِلَم سَبُک شُد
گَر دل سَبُک است سَرگِرانم ۹
ای ساقیِ تاج بَخش پیش آ
تا بر سَر و دیده‌اَت نشانم ۱۰
جُز شمع و شِکَر مگوی چیزی
چیزی بِمَگو که من ندانم ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
