این متن شعری است که از خواننده میخواهد تا صبحگاهی برخیزد و به دعا و نوشیدن می بپردازد. شاعر از زیبایی صبح و موسیقی چنگ سخن میگوید و از حالتی روحانی و شادمانه صحبت میکند. او از تغییر حالت خود از پاره چوبی به اژدها و از مردهای به زندهای سخن میگوید و از شمس دین تبریزی به عنوان خسرو و سرور شاهان جهان یاد میکند.
این متن دارای مفاهیم عرفانی و نمادین است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به نوشیدن می و مفاهیم عمیق روحانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
غزل ۲۵۵ - خیز صبوحی کن و درده صلا
خیز که صبح آمد و وقتِ دُعا ۱
کوزه پُر از میْ کُن و در کاسه ریز
خیز مَزَن خُنْبَک و خُم بَرگُشا ۲
دور بِگَردان و مرا دِهْ نَخُست
جانِ مرا تازه کُن ای جانْ فَزا ۳
خیز که از هر طَرَفی بانگِ چَنگ
در فَلَک انداخت نِدا و صَدا ۴
تَنْتَنِ تَنْتَن شِنو و تَن مَزَن
وقتِ تو خوش ای قَمَرِ خوش لِقا ۵
در سَرَم اَفْکَن میْ و پابَند کُن
تا نَرَوَم بیهُده از جا به جا ۶
زان کَفِ دریاصِفَتِ دُرنِثار
آب دراَنْداز چو کَشتی مرا ۷
پاره چوبی بُدَم و از کَفَت
گشتهاَم ای موسیِ جانْ اژدَها ۸
عازِرِ وَقتَم به دَمَت ای مسیح
حَشْر شُدم از تَکِ گورِ فَنا ۹
یا چو درختم که به امرِ رَسول
بیخ کَشان آمدم اَنْدَر فَلا ۱۰
هم تو بِدِه هم تو بگو زین سِپَس
ای دَهَن و کَفِّ تو گنجِ بَقا ۱۱
خُسروِ تبریز تویی شَمسِ دین
سَروَرِ شاهانِ جهانِ عُلا ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.