عبارات مورد جستجو در ۸۴۱ گوهر پیدا شد:
خیام : رباعیات
رباعی ۱۵۹ - از کوزهگری کوزه خریدم باری
مولوی : غزلیات
غزل ۶ - بگریز ای میر اجل، از ننگ ما، از ننگ ما
بُگْریز ای میرِ اَجَل، از نَنْگِ ما، از ننگِ ما
زیرا نمیدانی شدن، هم رَنگِ ما، هم رَنگِ ما
از حَملههایِ جُنْدِ او، وَزْ زَخْمههایِ تُندِ او
سالم نَمانَد یک رَگَت، بر چَنگِ ما، بر چَنگِ ما
اوّل شرابی دَرکَشی، سَرمَست گردی از خوشی
بیخود شوی، آن گَهْ کُنی آهنگِ ما، آهنگِ ما
زین باده میخواهی؟ بُرو، اوّل تُنُک چون شیشه شو
چون شیشه گشتی بَرشِکَن، بر سنگِ ما، بر سنگِ ما
هر کانْ میِ اَحْمَر خورَد، با بَرگ گردد بَرخورَد
از دلْ فَراخیها بَرَد، دِلْتَنگِ ما، دِلْتَنگِ ما
بَس جَرّهها در جو زَنَد، بَس بَربَطِ شش تو زَنَد
بَس با شَهانْ پَهلو زَنَد، سَرهنگِ ما، سَرهنگِ ما
ماده است مرّیخِ زَمَن، اینجا درین خنجر زدن
با مِقْنَعه کِی تان شدن، در جنگِ ما، در جنگِ ما
گر تیغ خواهی تو زِ خور، از بَدْر بَرسازی سِپَر
گر قیصری اَنْدَر گُذَر از زَنگِ ما، از زَنگِ ما
اِسْحاق شو در نَحرِ ما، خاموش شو در بَحرِ ما
تا نَشْکَنَد کَشتیِّ تو، در گَنگِ ما، در گَنگِ ما
زیرا نمیدانی شدن، هم رَنگِ ما، هم رَنگِ ما
از حَملههایِ جُنْدِ او، وَزْ زَخْمههایِ تُندِ او
سالم نَمانَد یک رَگَت، بر چَنگِ ما، بر چَنگِ ما
اوّل شرابی دَرکَشی، سَرمَست گردی از خوشی
بیخود شوی، آن گَهْ کُنی آهنگِ ما، آهنگِ ما
زین باده میخواهی؟ بُرو، اوّل تُنُک چون شیشه شو
چون شیشه گشتی بَرشِکَن، بر سنگِ ما، بر سنگِ ما
هر کانْ میِ اَحْمَر خورَد، با بَرگ گردد بَرخورَد
از دلْ فَراخیها بَرَد، دِلْتَنگِ ما، دِلْتَنگِ ما
بَس جَرّهها در جو زَنَد، بَس بَربَطِ شش تو زَنَد
بَس با شَهانْ پَهلو زَنَد، سَرهنگِ ما، سَرهنگِ ما
ماده است مرّیخِ زَمَن، اینجا درین خنجر زدن
با مِقْنَعه کِی تان شدن، در جنگِ ما، در جنگِ ما
گر تیغ خواهی تو زِ خور، از بَدْر بَرسازی سِپَر
گر قیصری اَنْدَر گُذَر از زَنگِ ما، از زَنگِ ما
اِسْحاق شو در نَحرِ ما، خاموش شو در بَحرِ ما
تا نَشْکَنَد کَشتیِّ تو، در گَنگِ ما، در گَنگِ ما
مولوی : غزلیات
غزل ۴۱۵ - تشنهیی بر لب جو بین که چه در خواب شدهست
تشنهیی بر لبِ جو بینْ که چه در خواب شُدهست
بر سَرِ گنجْ گدا بین که چه پُرتاب شُدهست
ای بَسا خُشک لَبا کَزْ گِرِهِ سِحْرِ کسی
در اَرَس بیخَبَر از آبْ چو دولاب شُدهست
چَشمْ بَند اَرْ نَبُدی کِه گِروِ شمع شُدی؟
کآفتابِ سَحَری ناسِخِ مهتاب شُدهست
تَرسَد اَرْ شمع نباشد بِنَبینَد مَهْ را
دلِ آن گول ازین ترسْ چو سیماب شُدهست
چون سُلَیمانِ نَهان است که دیوانْش دل است
جانِ مَحجوب از او مَفْخَرِ حُجّاب شُدهست
ای بَسا سَنگ دِلا که حَجَرَش لَعْل شُده ست
ای بَسا غوره دَرین مِعْصَره دوشاب شُدهست
این چه مَشّاطه و گُلْگونهٔ غَیب است کَزو
زَعفَرانی رُخِ عُشّاق چو عُنّاب شُدهست
چند عُثمانِ پُر از شَرم که از مَستیِ او
چون عَمَر شَرمْ شِکَن گشته و خَطّاب شُدهست
طُرفه قَفّال کَزْ اَنْفاس کُند قُفل و کلید
من دُکان بَستم کو فاتحِ اَبْواب شُدهست
بر سَرِ گنجْ گدا بین که چه پُرتاب شُدهست
ای بَسا خُشک لَبا کَزْ گِرِهِ سِحْرِ کسی
در اَرَس بیخَبَر از آبْ چو دولاب شُدهست
چَشمْ بَند اَرْ نَبُدی کِه گِروِ شمع شُدی؟
کآفتابِ سَحَری ناسِخِ مهتاب شُدهست
تَرسَد اَرْ شمع نباشد بِنَبینَد مَهْ را
دلِ آن گول ازین ترسْ چو سیماب شُدهست
چون سُلَیمانِ نَهان است که دیوانْش دل است
جانِ مَحجوب از او مَفْخَرِ حُجّاب شُدهست
ای بَسا سَنگ دِلا که حَجَرَش لَعْل شُده ست
ای بَسا غوره دَرین مِعْصَره دوشاب شُدهست
این چه مَشّاطه و گُلْگونهٔ غَیب است کَزو
زَعفَرانی رُخِ عُشّاق چو عُنّاب شُدهست
چند عُثمانِ پُر از شَرم که از مَستیِ او
چون عَمَر شَرمْ شِکَن گشته و خَطّاب شُدهست
طُرفه قَفّال کَزْ اَنْفاس کُند قُفل و کلید
من دُکان بَستم کو فاتحِ اَبْواب شُدهست
مولوی : غزلیات
غزل ۴۲۲ - ای که رویت چو گل و زلف تو چون شمشاد است
ای کِه رویَت چو گُل و زُلفِ تو چون شِمْشاد است
جانَم آن لحظه که غمگینِ تو باشم شاد است
نَقْدهایی که نه نَقْدِ غَمِ توست آن خاکست
غیرِ پیمودنِ بادهیْ هَوَسِ تو باد است
کارْ او دارد کآموختهٔ کارِ تواست
زانک کارِ تو یَقین کارگهِ ایجاد است
آسْمان را و زمین را خَبَرست و مَعلوم
کآسْمان هَمچو زمینْ اَمرِ تو را مُنْقادست
رویْ بِنْمای و خُمارِ دو جهان را بِشِکَن
نه که امروز خُمارانِ تو را میعاد است؟
آفتاب اَرْ چه دَرین دور فَریدست و وَحید
شَرقیانَند که او در صَفِشان آحاد است
خُسروانْ خاکِ کَفَش را به خدا تاج کنند
هر کِه شیرینِ تو را دِلْشُده چون فرهادست
مینَهَد بر لَبِ خود دستْ دلِ من که خَموش
این چه وَقتِ سُخَنست و چه گَهِ فریاد است؟
جانَم آن لحظه که غمگینِ تو باشم شاد است
نَقْدهایی که نه نَقْدِ غَمِ توست آن خاکست
غیرِ پیمودنِ بادهیْ هَوَسِ تو باد است
کارْ او دارد کآموختهٔ کارِ تواست
زانک کارِ تو یَقین کارگهِ ایجاد است
آسْمان را و زمین را خَبَرست و مَعلوم
کآسْمان هَمچو زمینْ اَمرِ تو را مُنْقادست
رویْ بِنْمای و خُمارِ دو جهان را بِشِکَن
نه که امروز خُمارانِ تو را میعاد است؟
آفتاب اَرْ چه دَرین دور فَریدست و وَحید
شَرقیانَند که او در صَفِشان آحاد است
خُسروانْ خاکِ کَفَش را به خدا تاج کنند
هر کِه شیرینِ تو را دِلْشُده چون فرهادست
مینَهَد بر لَبِ خود دستْ دلِ من که خَموش
این چه وَقتِ سُخَنست و چه گَهِ فریاد است؟
مولوی : غزلیات
غزل ۴۷۱ - پیش چنین ماهرو گیج شدن واجب است
پیشِ چُنین ماهرو گیج شدنْ واجب است
عِشرتِ پَروانه را شمع و لَگَنْ واجب است
هست زِ چَنگِ غَمَش گوشِ مَرا کَش مَکَش
هر دَمَم از چَنگِ او تَن تَنَنَنْ واجب است
دَلْوِ دو چَشمِ مرا گر چه که کم نیست آب
مَردُمَکِ دیده را چاهِ ذَقَنْ واجب است
دِلْبَرِ چون ماه را هر چه کُند میرَسَد
عاشقِ دَرگاه را خُلْقِ حَسَن واجب است
طُرِّهٔ خویش ای نِگار خوش به کَفِ من سِپار
هر کِه دَرین چَهْ فُتاد دادِ رَسَنْ واجب است
عشق که شهرِ خوشیست این همه اَغْیار چیست؟
حِفْظِ چُنین شهر را بُرج و بَدَنْ واجب است
غَمْزهٔ دُزدیده را شِحْنهٔ غَم در پِی است
روشنیِ دیده را خوبِ خُتَن واجب است
عاشقِ عیسیٰ نهیی بیخورِ خَر کِی زییی
کالْبَدِ مُرده را گور و کَفَنْ واجب است
مَریمِ جان را مَخاض بُرد به نَخْل و ریاض
مُنْقَطِعِ دَرد را نُزْلِ وَطنْ واجب است
نُزْلِ دلِ بارکَش هست مُلاقاتِ خوش
ناقهٔ پُرفاقه را شُرب و عَطَنْ واجب است
لُطف کُن ای کانِ قَند راهِ دَهانَم بِبَند
اُشتُرِ سَرمَست را بَنْدِ دَهَنْ واجب است
عِشرتِ پَروانه را شمع و لَگَنْ واجب است
هست زِ چَنگِ غَمَش گوشِ مَرا کَش مَکَش
هر دَمَم از چَنگِ او تَن تَنَنَنْ واجب است
دَلْوِ دو چَشمِ مرا گر چه که کم نیست آب
مَردُمَکِ دیده را چاهِ ذَقَنْ واجب است
دِلْبَرِ چون ماه را هر چه کُند میرَسَد
عاشقِ دَرگاه را خُلْقِ حَسَن واجب است
طُرِّهٔ خویش ای نِگار خوش به کَفِ من سِپار
هر کِه دَرین چَهْ فُتاد دادِ رَسَنْ واجب است
عشق که شهرِ خوشیست این همه اَغْیار چیست؟
حِفْظِ چُنین شهر را بُرج و بَدَنْ واجب است
غَمْزهٔ دُزدیده را شِحْنهٔ غَم در پِی است
روشنیِ دیده را خوبِ خُتَن واجب است
عاشقِ عیسیٰ نهیی بیخورِ خَر کِی زییی
کالْبَدِ مُرده را گور و کَفَنْ واجب است
مَریمِ جان را مَخاض بُرد به نَخْل و ریاض
مُنْقَطِعِ دَرد را نُزْلِ وَطنْ واجب است
نُزْلِ دلِ بارکَش هست مُلاقاتِ خوش
ناقهٔ پُرفاقه را شُرب و عَطَنْ واجب است
لُطف کُن ای کانِ قَند راهِ دَهانَم بِبَند
اُشتُرِ سَرمَست را بَنْدِ دَهَنْ واجب است
مولوی : غزلیات
غزل ۵۲۹ - خامی سوی پالیز جان آمد که تا خربز خورد
خامی سویِ پالیزِ جان آمد که تا خَربُز خورَد
دیدی تو یا خود دید کَس کَنْدَر جهانْ خَرْ بُز خورَد؟
تَروندهٔ پالیزِ جان هر گاو و خَر را کِی رَسَد؟
زان میوههایِ نادره زیرک دل و گُربُز خورَد
آن کَس که در مغرب بُوَد یابد خورِش از اَنْدَلُس
وان کَس که در مشرق بُوَد او نِعْمَتِ هُرمُز خورَد
چون خِدمَتِ قیصر کُند او راتِبهیْ قیصر خوَرد
چون چاکرِ اُربُز بُوَد از مَطْبَخِ اُربُز خورَد
آن کو به غَصْب و دُزدییی آهنگِ پالیزی کُند
از داد و داور عاقِبَت اِشْکَنجههایِ غُز خورَد
تُرک آن بُوَد کَزْ بیمِ او دیه از خَراجْ ایمِن بُوَد
تُرک آن نباشد کَزْ طَمَع سیلیِّ هر قُنْسُز خورَد
وان عقل پُرمغزی که او در نوبهاری دَررَسَد
از پوستها فارغ شود کِی غُصّهٔ قُنْدُز خورَد؟
صَفرایییی کَزْ طَبْعِ بَد از نارِ شیرین میرَمَد
نارِ تُرُش خواهد ولی آن بِهْ که نارِ مُز خورَد
خامُش نخواهد خورْد خود این راحهایِ روح را
آن کَس که از جوعُ الْبَقَر دَهْ مَرده ماش و رُز خورَد
دیدی تو یا خود دید کَس کَنْدَر جهانْ خَرْ بُز خورَد؟
تَروندهٔ پالیزِ جان هر گاو و خَر را کِی رَسَد؟
زان میوههایِ نادره زیرک دل و گُربُز خورَد
آن کَس که در مغرب بُوَد یابد خورِش از اَنْدَلُس
وان کَس که در مشرق بُوَد او نِعْمَتِ هُرمُز خورَد
چون خِدمَتِ قیصر کُند او راتِبهیْ قیصر خوَرد
چون چاکرِ اُربُز بُوَد از مَطْبَخِ اُربُز خورَد
آن کو به غَصْب و دُزدییی آهنگِ پالیزی کُند
از داد و داور عاقِبَت اِشْکَنجههایِ غُز خورَد
تُرک آن بُوَد کَزْ بیمِ او دیه از خَراجْ ایمِن بُوَد
تُرک آن نباشد کَزْ طَمَع سیلیِّ هر قُنْسُز خورَد
وان عقل پُرمغزی که او در نوبهاری دَررَسَد
از پوستها فارغ شود کِی غُصّهٔ قُنْدُز خورَد؟
صَفرایییی کَزْ طَبْعِ بَد از نارِ شیرین میرَمَد
نارِ تُرُش خواهد ولی آن بِهْ که نارِ مُز خورَد
خامُش نخواهد خورْد خود این راحهایِ روح را
آن کَس که از جوعُ الْبَقَر دَهْ مَرده ماش و رُز خورَد
مولوی : غزلیات
غزل ۶۱۸ - چون جغد بود اصلش کی صورت باز آید؟
چون جُغد بُوَد اَصْلَش کِی صورتِ باز آید؟
چون سیر خورَد مَردُم کِی بویِ پیاز آید؟
چون اُفْتَد شیرِ نَر از حَملهٔ حیز و غَر؟
وَزْ زَخمهٔ کونِ خَر کِی بانگِ نماز آید؟
پایِ تو شُده کوچک از تَنگیِ پاپوچَک
پا بَرکَش ای کوچک تا پَهن و دراز آید
بُگْشای به امیدی تو دیدهٔ جاویدی
تا تابشِ خورشیدش از عَرشْ فَرازآید
چَنگا تو سَری بَرکُن در حَلْقه سَر اَنْدَر کُن
تو خویش تُهیتَر کُن تا چَنگ به ساز آید
چون سیر خورَد مَردُم کِی بویِ پیاز آید؟
چون اُفْتَد شیرِ نَر از حَملهٔ حیز و غَر؟
وَزْ زَخمهٔ کونِ خَر کِی بانگِ نماز آید؟
پایِ تو شُده کوچک از تَنگیِ پاپوچَک
پا بَرکَش ای کوچک تا پَهن و دراز آید
بُگْشای به امیدی تو دیدهٔ جاویدی
تا تابشِ خورشیدش از عَرشْ فَرازآید
چَنگا تو سَری بَرکُن در حَلْقه سَر اَنْدَر کُن
تو خویش تُهیتَر کُن تا چَنگ به ساز آید
مولوی : غزلیات
غزل ۶۷۶ - سگ ارچه بیفغان و شر نباشد
سگ اَرْچه بیفَغان و شَر نباشد
سگِ ما چون سگِ دیگر نباشد
شِنو از مُصطفی کو گفت دیوَم
مُسلمان شُد دِگَر کافِر نباشد
سگِ اَصْحابِ کَهْف و نَفْسِ پاکان
اگر بر دَر بُوَد بر دَر نباشد
سگِ اَصْحاب را خویِ سگی نیست
گَر این سَر سَگ نِمود آن سَر نباشد
که موسی را درختْ آن شب چو اَخْتَر
نِمود آذر وَلیکْ آذر نباشد
سگِ ما چون سگِ دیگر نباشد
شِنو از مُصطفی کو گفت دیوَم
مُسلمان شُد دِگَر کافِر نباشد
سگِ اَصْحابِ کَهْف و نَفْسِ پاکان
اگر بر دَر بُوَد بر دَر نباشد
سگِ اَصْحاب را خویِ سگی نیست
گَر این سَر سَگ نِمود آن سَر نباشد
که موسی را درختْ آن شب چو اَخْتَر
نِمود آذر وَلیکْ آذر نباشد
مولوی : غزلیات
غزل ۱۱۷۰ - رحم کن ار زخم شوم سر به سر
رَحْم کُن اَرْ زَخمْ شَوَم سَر به سَر
مَرهَمِ صَبرم دِهْ و رَنجَم بِبَر
وَرْ همه در زَهر دَهی غوطهام
زَهرِ مرا غوطه دِهْ اَنْدَر شِکَر
بَحْر اگر تَلْخ بُوَد همچو زَهر
هست صَدَف عِصْمَتِ جانِ گُهَر
ابرِ تُرُش رو که غَم انگیز شُد
مُژده تو دادیش زِ رِزْق و مَطَر
مادر اگر چه که همه رَحْمَت است
رَحْمَتِ حق بین تو زِ قَهرِ پدر
سُرمه نو باید در چَشمِ دل
وَرْ نه چه دانَد رَه ِسُرمه بَصَر؟
بود به بَصره به یکی کو خَراب
خانه دَرویش به عَهْدِ عُمَر
مُفْلِس و مِسکین بُد و صاحِبِ عِیال
جُمله آن خانه یک از یکْ بَتَر
هر یک مَشهورْ به خواهندگی
خَلْق زِ بَس کُدیهشان بَر حَذَر
بود لَحافِ شَبِشان ماهْتاب
روزْ طَوافِ هَمَشان دَر به دَر
گَر بکُنم قِصّه زِ اِدْبیرشان
دَردِ دل اَفْزاید با دَردِ سَر
شاهِ کَریمی بِرَسید از شکار
شُد سوی آن خانه زِ گِردِ سَفَر
دَر بِزَد از تشنگی و آب خواست
آمد از آن خانه یَتیمی به دَر
گفت که هست آب ولی کوزه نیست
آبِ یَتیمان بُوَد از چَشم تَر
شاه دَرین بود که لشکر رَسید
همچو سِتاره همه گِردِ قَمَر
گفت برایِ دلِ من هر یکی
در حَقِ این قومْ بِبَخشید زَر
گنج شُد آن خانه زِ اِقْبالِ شاه
روشن و آراسته زیر و زَبَر
وَلوَله و آوازه به شهر اوفتاد
شَهر به نَظّاره پِیِ یکدِگَر
گفت یکی کاخِر ای مُفْلِسان
کِشت به یک روز نَیایَد به بَر
حالِ شما دی هَمِگان دیده اند
کُن فَیَکون کَس نشود بَخت وَر
وَرْ بِشَوَد بَخْت وَر آخِر چُنین
کِی شود او هَمچو فَلَک مُشْتَهَر؟
گفت کریمی سویِ بر ما گُذشت
کرد دَرین خانه به رَحْمَت نَظَر
قصه دراز است و اشارت بس است
دیده فزون دار و سخن مختصر
مَرهَمِ صَبرم دِهْ و رَنجَم بِبَر
وَرْ همه در زَهر دَهی غوطهام
زَهرِ مرا غوطه دِهْ اَنْدَر شِکَر
بَحْر اگر تَلْخ بُوَد همچو زَهر
هست صَدَف عِصْمَتِ جانِ گُهَر
ابرِ تُرُش رو که غَم انگیز شُد
مُژده تو دادیش زِ رِزْق و مَطَر
مادر اگر چه که همه رَحْمَت است
رَحْمَتِ حق بین تو زِ قَهرِ پدر
سُرمه نو باید در چَشمِ دل
وَرْ نه چه دانَد رَه ِسُرمه بَصَر؟
بود به بَصره به یکی کو خَراب
خانه دَرویش به عَهْدِ عُمَر
مُفْلِس و مِسکین بُد و صاحِبِ عِیال
جُمله آن خانه یک از یکْ بَتَر
هر یک مَشهورْ به خواهندگی
خَلْق زِ بَس کُدیهشان بَر حَذَر
بود لَحافِ شَبِشان ماهْتاب
روزْ طَوافِ هَمَشان دَر به دَر
گَر بکُنم قِصّه زِ اِدْبیرشان
دَردِ دل اَفْزاید با دَردِ سَر
شاهِ کَریمی بِرَسید از شکار
شُد سوی آن خانه زِ گِردِ سَفَر
دَر بِزَد از تشنگی و آب خواست
آمد از آن خانه یَتیمی به دَر
گفت که هست آب ولی کوزه نیست
آبِ یَتیمان بُوَد از چَشم تَر
شاه دَرین بود که لشکر رَسید
همچو سِتاره همه گِردِ قَمَر
گفت برایِ دلِ من هر یکی
در حَقِ این قومْ بِبَخشید زَر
گنج شُد آن خانه زِ اِقْبالِ شاه
روشن و آراسته زیر و زَبَر
وَلوَله و آوازه به شهر اوفتاد
شَهر به نَظّاره پِیِ یکدِگَر
گفت یکی کاخِر ای مُفْلِسان
کِشت به یک روز نَیایَد به بَر
حالِ شما دی هَمِگان دیده اند
کُن فَیَکون کَس نشود بَخت وَر
وَرْ بِشَوَد بَخْت وَر آخِر چُنین
کِی شود او هَمچو فَلَک مُشْتَهَر؟
گفت کریمی سویِ بر ما گُذشت
کرد دَرین خانه به رَحْمَت نَظَر
قصه دراز است و اشارت بس است
دیده فزون دار و سخن مختصر
مولوی : غزلیات
غزل ۱۲۶۴ - میگفت چشم شوخش با طرهٔ سیاهش
میگفت چَشمِ شوخَش با طُرّهٔ سیاهَش
من دَم دَهَم فُلان را تو دَررُبا کُلاهَش
یعقوب را بگویم یوسُف به قَعْرِ چاه است
چون بر سَرِ چَهْ آید تو دَرفَکَن به چاهَش
ما شکلِ حاجیانیم جاسوس و رَهْ زَنانیم
حاجی چو در رَهْ آید ما خود زَنیم راهَش
ما شاخِ اَرْغَوانیم در آب و میْ نِماییم
با نَعْلِ بازگونه چون ماه و چون سپاهَش
روباه دید دُنْبه در سَبزه زار و میگفت
هرگز کِه دید دُنْبه بیدام در گیاهَش؟
وان گُرگ از حَریصی در دُنْبه چون نَمَک شُد
از دامْ بیخَبَر بُد آن خاطِرِ تَباهَش
اَبْلَه چو اَنْدَراُفْتَد گوید که بیگُناهَم
بس نیست ای برادر آن اَبْلَهی گُناهَش؟
اَبْلَه کننده عشق است عشقی گُزین تو باری
کَابْلَه شُدن بِیَرزَد حُسن و جَمال و جاهَش
پایِ تو دَرد گیرد اَفْسونِ جانْ بَرو خوان
آن پایِ گاو باشد کَافْسونِ اوست کاهَش
حَلْقِ تو دَرد گیرد هَمراهِ دَم پَذیرد
خود حَلْق کِی گُشایَد بیآهِ غُصّه کاهَش
تا پیشگاهِ عشقش چون باشد و چه باشد
چون ما زِ دست رفتیم از پایگاهِ جاهَش
تا چه جَمال دارد آن نادره مُطَرِّز
که سوختْ جانِ ما را آن نَقْشِ کارگاهَش
زَانْدیشه میگُذارم تا خود چه حیله سازم
با او که مَکْر و حیله تَلقین کُند اِلٰهَش
آن کَس که گُم کُند رَهْ با عقل بازگردد
وان را که عقل گُم شُد از کی بُوَد پَناهَش؟
نی ما از آنِ شاهیم؟ ما عقل و جان نخواهیم
چه عقل و بَند و پَندش؟ چه جان و آهْ آهَش؟
مَستی فُزود خامُش تا نُکتهیی نَرانی
ای رَفته لااُبالی در خونِ نیک خواهَش
من دَم دَهَم فُلان را تو دَررُبا کُلاهَش
یعقوب را بگویم یوسُف به قَعْرِ چاه است
چون بر سَرِ چَهْ آید تو دَرفَکَن به چاهَش
ما شکلِ حاجیانیم جاسوس و رَهْ زَنانیم
حاجی چو در رَهْ آید ما خود زَنیم راهَش
ما شاخِ اَرْغَوانیم در آب و میْ نِماییم
با نَعْلِ بازگونه چون ماه و چون سپاهَش
روباه دید دُنْبه در سَبزه زار و میگفت
هرگز کِه دید دُنْبه بیدام در گیاهَش؟
وان گُرگ از حَریصی در دُنْبه چون نَمَک شُد
از دامْ بیخَبَر بُد آن خاطِرِ تَباهَش
اَبْلَه چو اَنْدَراُفْتَد گوید که بیگُناهَم
بس نیست ای برادر آن اَبْلَهی گُناهَش؟
اَبْلَه کننده عشق است عشقی گُزین تو باری
کَابْلَه شُدن بِیَرزَد حُسن و جَمال و جاهَش
پایِ تو دَرد گیرد اَفْسونِ جانْ بَرو خوان
آن پایِ گاو باشد کَافْسونِ اوست کاهَش
حَلْقِ تو دَرد گیرد هَمراهِ دَم پَذیرد
خود حَلْق کِی گُشایَد بیآهِ غُصّه کاهَش
تا پیشگاهِ عشقش چون باشد و چه باشد
چون ما زِ دست رفتیم از پایگاهِ جاهَش
تا چه جَمال دارد آن نادره مُطَرِّز
که سوختْ جانِ ما را آن نَقْشِ کارگاهَش
زَانْدیشه میگُذارم تا خود چه حیله سازم
با او که مَکْر و حیله تَلقین کُند اِلٰهَش
آن کَس که گُم کُند رَهْ با عقل بازگردد
وان را که عقل گُم شُد از کی بُوَد پَناهَش؟
نی ما از آنِ شاهیم؟ ما عقل و جان نخواهیم
چه عقل و بَند و پَندش؟ چه جان و آهْ آهَش؟
مَستی فُزود خامُش تا نُکتهیی نَرانی
ای رَفته لااُبالی در خونِ نیک خواهَش
مولوی : غزلیات
غزل ۱۲۸۸ - چو رو نمود به منصور وصل دلدارش
چو رو نِمود به مَنصور وَصلِ دِلْدارش
رَوا بُوَد که رَسانَد به اصلِ دلْ دارش
من از قَباش رُبودَم یکی کُلَه واری
بِسوخت عقل و سَر و پایَم از کُلَه وارش
شِکَستم از سَرِ دیوارِ باغِ او خاری
چه خارْخار و طَلَب در دل است ازان خارش
چو شیرگیر شُد این دلْ یکی سَحَر زِ میاَش
سِزَد که زَخم کَشَد از فِراقِ سگْسارش
اگر چه کُرّهٔ گَردونْ حَرون و تُند نِمود
به دستِ عشقِ وِیْ آمد شِکال و اَفْسارش
اگر چه صاحِبِ صَدْر است عقل و بَس دانا
به جامِ عشقْ گِرو شُد رَدا و دَسْتارش
بَسا دلا که به زِنهار آمد از عشقش
کَشان کَشان بِکَشیدَش نَداد زِنهارش
به روزِ سرد یکی پوستین بُد اَنْدَر جو
به عور گفتم دَرجَه به جو بُرون آرش
نه پوستین بود آن خرس بود اَنْدَر جو
فُتاده بود هَمیبُرد آبِ جوبارش
دَرآمَد او به طَمَعْ تا به پوستِ خرس رَسید
به دستِ خرس بِکَرد آن طَمَعْ گرفتارش
بِگُفتَمَش که رَها کُن تو پوستین بازآ
چه دور و دیر بِمانْدی به رنج و پیکارش
بِگُفت رو که مرا پوستین چُنان بِگِرفت
که نیست امیدِ رَهایی زِ چَنگِ جَبّارش
هزار غوطه مرا میدَهَد به هر ساعت
خَلاص نیست ازان چَنگِ عاشق اَفْشارش
خَمُش بس است حِکایَت اشارتی بَسْ کُن
چه حاجَت است بَرِ عقلْ طولِ طومارش
رَوا بُوَد که رَسانَد به اصلِ دلْ دارش
من از قَباش رُبودَم یکی کُلَه واری
بِسوخت عقل و سَر و پایَم از کُلَه وارش
شِکَستم از سَرِ دیوارِ باغِ او خاری
چه خارْخار و طَلَب در دل است ازان خارش
چو شیرگیر شُد این دلْ یکی سَحَر زِ میاَش
سِزَد که زَخم کَشَد از فِراقِ سگْسارش
اگر چه کُرّهٔ گَردونْ حَرون و تُند نِمود
به دستِ عشقِ وِیْ آمد شِکال و اَفْسارش
اگر چه صاحِبِ صَدْر است عقل و بَس دانا
به جامِ عشقْ گِرو شُد رَدا و دَسْتارش
بَسا دلا که به زِنهار آمد از عشقش
کَشان کَشان بِکَشیدَش نَداد زِنهارش
به روزِ سرد یکی پوستین بُد اَنْدَر جو
به عور گفتم دَرجَه به جو بُرون آرش
نه پوستین بود آن خرس بود اَنْدَر جو
فُتاده بود هَمیبُرد آبِ جوبارش
دَرآمَد او به طَمَعْ تا به پوستِ خرس رَسید
به دستِ خرس بِکَرد آن طَمَعْ گرفتارش
بِگُفتَمَش که رَها کُن تو پوستین بازآ
چه دور و دیر بِمانْدی به رنج و پیکارش
بِگُفت رو که مرا پوستین چُنان بِگِرفت
که نیست امیدِ رَهایی زِ چَنگِ جَبّارش
هزار غوطه مرا میدَهَد به هر ساعت
خَلاص نیست ازان چَنگِ عاشق اَفْشارش
خَمُش بس است حِکایَت اشارتی بَسْ کُن
چه حاجَت است بَرِ عقلْ طولِ طومارش
مولوی : غزلیات
غزل ۱۶۶۵ - عاشقی بر من پریشانت کنم
عاشقی بر من پَریشانَت کُنم
کَم عِمارت کُن که ویرانَت کُنم
گَر دو صد خانه کُنی زَنبوروار
چون مگس بیخان و بیمانَت کُنم
تو بر آن که خَلْق را حیران کُنی
من بر آن که مَست و حیرانَت کُنم
گَر کُهِ قافی، تو را چون آسیا
آرَم اَنْدَر چَرخ و گَردانَت کُنم
وَرْ تو افلاطون و لُقمانی به عِلْم
من به یک دیدارْ نادانَت کُنم
تو به دستِ من چو مرغی مُردهیی
من صَیادم، دامِ مُرغانَت کُنم
بر سَرِ گنجی چو ماری خُفتهیی
من چو مارِ خَسته پیچانَت کُنم
خواه دلیلی گو و خواهی خود مگو
در دِلالَت عینِ بُرهانَت کُنم
خواه گو لاحَوْل، خواهی خود مگو
چون شُهُبْ لاحَوْلِ شیطانَت کُنم
چند میباشی اسیرِ این و آن؟
گَر بُرون آیی ازین، آنَت کُنم
ای صَدَف چون آمدی در بَحْرِ ما
چون صَدَفها گوهراَفْشانَت کُنم
بر گِلویَت تیغها را دست نیست
گَر چو اسماعیلْ قُربانَت کُنم
چون خَلیلی هیچ از آتش مَتَرس
من زِ آتش صد گُلِستانَت کُنم
دامَنِ ما گیر اگر تَردامَنی
تا چو مَهْ از نورْ دامانَت کُنم
من هُمایَم سایه کردم بر سَرَت
تا که اَفْریدون و سُلطانَت کُنم
هین قِرائت کم کُن و خاموش باش
تا بِخوانم عینِ قُرآنَت کُنم
کَم عِمارت کُن که ویرانَت کُنم
گَر دو صد خانه کُنی زَنبوروار
چون مگس بیخان و بیمانَت کُنم
تو بر آن که خَلْق را حیران کُنی
من بر آن که مَست و حیرانَت کُنم
گَر کُهِ قافی، تو را چون آسیا
آرَم اَنْدَر چَرخ و گَردانَت کُنم
وَرْ تو افلاطون و لُقمانی به عِلْم
من به یک دیدارْ نادانَت کُنم
تو به دستِ من چو مرغی مُردهیی
من صَیادم، دامِ مُرغانَت کُنم
بر سَرِ گنجی چو ماری خُفتهیی
من چو مارِ خَسته پیچانَت کُنم
خواه دلیلی گو و خواهی خود مگو
در دِلالَت عینِ بُرهانَت کُنم
خواه گو لاحَوْل، خواهی خود مگو
چون شُهُبْ لاحَوْلِ شیطانَت کُنم
چند میباشی اسیرِ این و آن؟
گَر بُرون آیی ازین، آنَت کُنم
ای صَدَف چون آمدی در بَحْرِ ما
چون صَدَفها گوهراَفْشانَت کُنم
بر گِلویَت تیغها را دست نیست
گَر چو اسماعیلْ قُربانَت کُنم
چون خَلیلی هیچ از آتش مَتَرس
من زِ آتش صد گُلِستانَت کُنم
دامَنِ ما گیر اگر تَردامَنی
تا چو مَهْ از نورْ دامانَت کُنم
من هُمایَم سایه کردم بر سَرَت
تا که اَفْریدون و سُلطانَت کُنم
هین قِرائت کم کُن و خاموش باش
تا بِخوانم عینِ قُرآنَت کُنم
مولوی : غزلیات
غزل ۲۰۸۳ - اگر سزای لب تو نبود گفتهٔ من
اگر سِزایِ لبِ تو نبود گفتهٔ من
بَرآر سنگِ گِران و دَهانِ منْ بِشِکَن
چو طِفْل بیهُده گوید، نه مادرِ مُشْفِق
پِیِ اَدَبْ لبِ او را فروبَرَد سوزَن؟
دو صد دَهان و جهانْ از برایِ عِزِّ لَبَت
بِسوز و پاره کُن و بَردَران و بِرَهَم زن
چو تشنهیی دَوَد اُسْتاخ بر لبِ دریا
نه موجْ تیغ بَرآرَد بِبُرَّدَش گَردن؟
غُلامِ سوسَنم ایرا که دید گُلْشَنِ تو
زِ شَرمِ نرگسِ تو، دَه زبانْش شُد اَلْکَن
وَلیک من چو دَفَم، چون زنی تو کَفْ بر من
فَغان کُنم که رُخَم را بِکوب چون هاون
مرا زِ دست مَنِه، تا سَماعْ گرم بُوَد
بِکَش تو دامَنِ خود از جهانِ تَردامَن
بلی، ز گُلْشَنِ معنیست چَشمها مَخْمور
وَلیکْ نَغمهٔ بُلبُل خوش است در گُلْشَن
اگر تَجَلّیِ یوسُفْ برهنه خوبتَر است
دو چَشمْ باز نگردد مَگَر به پیراهن
اگر چه شَعْشَعهٔ آفتابِ جانْ اصل است
بَران فَلَک نرسیدهست آدمی بیتَن
خَمُش که گَر دَهَنم مُرده شویِ بربندد
زِ گورِ من شِنَویِ این نَوا پَسِ مُردن
بَرآر سنگِ گِران و دَهانِ منْ بِشِکَن
چو طِفْل بیهُده گوید، نه مادرِ مُشْفِق
پِیِ اَدَبْ لبِ او را فروبَرَد سوزَن؟
دو صد دَهان و جهانْ از برایِ عِزِّ لَبَت
بِسوز و پاره کُن و بَردَران و بِرَهَم زن
چو تشنهیی دَوَد اُسْتاخ بر لبِ دریا
نه موجْ تیغ بَرآرَد بِبُرَّدَش گَردن؟
غُلامِ سوسَنم ایرا که دید گُلْشَنِ تو
زِ شَرمِ نرگسِ تو، دَه زبانْش شُد اَلْکَن
وَلیک من چو دَفَم، چون زنی تو کَفْ بر من
فَغان کُنم که رُخَم را بِکوب چون هاون
مرا زِ دست مَنِه، تا سَماعْ گرم بُوَد
بِکَش تو دامَنِ خود از جهانِ تَردامَن
بلی، ز گُلْشَنِ معنیست چَشمها مَخْمور
وَلیکْ نَغمهٔ بُلبُل خوش است در گُلْشَن
اگر تَجَلّیِ یوسُفْ برهنه خوبتَر است
دو چَشمْ باز نگردد مَگَر به پیراهن
اگر چه شَعْشَعهٔ آفتابِ جانْ اصل است
بَران فَلَک نرسیدهست آدمی بیتَن
خَمُش که گَر دَهَنم مُرده شویِ بربندد
زِ گورِ من شِنَویِ این نَوا پَسِ مُردن
مولوی : غزلیات
غزل ۲۱۰۵ - ساقی من خیزد بیگفت من
ساقیِ من خیزد بیگفتِ من
آرَد آن بادهٔ وافِر ثَمَن
حاجَت نَبُوَد که بگویم بیار
بِشْنود آوازِ دِلَم بیدَهَن
هست تَقاضاگَرِ او لُطفِ او
وان کَرَمِ بیحَد و خُلْقِ حَسَن
ماه بَرآیَد، تو مَگویَش بَرآ
بر تو زَنَد نور، مَگویَش بِزن
ای به گَهِ بَزمْ بِهین عیش و نوش
وِیْ به گَهِ رَزمْ مِهین صَف شِکَن
از پِیِ هر گُمرَهْ نیکو دلیل
وَزْپِیِ مَحْبوسِ چَهْ، ای خوش رَسَن
عالَمْ هَمچون شب و تو هَمچو ماه
تو مَثَلِ شمعی و جانها لَگَن
جانْ مَثَلِ ذَرّه بود بیقَرار
با تو شود ساکِن، نِعْمَ السَّکَن
آرَد آن بادهٔ وافِر ثَمَن
حاجَت نَبُوَد که بگویم بیار
بِشْنود آوازِ دِلَم بیدَهَن
هست تَقاضاگَرِ او لُطفِ او
وان کَرَمِ بیحَد و خُلْقِ حَسَن
ماه بَرآیَد، تو مَگویَش بَرآ
بر تو زَنَد نور، مَگویَش بِزن
ای به گَهِ بَزمْ بِهین عیش و نوش
وِیْ به گَهِ رَزمْ مِهین صَف شِکَن
از پِیِ هر گُمرَهْ نیکو دلیل
وَزْپِیِ مَحْبوسِ چَهْ، ای خوش رَسَن
عالَمْ هَمچون شب و تو هَمچو ماه
تو مَثَلِ شمعی و جانها لَگَن
جانْ مَثَلِ ذَرّه بود بیقَرار
با تو شود ساکِن، نِعْمَ السَّکَن
مولوی : غزلیات
غزل ۲۲۰۴ - عاشقی بر من؟ پریشانت کنم، نیکو شنو
عاشقی بر من؟ پَریشانَت کُنم، نیکو شِنو
کَم عِمارت کُن، که ویرانَت کُنم، نیکو شِنو
گَر دو صد خانه کُنی زنبوروار و موروار
بی کَس و بیخان و بیمانَت کُنم، نیکو شِنو
تو بر آن که خَلْقْ مَستِ تو شوند از مَرد و زن
من بر آن که مَست و حیرانَت کُنم، نیکو شِنو
چون خَلیلی، هیچ از آتش مَتَرس، ایمِن بُرو
من زِ آتش صد گُلِسْتانَت کُنم، نیکو شِنو
گَر کُهِ قافی، تو را چون آسیایِ تیزگَرد
آوَرَم در چَرخ و گَردانَت کُنم، نیکو شِنو
وَرْ تو افلاطون و لُقمانی به عِلْم و کَرّ و فَر
من به یک دیدارْ نادانَت کُنم، نیکو شِنو
تو به دستِ من چو مُرغی مُردهیی وَقتِ شکار
من صَیادم، دامِ مُرغانَت کُنم، نیکو شِنو
بر سَرِ گنجی چو ماری خُفتهیی ای پاسْبان
هَمچو مارِ خسته پیچانَت کُنم، نیکو شِنو
ای صَدَف چون آمدی در بَحْرِ ما، غمگین مَباش
چون صَدَفها گوهراَفْشانَت کُنم، نیکو شِنو
بر گِلویَت تیغها را دست نیّ و زَخْم نی
گَر چو اسماعیل قُربانَت کُنم، نیکو شِنو
دامَنِ ما گیر اگر تَردامَنی، تَردامَنی
تا چو مَهْ از نورْ دامانَت کُنم، نیکو شِنو
من هُمایم، سایه کردم بر سَرَت از فَضْلِ خود
تا که اَفْریدون و سُلطانَت کُنم، نیکو شِنو
هین قَرائت کَم کُن و خاموش باش و صَبر کُن
تا بِخوانم، عینِ قرآنَت کُنم، نیکو شِنو
کَم عِمارت کُن، که ویرانَت کُنم، نیکو شِنو
گَر دو صد خانه کُنی زنبوروار و موروار
بی کَس و بیخان و بیمانَت کُنم، نیکو شِنو
تو بر آن که خَلْقْ مَستِ تو شوند از مَرد و زن
من بر آن که مَست و حیرانَت کُنم، نیکو شِنو
چون خَلیلی، هیچ از آتش مَتَرس، ایمِن بُرو
من زِ آتش صد گُلِسْتانَت کُنم، نیکو شِنو
گَر کُهِ قافی، تو را چون آسیایِ تیزگَرد
آوَرَم در چَرخ و گَردانَت کُنم، نیکو شِنو
وَرْ تو افلاطون و لُقمانی به عِلْم و کَرّ و فَر
من به یک دیدارْ نادانَت کُنم، نیکو شِنو
تو به دستِ من چو مُرغی مُردهیی وَقتِ شکار
من صَیادم، دامِ مُرغانَت کُنم، نیکو شِنو
بر سَرِ گنجی چو ماری خُفتهیی ای پاسْبان
هَمچو مارِ خسته پیچانَت کُنم، نیکو شِنو
ای صَدَف چون آمدی در بَحْرِ ما، غمگین مَباش
چون صَدَفها گوهراَفْشانَت کُنم، نیکو شِنو
بر گِلویَت تیغها را دست نیّ و زَخْم نی
گَر چو اسماعیل قُربانَت کُنم، نیکو شِنو
دامَنِ ما گیر اگر تَردامَنی، تَردامَنی
تا چو مَهْ از نورْ دامانَت کُنم، نیکو شِنو
من هُمایم، سایه کردم بر سَرَت از فَضْلِ خود
تا که اَفْریدون و سُلطانَت کُنم، نیکو شِنو
هین قَرائت کَم کُن و خاموش باش و صَبر کُن
تا بِخوانم، عینِ قرآنَت کُنم، نیکو شِنو
مولوی : غزلیات
غزل ۲۳۱۴ - ای روی تو رویم را چون روی قمر کرده
ای رویِ تو رویَم را چون رویِ قَمَر کرده
اَجْزایِ مرا چَشمَت اَصْحابِ نَظَر کرده
بادِ تو درختم را در رَقص دَرآوَرْده
یادِ تو دَهانَم را پُرشَهْد و شِکَر کرده
دانی که درختِ من، در رَقص چرا آید
ای شاخ و درختم را پُربَرگ و ثَمَر کرده
از برگ نمینازد، وَزْ میوه نمییازد
ای صبرِ درختم را تو زیر و زَبَر کرده
اَجْزایِ مرا چَشمَت اَصْحابِ نَظَر کرده
بادِ تو درختم را در رَقص دَرآوَرْده
یادِ تو دَهانَم را پُرشَهْد و شِکَر کرده
دانی که درختِ من، در رَقص چرا آید
ای شاخ و درختم را پُربَرگ و ثَمَر کرده
از برگ نمینازد، وَزْ میوه نمییازد
ای صبرِ درختم را تو زیر و زَبَر کرده
مولوی : غزلیات
غزل ۲۳۳۳ - این کیست چنین مست، ز خمار رسیده؟
این کیست چُنین مَست، زِ خَمّار رَسیده؟
یا یار بُوَد یا زِ بَرِ یار رَسیده
یا شاهِدِ جان باشد، روبَند گُشاده
یا یوسُفِ مصریست زِ بازار رَسیده
یا زُهره و ماه است، دَرآمیخته با هم
یا سَروِ رَوان است زِ گُلْزار رَسیده
یا چَشمهٔ خِضْر است، رَوان گشته بدین سو
یا تُرکِ خوشِ ماست زِ بُلْغار رَسیده
یا بَرقِ کُلَه گوشهٔ خاقانِ شکاریست
اَنْدَر طَلَبِ آهویِ تاتار رَسیده
یا ساقیِ دریادلِ ما بَزمْ نهادهست
یا نُقل و شِکَرهاست، به ِقنْطار رَسیده
یا صورتِ غَیب است که جانِ همه جانهاست
یا مَشْعَله از عالَمِ اَنْوار رَسیده
شاهِ پَریان بین زِسُلَیمانِ پَیَمْبَر
اَنْدَر طَلَبِ هُدهُدِ طَیّار رَسیده
خوبانِ جهان از پِی او جَیبْ دَریده
قاضیِّ خِرَد بیدل و دَستار رَسیده
از هیبَتِ خون ریزیِ آن چَشمِ چو مرّیخ
مرّیخ زِ گَردون پِیِ زِنهار رَسیده
وَزْ بَهرِ دِیَت دادنِ هر زنده که او کُشت
هَمیانِ زَر آورده به ایثار رَسیده
اوَّل دِیَتِ خونِ تو جامیست به دستش
دَرکَش که رَحیق است زِ اسرار رَسیده
خاموش کُن ای خاسِر اِنْسانَ لَفی خُسْر
از گُلْشَنِ دیدارْ به گفتار رَسیده
یا یار بُوَد یا زِ بَرِ یار رَسیده
یا شاهِدِ جان باشد، روبَند گُشاده
یا یوسُفِ مصریست زِ بازار رَسیده
یا زُهره و ماه است، دَرآمیخته با هم
یا سَروِ رَوان است زِ گُلْزار رَسیده
یا چَشمهٔ خِضْر است، رَوان گشته بدین سو
یا تُرکِ خوشِ ماست زِ بُلْغار رَسیده
یا بَرقِ کُلَه گوشهٔ خاقانِ شکاریست
اَنْدَر طَلَبِ آهویِ تاتار رَسیده
یا ساقیِ دریادلِ ما بَزمْ نهادهست
یا نُقل و شِکَرهاست، به ِقنْطار رَسیده
یا صورتِ غَیب است که جانِ همه جانهاست
یا مَشْعَله از عالَمِ اَنْوار رَسیده
شاهِ پَریان بین زِسُلَیمانِ پَیَمْبَر
اَنْدَر طَلَبِ هُدهُدِ طَیّار رَسیده
خوبانِ جهان از پِی او جَیبْ دَریده
قاضیِّ خِرَد بیدل و دَستار رَسیده
از هیبَتِ خون ریزیِ آن چَشمِ چو مرّیخ
مرّیخ زِ گَردون پِیِ زِنهار رَسیده
وَزْ بَهرِ دِیَت دادنِ هر زنده که او کُشت
هَمیانِ زَر آورده به ایثار رَسیده
اوَّل دِیَتِ خونِ تو جامیست به دستش
دَرکَش که رَحیق است زِ اسرار رَسیده
خاموش کُن ای خاسِر اِنْسانَ لَفی خُسْر
از گُلْشَنِ دیدارْ به گفتار رَسیده
مولوی : غزلیات
غزل ۲۴۱۶ - برو برو که به بز لایق است بزغاله
بُرو بُرو که به بُز لایِق است بُزغاله
بُرو که هست زِ گاوانْ حَیاتِ گوساله
بُرو بُرو که خَران گَلِّه گَلِّه جمع شُدند
خَرِ جوان و خَرِ پیر و خُر دو یک ساله
زِ ناله تو مرا بویِ خَر هَمیآید
که خَر کُند به عَلَف زار و ماده خَر ناله
دِماغِ پاک بِبایَد برایِ مُشک و عَبیر
گلولههایِ پَلیدی برایِ جَلّاله
دَران زمان که خَرانْ بولِ خَر به بو گیرند
زِهی زمان و زِهی حالَت و زِهی حاله
مَیا مَیا که به میدانِ دلْ خَران نَرَسَند
به صد هزار حِیَل میرَسَند خَیّاله
دَلاله کیست؟ بِلیسْ این عروسِ دنیا را
عَروس را تو قیاسی بِکُن زِ دَلّاله
خَموش باش سُخَن شَرط نیست طالِب را
که او زِ اشارتِ ابرو رَسَد به دُنباله
بُرو که هست زِ گاوانْ حَیاتِ گوساله
بُرو بُرو که خَران گَلِّه گَلِّه جمع شُدند
خَرِ جوان و خَرِ پیر و خُر دو یک ساله
زِ ناله تو مرا بویِ خَر هَمیآید
که خَر کُند به عَلَف زار و ماده خَر ناله
دِماغِ پاک بِبایَد برایِ مُشک و عَبیر
گلولههایِ پَلیدی برایِ جَلّاله
دَران زمان که خَرانْ بولِ خَر به بو گیرند
زِهی زمان و زِهی حالَت و زِهی حاله
مَیا مَیا که به میدانِ دلْ خَران نَرَسَند
به صد هزار حِیَل میرَسَند خَیّاله
دَلاله کیست؟ بِلیسْ این عروسِ دنیا را
عَروس را تو قیاسی بِکُن زِ دَلّاله
خَموش باش سُخَن شَرط نیست طالِب را
که او زِ اشارتِ ابرو رَسَد به دُنباله
مولوی : غزلیات
غزل ۲۶۶۱ - کجا شد عهد و پیمانی که کردی؟
کجا شُد عَهد و پیمانی که کردی؟
کجا شُد قول و سوگندی که خوردی؟
نگفتی چَرخ تا گَردان بُوَد گِرد
ازین سَرگشته هرگز بَرنگَردی؟
نگفتی تا بُوَد خورشیدْ دِلْگَرم
نَکاهَد گَرمِ ما را هیچ سردی؟
نگفتی یک دل و مَردانه باشیم
به جانِ جُمله مَردان و به مَردی؟
مرا گویی اگر من جور کردم
بِدان کردم که پیش از من تو کردی
چرا شاید که با چون من گدایی
چو تو شاهَنْشَهی گیرد نَبَردی؟
میانِ ما و تو سِرکَنْگَبین است
زِ من سِرکه، زِ تو شِکَّرنَوَردی
چو من سِرکه فُروشم، پس تو شِکَّر
بِیَفْزا، چون به شیرینی تو فردی
مَنَم خاک و چو خاکی باد یابَد
تو عُذْرَش نِهْ، مگویَش گَرد کردی
نباشد راه را عار، از چو من گَرد
که زَر را عار نَبَود رنگِ زَردی
شِهابِ آتشِ ما زنده بادا
چو اَلْقابِ شِهابِ سُهروَردی
کجا شُد قول و سوگندی که خوردی؟
نگفتی چَرخ تا گَردان بُوَد گِرد
ازین سَرگشته هرگز بَرنگَردی؟
نگفتی تا بُوَد خورشیدْ دِلْگَرم
نَکاهَد گَرمِ ما را هیچ سردی؟
نگفتی یک دل و مَردانه باشیم
به جانِ جُمله مَردان و به مَردی؟
مرا گویی اگر من جور کردم
بِدان کردم که پیش از من تو کردی
چرا شاید که با چون من گدایی
چو تو شاهَنْشَهی گیرد نَبَردی؟
میانِ ما و تو سِرکَنْگَبین است
زِ من سِرکه، زِ تو شِکَّرنَوَردی
چو من سِرکه فُروشم، پس تو شِکَّر
بِیَفْزا، چون به شیرینی تو فردی
مَنَم خاک و چو خاکی باد یابَد
تو عُذْرَش نِهْ، مگویَش گَرد کردی
نباشد راه را عار، از چو من گَرد
که زَر را عار نَبَود رنگِ زَردی
شِهابِ آتشِ ما زنده بادا
چو اَلْقابِ شِهابِ سُهروَردی
مولوی : غزلیات
غزل ۲۷۳۸ - من پار بخوردهام شرابی
من پار بِخوردهاَم شرابی
اِمْسالْ چه مَستَم و خَرابی
من پارِ زِ آتشی گُذشتم
اِمْسالْ چرا شُدم کبابی؟
من تشنه به آبِ جویْ رفتم
ماهی دیدم میانِ آبی
شیران همه ماهتاب جویَند
من شیرم و یارِ ماهتابی
از دَرد مَپُرس، رنگِ رُخ بین
تا رنگْ بِگویَدَت جوابی
جانم مَست است و تَنْ خَراب است
مَستیست نِشَسته در خَرابی
این هر دو چُنین و دلْ چُنین تَر
کَزْ غم چو خَریست در خَلابی
یک لحظه مَشو مَلول، بِشْنو
تا باشَدَت از خدا ثَوابی
اِمْسالْ چه مَستَم و خَرابی
من پارِ زِ آتشی گُذشتم
اِمْسالْ چرا شُدم کبابی؟
من تشنه به آبِ جویْ رفتم
ماهی دیدم میانِ آبی
شیران همه ماهتاب جویَند
من شیرم و یارِ ماهتابی
از دَرد مَپُرس، رنگِ رُخ بین
تا رنگْ بِگویَدَت جوابی
جانم مَست است و تَنْ خَراب است
مَستیست نِشَسته در خَرابی
این هر دو چُنین و دلْ چُنین تَر
کَزْ غم چو خَریست در خَلابی
یک لحظه مَشو مَلول، بِشْنو
تا باشَدَت از خدا ثَوابی
