صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۳۶۹ - خاکم به چشم در نگه واپسین مزن
خاکم به چشم در نگه واپسین مزن شاه نعمت‌الله ولی : غزلیات
غزل ۴۹ - بندهٔ ساقی ما شو تا شوی سلطان ما
بندهٔ ساقی ما شو تا شوی سلطان ما رشیدالدین میبدی : ۱۱۲- سورة الاخلاص- مکیة
النوبة الثانیة
این سورة «الاخلاص» بقول بعضى مفسّران مکّى است، به مکّه فرو آمده، و بقول بعضى به مدینه فرو آمده. چهار آیت است، پانزده کلمه، چهل و نه حرف و درین سوره نه ناسخ است و نه منسوخ. و خبر درست است که مصطفى (ص) گفت: «هر که سوره قل هو اللَّه احد برخواند، چنانست که یک سه یک قرآن خواند». ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۵۸۷ - ای مفتی شرع مکرمت خامه تو
ای مفتی شرع مکرمت خامه تو ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۱۰۸ - باشه که بخوبی رخش افزون ز مهست
باشه که بخوبی رخش افزون ز مهست سنایی غزنوی : الباب السّادس فی ذکر نفس الکلّی و احواله
ذکر نفس الکلی نذیر ناصح و اهماله غرور فاضح
اندر آمد چو ماه در شبگیر قدسی مشهدی : رباعیات
شماره ۲۷۹ - آن قوم که دین عشق‌کیشان دارند
آن قوم که دین عشق‌کیشان دارند سوزنی سمرقندی : قصاید
شمارهٔ ۱۷۵ - و قال یمدح الوزیر
ای گاه وزارت بتو همچون فلک از ماه حافظ : غزلیات
غزل ۹۱ - ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت
ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت امیر پازواری : دوبیتی‌ها
شماره ۱۹۷ - بالْ ره تُو نده، طاقتِ تُو ندارمه
بالْ ره تُو نده، طاقتِ تُو ندارمه اوحدالدین کرمانی : الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات
شماره ۱۱۳ - خاک در کس مشو که گردت خوانند
خاک در کس مشو که گردت خوانند رضاقلی خان هدایت : روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
بخش ۸۷ - شکیب شیرازی رحمة اللّه علیه
نامش مولانا محمد علی. چون پدرش شمشیرساز و کاردگر بوده. به محمدعلی سکاکی شهرت نموده. تحصیل علوم معقول در خدمت علامه مسیحایی فسایی کرده و در جوانی جامع علوم آمده مدرس مدارس گردید و به خدمت جمعی از ارباب باطن رسید. غالباً طریقهٔ سلسلهٔ علیّهٔ ذهبیه کبرویه داشت و متلبس به لباس فقر بوده. بالاخره در استیلای افاغنه در شیراز زخمی منکر یافت و دیرگاهی در خون طپان و به کلمهٔ طیبه رطب اللسان بود. عاقبت ذکرش به مذکور انجامید. مثنوی در فتوحات شاه سلطان حسین صفوی منظوم کرده. شصت سال عمر یافته. این چند بیت از اوست: فصیحی هروی : قطعات
شمارهٔ ۱۵ - مدح میرزا غیاث‌الدین
زمین عفو کسی بوسه میزند گنهم جیحون یزدی : قصاید
شمارهٔ ۱۴ - وله
بدست خواجه که از فرا و جهان برپاست اثیر اخسیکتی : رباعیات
شماره ۶۰ - شبها، ز تو من دور و تو یار دگری
شبها، ز تو من دور و تو یار دگری احمد شاملو : لحظه‌ها و همیشه
پایتختِ عطش
آب کم‌جو. تشنگی آور به دست! بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۶۶۱ - شیخ تا عزم بر نماز شکست
شیخ تا عزم بر نماز شکست سعیدا : غزلیات
شماره ۴۱۸ - ای ز ایراد قلم هم نفسانت مرفوع
ای ز ایراد قلم هم نفسانت مرفوع جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۳۸۰ - آنکه نتوان گشت قربانش پری روی من است
آنکه نتوان گشت قربانش پری روی من است حافظ : غزلیات
غزل ۸۰ - عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت
عِیبِ رِندان مَکُن ای زاهدِ پاکیزه‌سِرِشت!
غزل ۶۳۶۹ - خاکم به چشم در نگه واپسین مزن
خاکم به چشم در نگه واپسین مزن شاه نعمت‌الله ولی : غزلیات
غزل ۴۹ - بندهٔ ساقی ما شو تا شوی سلطان ما
بندهٔ ساقی ما شو تا شوی سلطان ما رشیدالدین میبدی : ۱۱۲- سورة الاخلاص- مکیة
النوبة الثانیة
این سورة «الاخلاص» بقول بعضى مفسّران مکّى است، به مکّه فرو آمده، و بقول بعضى به مدینه فرو آمده. چهار آیت است، پانزده کلمه، چهل و نه حرف و درین سوره نه ناسخ است و نه منسوخ. و خبر درست است که مصطفى (ص) گفت: «هر که سوره قل هو اللَّه احد برخواند، چنانست که یک سه یک قرآن خواند». ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۵۸۷ - ای مفتی شرع مکرمت خامه تو
ای مفتی شرع مکرمت خامه تو ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۱۰۸ - باشه که بخوبی رخش افزون ز مهست
باشه که بخوبی رخش افزون ز مهست سنایی غزنوی : الباب السّادس فی ذکر نفس الکلّی و احواله
ذکر نفس الکلی نذیر ناصح و اهماله غرور فاضح
اندر آمد چو ماه در شبگیر قدسی مشهدی : رباعیات
شماره ۲۷۹ - آن قوم که دین عشق‌کیشان دارند
آن قوم که دین عشق‌کیشان دارند سوزنی سمرقندی : قصاید
شمارهٔ ۱۷۵ - و قال یمدح الوزیر
ای گاه وزارت بتو همچون فلک از ماه حافظ : غزلیات
غزل ۹۱ - ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت
ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت امیر پازواری : دوبیتی‌ها
شماره ۱۹۷ - بالْ ره تُو نده، طاقتِ تُو ندارمه
بالْ ره تُو نده، طاقتِ تُو ندارمه اوحدالدین کرمانی : الباب الرابع: فی الطهارة و تهذیب النفس و معارفها و ما یلیق بها عن ترک الشهوات
شماره ۱۱۳ - خاک در کس مشو که گردت خوانند
خاک در کس مشو که گردت خوانند رضاقلی خان هدایت : روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
بخش ۸۷ - شکیب شیرازی رحمة اللّه علیه
نامش مولانا محمد علی. چون پدرش شمشیرساز و کاردگر بوده. به محمدعلی سکاکی شهرت نموده. تحصیل علوم معقول در خدمت علامه مسیحایی فسایی کرده و در جوانی جامع علوم آمده مدرس مدارس گردید و به خدمت جمعی از ارباب باطن رسید. غالباً طریقهٔ سلسلهٔ علیّهٔ ذهبیه کبرویه داشت و متلبس به لباس فقر بوده. بالاخره در استیلای افاغنه در شیراز زخمی منکر یافت و دیرگاهی در خون طپان و به کلمهٔ طیبه رطب اللسان بود. عاقبت ذکرش به مذکور انجامید. مثنوی در فتوحات شاه سلطان حسین صفوی منظوم کرده. شصت سال عمر یافته. این چند بیت از اوست: فصیحی هروی : قطعات
شمارهٔ ۱۵ - مدح میرزا غیاث‌الدین
زمین عفو کسی بوسه میزند گنهم جیحون یزدی : قصاید
شمارهٔ ۱۴ - وله
بدست خواجه که از فرا و جهان برپاست اثیر اخسیکتی : رباعیات
شماره ۶۰ - شبها، ز تو من دور و تو یار دگری
شبها، ز تو من دور و تو یار دگری احمد شاملو : لحظه‌ها و همیشه
پایتختِ عطش
آب کم‌جو. تشنگی آور به دست! بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۶۶۱ - شیخ تا عزم بر نماز شکست
شیخ تا عزم بر نماز شکست سعیدا : غزلیات
شماره ۴۱۸ - ای ز ایراد قلم هم نفسانت مرفوع
ای ز ایراد قلم هم نفسانت مرفوع جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۳۸۰ - آنکه نتوان گشت قربانش پری روی من است
آنکه نتوان گشت قربانش پری روی من است حافظ : غزلیات
غزل ۸۰ - عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت
عِیبِ رِندان مَکُن ای زاهدِ پاکیزه‌سِرِشت!