گرچه می دانم که روزی بی نقاب آید برون

گرچه می دانم که روزی بی نقاب آید برون
تا نپنداری که جان از پیچ و تاب آید برون ۱

ضربتی باید که جان خفته برخیزد ز خاک
ناله کی بی زخمه از تار رباب آید برون ۲

تاک خویش از گریه های نیمشب سیراب دار
کز درون او شعاع آفتاب آید برون ۳

ذرهٔ بی مایه ئی ترسم که ناپیدا شوی
پخته تر کن خویش را تا آفتاب آید برون ۴

در گذر از خاک و خود را پیکر خاکی مگیر
چاک اگر در سینه ریزی ماهتاب آید برون ۵

گر بروی تو حریم خویش را در بسته اند
سر بسنگ آستان زن لعل ناب آید برون ۶