مولوی : غزلیات
غزل ۶۰۰ - جامم بشکست ای جان پهلوش خلل دارد
جامَم بِشِکَست ای جان پَهْلوش خَلَل دارد حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۲۵۲ - زاهد، از عشق، دین به افسون نبری
زاهد، از عشق، دین به افسون نبری عطار نیشابوری : باب سی و یكم: در آنكه وصل معشوق به كس نرسد
شماره ۷۴ - یکتا بودم دوتائی افتاد مرا
یکتا بودم دوتائی افتاد مرا مولوی : غزلیات
غزل ۲۰۷۲ - جفای تلخ تو گوهر کند مرا ای جان
جَفایِ تَلْخِ تو گوهر کُند مرا ای جان مولوی : غزلیات
غزل ۵۱۷ - ای زبگه خاسته سرمست مست
ای زِبِگَه خاسته سَرمَستْ مَست مولوی : غزلیات
غزل ۲۷۷ - سبق الجد الینا نزل الحب علینا
سَبَقَ الْجَدُّ اِلَیْنا نَزَلَ الْحِبُّ عَلَیْنا مولوی : غزلیات
غزل ۱۸۶۸ - دروازه هستی را جز ذوق مدان ای جان
دروازه هستی را جُز ذوقْ مَدان ای جان اوحدی مراغهای : رباعیات
رباعی ۸۶ - هر چیز که در دو کون جز روی تو بود
هر چیز که در دو کون جز روی تو بود مولوی : غزلیات
غزل ۲۲۲۰ - هله ای شاه مپیچان سر و دستار، مرو
هَله ای شاه مَپیچان سَر و دَستار، مَرو عطار نیشابوری : خسرونامه
در صفت چنگ
یکی پیری که او در پشت خم داشت مولوی : غزلیات
غزل ۱۰۴۹ - صد بار بگفتمت نگه دار
صد بار بِگُفتَمَت نِگَه دار سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۷۳ - دل بندهٔ عاشقی تن آزاد چه سود باشد
دل بندهٔ عاشقی تن آزاد چه سود باشد صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۸۱۸ - چون غنچه ز جمعیت دل انجمنی ساز
چون غنچه ز جمعیت دل انجمنی ساز عطار نیشابوری : بیان وادی طلب
حکایت محمود و مردی خاکبیز
یک شبی محمود میشد بیسپاه مولوی : غزلیات
غزل ۱۵۱۵ - چه نزدیک است جان تو به جانم
چه نزدیک است جانِ تو به جانَم اسیری لاهیجی : اسرار الشهود
بخش ۲۶ - در جامعیت انسان و تطابق میان آفاق و انفس به مقتضای سنریهم آیاتنا فی الآفاق و فی انفسهم حتی یتبین لهم انه الحق و طریق معرفت نفس و خدا بحکم: من عرف نفسه فقد عرفه ربه.
تو به معنی جان جمله عالمی واعظ قزوینی : غزلیات
شماره ۵۲۰ - قامتم گر این چنین از غم دو تا خواهد شدن
قامتم گر این چنین از غم دو تا خواهد شدن صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت ۵۳۷ - هیچ باری از سبو بر دوش اهل هوش نیست
هیچ باری از سبو بر دوش اهل هوش نیست مولوی : دفتر چهارم
بخش ۵۶ - در تفسیر این حدیث مصطفی علیهالسلام کی ان الله تعالی خلق الملائکة و رکب فیهم العقل و خلق البهائم و رکب فیها الشهوة و خلق بنی آدم و رکب فیهم العقل و الشهوة فمن غلب عقله شهوته فهو اعلی من الملائکة و من غلب شهوته عقله فهو ادنی من البهائم
دَر حَدیث آمد که یَزدانِ مَجید فردوسی : فریدون
بخش ۱۴ - سپه چون به نزدیک ایران کشید
سپه چون به نزدیک ایران کشید
غزل ۶۰۰ - جامم بشکست ای جان پهلوش خلل دارد
جامَم بِشِکَست ای جان پَهْلوش خَلَل دارد حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۲۵۲ - زاهد، از عشق، دین به افسون نبری
زاهد، از عشق، دین به افسون نبری عطار نیشابوری : باب سی و یكم: در آنكه وصل معشوق به كس نرسد
شماره ۷۴ - یکتا بودم دوتائی افتاد مرا
یکتا بودم دوتائی افتاد مرا مولوی : غزلیات
غزل ۲۰۷۲ - جفای تلخ تو گوهر کند مرا ای جان
جَفایِ تَلْخِ تو گوهر کُند مرا ای جان مولوی : غزلیات
غزل ۵۱۷ - ای زبگه خاسته سرمست مست
ای زِبِگَه خاسته سَرمَستْ مَست مولوی : غزلیات
غزل ۲۷۷ - سبق الجد الینا نزل الحب علینا
سَبَقَ الْجَدُّ اِلَیْنا نَزَلَ الْحِبُّ عَلَیْنا مولوی : غزلیات
غزل ۱۸۶۸ - دروازه هستی را جز ذوق مدان ای جان
دروازه هستی را جُز ذوقْ مَدان ای جان اوحدی مراغهای : رباعیات
رباعی ۸۶ - هر چیز که در دو کون جز روی تو بود
هر چیز که در دو کون جز روی تو بود مولوی : غزلیات
غزل ۲۲۲۰ - هله ای شاه مپیچان سر و دستار، مرو
هَله ای شاه مَپیچان سَر و دَستار، مَرو عطار نیشابوری : خسرونامه
در صفت چنگ
یکی پیری که او در پشت خم داشت مولوی : غزلیات
غزل ۱۰۴۹ - صد بار بگفتمت نگه دار
صد بار بِگُفتَمَت نِگَه دار سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۱۷۳ - دل بندهٔ عاشقی تن آزاد چه سود باشد
دل بندهٔ عاشقی تن آزاد چه سود باشد صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۸۱۸ - چون غنچه ز جمعیت دل انجمنی ساز
چون غنچه ز جمعیت دل انجمنی ساز عطار نیشابوری : بیان وادی طلب
حکایت محمود و مردی خاکبیز
یک شبی محمود میشد بیسپاه مولوی : غزلیات
غزل ۱۵۱۵ - چه نزدیک است جان تو به جانم
چه نزدیک است جانِ تو به جانَم اسیری لاهیجی : اسرار الشهود
بخش ۲۶ - در جامعیت انسان و تطابق میان آفاق و انفس به مقتضای سنریهم آیاتنا فی الآفاق و فی انفسهم حتی یتبین لهم انه الحق و طریق معرفت نفس و خدا بحکم: من عرف نفسه فقد عرفه ربه.
تو به معنی جان جمله عالمی واعظ قزوینی : غزلیات
شماره ۵۲۰ - قامتم گر این چنین از غم دو تا خواهد شدن
قامتم گر این چنین از غم دو تا خواهد شدن صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت ۵۳۷ - هیچ باری از سبو بر دوش اهل هوش نیست
هیچ باری از سبو بر دوش اهل هوش نیست مولوی : دفتر چهارم
بخش ۵۶ - در تفسیر این حدیث مصطفی علیهالسلام کی ان الله تعالی خلق الملائکة و رکب فیهم العقل و خلق البهائم و رکب فیها الشهوة و خلق بنی آدم و رکب فیهم العقل و الشهوة فمن غلب عقله شهوته فهو اعلی من الملائکة و من غلب شهوته عقله فهو ادنی من البهائم
دَر حَدیث آمد که یَزدانِ مَجید فردوسی : فریدون
بخش ۱۴ - سپه چون به نزدیک ایران کشید
سپه چون به نزدیک ایران کشید
