غزل ۱۰۴۹ - صد بار بگفتمت نگه دار

صد بار بِگُفتَمَت نِگَه دار
در خَشم و سِتیزه پا مَیَفشار ۱

بر چَنگِ وَفا و مِهْربانی
گَر زَخْمه زَنی بِزَن به هَنجار ۲

دانی تو یَقین و چون ندانی
کَزْ زَخْمه سخت بِسْکُلَد یار ۳

میْ بَخش و مَخُسب کین نه نیکوست
ما خُفته خَراب و فِتْنه بیدار ۴

می‌گویم و می‌کُنم نَصیحَت
من خُشکْ دِماغ و گفت و تکرار ۵

می‌خَندد بر نَصیحَتِ من
آن چَشمِ خُمارِ یارِ خَمّار ۶

می‌گوید چَشمِ او به تَسْخَر
خوش می‌گویی بگو دِگَربار ۷

از تو بَتَرَم اگر نَنوشَم
پوشیده نَصیحَتِ تو طَرّار ۸

اِسْتیزه گَر است و لااُبالی‌ست
کِی عشوه خورَد حَریفِ خونْ خوار؟ ۹

خامُش کُن و از دِیَش مَتَرسان
کَزْ باغِ خداست این سَمَن زار ۱۰

خاموش که بی‌بَهار سَبزاست
بی سَبْلَتِ مِهرَ جان و آذار ۱۱