صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۷۱۸ - پیچیده است دست تو دست کلیم را
پیچیده است دست تو دست کلیم را صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۰۵۸ - غمی هر دم به دل از سینه صد چاک می ریزد
غمی هر دم به دل از سینه صد چاک می ریزد صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۳۱۱ - همیشه موی تو در پیچ و تاب می‌بینم
همیشه موی تو در پیچ و تاب می‌بینم مجیرالدین بیلقانی : غزلیات
شماره ۶۰ - ای عارض چون روزت روزم به شب آورده
ای عارض چون روزت روزم به شب آورده عطار نیشابوری : دفتر اول
در خطاب کردن شیخ توبه و تمثیل و حقیقت کل فرماید
چنین گفتست شیخ مهنه آن پیر مولوی : دفتر سوم
بخش ۱۳۳ - منع کردن انبیا را از نصیحت کردن و حجت آوردن جبریانه
قوم گفتند ای نَصوحان بَسْ بُوَد قصاب کاشانی : غزلیات
شماره ۲۲۱ - دهری که از او کام روا نیست چه حاصل
دهری که از او کام روا نیست چه حاصل اثیر اخسیکتی : غزلیات
شماره ۱۸۱ - گرد ماه از زلف عنبر می نهی
گرد ماه از زلف عنبر می نهی عطار نیشابوری : غزلیات
غزل ۷۴۲ - ای که ز سودای عشق بی سر و پا مانده‌ای
ای که ز سودای عشق بی سر و پا مانده‌ای عطار نیشابوری : باب چهارم: در معانی كه تعلّق به توحید دارد
شماره ۷۳ - چون بدنامی به روزگاری افتد
چون بدنامی به روزگاری افتد عطار نیشابوری : باب چهارم: در معانی كه تعلّق به توحید دارد
شماره ۳۶ - این عین مکان همان مکان است که بود
این عین مکان همان مکان است که بود عطار نیشابوری : باب چهارم: در معانی كه تعلّق به توحید دارد
شماره ۹ - پیوسته دلی گرفته از غیرت باد!
پیوسته دلی گرفته از غیرت باد! عطار نیشابوری : باب چهارم: در معانی كه تعلّق به توحید دارد
شماره ۴ - یک روی به صد روی همی باید دید
یک روی به صد روی همی باید دید قوامی رازی : دیوان اشعار
شمارهٔ ۵۹ - در غزل است
لشکر کشید عشق و مرا در میان گرفت جلال عضد : غزلیّات
شماره ۱۰۳ - آن را که غمی باشد و گفتن نتواند
آن را که غمی باشد و گفتن نتواند مولوی : رباعیات
رباعی ۱۰۲۸ - تا بتوانی تو جامهٔ عشق مپوش
تا بتوانی تو جامهٔ عشق مپوش ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۴۸۸ - ما با می و مستی سر تقوی داریم
ما با می و مستی سر تقوی داریم اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۸۹۰ - نیست عیب از لاله گر لافد به گلبرگ ترش
نیست عیب از لاله گر لافد به گلبرگ ترش سنایی غزنوی : غزلیات
غزل ۳۴۴ - چون سخن زان زلف و رخ گویی مگو از کفر و دین
چون سخن زان زلف و رخ گویی مگو از کفر و دین سیدای نسفی : غزلیات
شماره ۵۷ - یارب از دارالشفای خود دوایی ده مرا
یارب از دارالشفای خود دوایی ده مرا
غزل ۷۱۸ - پیچیده است دست تو دست کلیم را
پیچیده است دست تو دست کلیم را صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۰۵۸ - غمی هر دم به دل از سینه صد چاک می ریزد
غمی هر دم به دل از سینه صد چاک می ریزد صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۳۱۱ - همیشه موی تو در پیچ و تاب می‌بینم
همیشه موی تو در پیچ و تاب می‌بینم مجیرالدین بیلقانی : غزلیات
شماره ۶۰ - ای عارض چون روزت روزم به شب آورده
ای عارض چون روزت روزم به شب آورده عطار نیشابوری : دفتر اول
در خطاب کردن شیخ توبه و تمثیل و حقیقت کل فرماید
چنین گفتست شیخ مهنه آن پیر مولوی : دفتر سوم
بخش ۱۳۳ - منع کردن انبیا را از نصیحت کردن و حجت آوردن جبریانه
قوم گفتند ای نَصوحان بَسْ بُوَد قصاب کاشانی : غزلیات
شماره ۲۲۱ - دهری که از او کام روا نیست چه حاصل
دهری که از او کام روا نیست چه حاصل اثیر اخسیکتی : غزلیات
شماره ۱۸۱ - گرد ماه از زلف عنبر می نهی
گرد ماه از زلف عنبر می نهی عطار نیشابوری : غزلیات
غزل ۷۴۲ - ای که ز سودای عشق بی سر و پا مانده‌ای
ای که ز سودای عشق بی سر و پا مانده‌ای عطار نیشابوری : باب چهارم: در معانی كه تعلّق به توحید دارد
شماره ۷۳ - چون بدنامی به روزگاری افتد
چون بدنامی به روزگاری افتد عطار نیشابوری : باب چهارم: در معانی كه تعلّق به توحید دارد
شماره ۳۶ - این عین مکان همان مکان است که بود
این عین مکان همان مکان است که بود عطار نیشابوری : باب چهارم: در معانی كه تعلّق به توحید دارد
شماره ۹ - پیوسته دلی گرفته از غیرت باد!
پیوسته دلی گرفته از غیرت باد! عطار نیشابوری : باب چهارم: در معانی كه تعلّق به توحید دارد
شماره ۴ - یک روی به صد روی همی باید دید
یک روی به صد روی همی باید دید قوامی رازی : دیوان اشعار
شمارهٔ ۵۹ - در غزل است
لشکر کشید عشق و مرا در میان گرفت جلال عضد : غزلیّات
شماره ۱۰۳ - آن را که غمی باشد و گفتن نتواند
آن را که غمی باشد و گفتن نتواند مولوی : رباعیات
رباعی ۱۰۲۸ - تا بتوانی تو جامهٔ عشق مپوش
تا بتوانی تو جامهٔ عشق مپوش ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۴۸۸ - ما با می و مستی سر تقوی داریم
ما با می و مستی سر تقوی داریم اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۸۹۰ - نیست عیب از لاله گر لافد به گلبرگ ترش
نیست عیب از لاله گر لافد به گلبرگ ترش سنایی غزنوی : غزلیات
غزل ۳۴۴ - چون سخن زان زلف و رخ گویی مگو از کفر و دین
چون سخن زان زلف و رخ گویی مگو از کفر و دین سیدای نسفی : غزلیات
شماره ۵۷ - یارب از دارالشفای خود دوایی ده مرا
یارب از دارالشفای خود دوایی ده مرا