ملک‌الشعرای بهار : اشعار محلی
شمارهٔ ۲ - غزل
یقین درم اثر امشو بهایهای مو نیست
امیرعلیشیر نوایی : رباعیات
شماره ۳۳ - خواهی که بدت رو ندهد خوشخو باش
خواهی که بدت رو ندهد خوشخو باش
لبیبی : ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی
شمارهٔ ۶۷ - به شاهد لغت فرغیش، به معنی آن موی که از زیر پوستین سر فرو آورده بود و جامه ریمناک دریده دامن را نیز گویند
ز خشم دندان بگذارد بر . . . خواهر
خاقانی : ترکیبات
شمارهٔ ۱ - در وعظ و حسن تخلص به نعت پیغمبر اکرم و تخلص به مدح ناصر الدین ابراهیم
دلا از جان چه برخیزد؟ یکی جویای جانان شو
ظهیرالدین فاریابی : قصاید
شماره ۴۹ - اَهذِهِ رَوزَةُ مِن ذاتِ اَحجالِ
اَهذِهِ رَوزَةُ مِن ذاتِ اَحجالِ
خاقانی : غزلیات
غزل ۲۱۲ - کو صبح که بار شب کشیدم
کو صبح که بار شب کشیدم
فایز دشتی : دوبیتی‌ها
دوبیتی ۹۷ - دل از من چشم شهلا دلبر از تو
دل از من چشم شهلا دلبر از تو
صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۴۶ - جستم سراغ دل ز صبا زان خبر نداشت
جستم سراغ دل ز صبا زان خبر نداشت
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۱۵۶ - گر مونس و همدمی دمی یافتمی
گر مونس و همدمی دمی یافتمی
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۸۱۹ - به ناله ای ز دل ما چه درد می خیزد؟
به ناله ای ز دل ما چه درد می خیزد؟
مجد همگر : قصاید
شماره ۵۲ - ای آنکه چو باد ناتوانی
ای آنکه چو باد ناتوانی
حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۵ - دانی چه مصلحت را بل غاغ شد بخارا
دانی چه مصلحت را بل غاغ شد بخارا
اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۶۵۲ - صید دست آموزم و قدرم نمیدانی چه سود
صید دست آموزم و قدرم نمیدانی چه سود
نظام قاری : غزلیات
شمارهٔ ۳۳ - کمال خجندی فرماید
خطت که بر خط یاقوت مینهم ترجیح
امیر پازواری : چهاربیتی‌ها
شماره ۶۱ - اَمْروزْ به صِبٰا دیمِهْ یکی پَری‌وَشْ،
اَمْروزْ به صِبٰا دیمِهْ یکی پَری‌وَشْ،
بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۱۰۲۰ - خامش‌نفسی خفت گوینده ندارد
خامش‌نفسی خفت گوینده ندارد
ملک‌الشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۱۳۸ - بهاریه و تشبیب
نگر به زلف و بنا گوش آن بت کشمیر
ملا احمد نراقی : باب چهارم
فصل پنجم - کیفیت تحصیل صفت خوف از خدا
چون فضیلت خوف را دانستی و شرف آن را شناختی باید در صدد تحصیل آن برآئی و خود را به آن صفت بیارائی و به چند طریق تحصیل خوف از خدا باید کرد.
فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی ۹۳ - در کوی خرابات نه نو آمده‌ام
در کوی خرابات نه نو آمده‌ام
رشیدالدین میبدی : ۴۳- سورة الزخرف- مکیه
۲ - النوبة الاولى
قوله تعالى: أَ هُمْ یَقْسِمُونَ رَحْمَتَ رَبِّکَ، ایشان میبخشند بخشایش خداوند تو، نَحْنُ قَسَمْنا بَیْنَهُمْ، ما بخش کردیم میان ایشان، مَعِیشَتَهُمْ فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا، زیش ایشان و جهان داشتن ایشان در زندگانى این جهانى، وَ رَفَعْنا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجاتٍ، و برداشتیم ایشان را زبر یکدیگر در عز و در مال، پایه‏ها افزونى، لِیَتَّخِذَ بَعْضُهُمْ بَعْضاً سُخْرِیًّا تا یکدیگر را بچاکرى و بندگى گیرند و زیر دستى سازند، وَ رَحْمَتُ رَبِّکَ خَیْرٌ مِمَّا یَجْمَعُونَ (۳۲) و بهشت خداوند تو، به است از آنچه ایشان مى‏فراهم کنند.