این متن شعری است که در آن یک جام شراب از زبان خود سخن می‌گوید و از انسان‌ها می‌خواهد که او را با احترام بردارند و از شکستنش بپرهیزند. جام از انسان‌ها می‌خواهد که ساقی را فردی آگاه و دانا انتخاب کنند و از او سوال کنند. همچنین، جام هشدار می‌دهد که مستیِ ناشی از شراب، مستیِ عمیق‌تری را به دنبال دارد و انسان‌ها را به تقوا و پرهیز از گناه دعوت می‌کند. در نهایت، جام از انسان‌ها می‌خواهد که در صورت شکست، استقامت کنند و از تردید و ناامیدی بپرهیزند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، اشاره به مستی و شراب ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامناسب باشد.
غزل ۳۲۱۷ - قالت الکأس ارفعونی کم الیٰ کم تحبسونی
اِنَّ جِسْمی فی زُجاجٍ بِالنَّویٰ لا تَکْسِرونی ۱
اِجْعَلُوا السّاقی خَبیرًا عارِفًا عَنْهُ سَلونی
اِنَّنی لَسْتُ اُحِبُّ الْمُفْتَری لا تَظْلِمونی ۲
فَاِذا اَنْتُم سَکِرْتُمْ اِنَّ فَوْقَ السُّکرِ سُکْرًا
فَاقْرَعوا بابَ التَّقاضی وَاسْأَلوا لا تَقْنِطونی ۳
کُنْتُ فی سَیْرٍ خَفیٍّ صُورَتی فی ذَالسُّکونِ
خِلْتُمونی کَالْجَمادِ ذاکَ مِنْ نُکْسِ الْعُیونِ ۴
اِنْ اَرَدْتُمْ اِنْتِعاشًا فَاتَّقوا مَکْرَالظُّنونِ
اِنْ نَکَسْتُمْ فَاسْتَقیموا وَاحْذَروا رَیْبَ الْمَنونِ ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
