این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق و علاقهی شدید خود به معشوق سخن میگوید. او معشوق را به عنوان روح و خود را به عنوان اعضای بدن او توصیف میکند و از تأثیرات عمیق عشق بر وجود خود میگوید. شاعر همچنین از ناتوانی خود در بیان کامل احساساتش و از دست دادن صبر در برابر این عشق شدید سخن میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات ادبی پیچیده ممکن است برای سنین پایینتر دشوار باشد.
غزل ۳۲۱۸ - ترکبن طبقا عن طبق مولائی
اَنْتَ کَالرُّوحِ وَ نَحْنُ لَکَ کَالْاعْضاءِ ۱
کَیْفَ یَبْقَیٰ فَطِنًا، مَنْ نَزَلَ الْعِشْقُ بِهِ
کَیْفَ یُرْویٰ کَبِدٌ ذابَ مِنْ اِسْتِسْقاءِ ۲
کَمْ خَلَفْنا وَ نَقَضْنا لَکَ، لا عَهْدَ لَنا
خُدْعَةً اِنْ ضَمِنَ الْمُفْلِسُ لِلْایفاءِ ۳
طالَ ما اَدَّبَنَی دَهْریَ بِالضُّرِ وَلَمْ
یُغْنِ عَنَّی اَدَبٌ یَصْرِفُ عَنّی دائی ۴
عَشِقَتْ جُمْلَةُ اَجْزاءِ وجودی قَمَرًا
عایَنَتْةُ سَحَرًا مِنْ اُفُقِ الْآلاءِ ۵
لا تُؤاخِذْ فَلَکًا حُقَّ اِذا فارَقَهُ
قَمَرٌ مِثْلُکَ یا مُحْتَرِقَ الْاَضْواءِ ۶
قِلَّةُ الصَّبْرِ وَ اِلّا اَنَا فِی الْمَدْحِ مُسی
هَلْ یَجُوزُ شَبَهُ الشَّیءِ بِلا اَشْیاءِ ۷
یَشْعَرُ الْعاشِقُ وَهْوَ عَجَمٌ فی عَجَم
فیکَ وَارْتَجَّ لِسانُ الْعَرَبِ الْعَرْباءِ ۸
غَلَبَ الْفَرْدُ عَلَی الشَّفْعِ بَلیٰ وَاتَّحَدا
اِنْ تَثَنّیٰ شَبَحٌ فی نَظَرِ الْحَولاءِ ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.