قدسی مشهدی : غزلیات
شماره ۱۳۷ - صوت بلبل را شنیدم ناله زاری نداشت
صوت بلبل را شنیدم ناله زاری نداشت فرخی سیستانی : قصاید
شمارهٔ ۴۶ - در مدح امیر ابو احمد محمدبن محمود غزنوی
دی ز لشکر گه آمد آن دلبر مولوی : رباعیات
رباعی ۱۳۷۵ - یک چند به کودکی به استاد شدیم
یک چند به کودکی به استاد شدیم اسیر شهرستانی : غزلیات
شماره ۲۹۶ - از خوی تو عالم چمن شعله نگاری است
از خوی تو عالم چمن شعله نگاری است بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۱۰۵۷ - احتیاجی که سر مرد به خم می‌آرد
احتیاجی که سر مرد به خم می‌آرد ادیب الممالک : قصاید عربی
شماره ۵ - بزغت شمس الخدود من سموات القدود
بزغت شمس الخدود من سموات القدود سنایی غزنوی : الباب السّادس فی ذکر نفس الکلّی و احواله
فی مذمّة الدنیا واهانته و ترکه، من ترح فرح
مرد کو عاشق دوگانه بُوَد ایرانشان : کوش‌نامه
بخش ۲۵۱ - بازگشت قارن بنزد فریدون
وز آن پس به سه ساله قارن رسید امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۵۱۲ - شبها که گرد کوی تو گردم به یکقدم
شبها که گرد کوی تو گردم به یکقدم سیف فرغانی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۸۵ - ای مرغ صبح بشکن ناقوس پاسبانان
ای مرغ صبح بشکن ناقوس پاسبانان قدسی مشهدی : غزلیات
شماره ۲۷۴ - کس کار تنک حوصله را تنگ نگیرد
کس کار تنک حوصله را تنگ نگیرد انوری : رباعیات
رباعی ۷۹ - اندوه تو چون دلم به شادی انگاشت
اندوه تو چون دلم به شادی انگاشت رضاقلی خان هدایت : روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما
بخش ۲۲ - حافظ شیرازی قُدِّسَ سِرُّه
وهُوَ فخرالمتألّهین، خواجه شمس الدین محمد الحافظ بن شیخ کمال الدین شیخ غیاث الدین. آبا و اجدادش از علما و فضلا بوده‌اند و خود تحصیل مراتب حکمیه پیش مولانا شمس الدین عبداللّه شیرازی که از معاریف فضلاست نموده و ظهورش در زمان دولت آل مظفر بوده. حکیمی است صاحب مایه و عارفی است بلندپایه. از فحول محققین و از اماجد کاملین. صاحب علم الیقین. با شیخ عماد فقیه و شاه نعمة اللّه ماهانی و شیخ علی کلاءِ شیرازی و زین الدین خوافی و شاه داعی اللّه و سید ابوالوفای شیرازی و جمعی کثیر از عرفا و فضلا معاصر بوده. ولی ثابت نیست که نسبت ارادت به کدام کامل درست نموده. اشعار حکمت آثارش چنان در دل هر طایفه نشسته که اکثر فِرَق مختلفه او را هم مسلک خویش دانسته‌اند. وقتی در محفل یکی از عرفا مذکور شد که جامی در نفحات نوشته که حافظ پیری نداشته، فرمود که اگر بی پیر چون حافظ توان شد، کاش مولوی جامی هم پیر نداشتی. بعضی گویند که این بیت خواجه حافظ در جواب بیت سید نورالدین نعمت اللّه ماهانی قُدِّسَ سِرُّه دلالت کند بر اخلاص او به خدمت سید. زیرا که سید نعمت اللّه ولی گفته است: نیر تبریزی : غزلیات
شماره ۷۶ - گر نه چشمان تو در قصد گرفتارانند
گر نه چشمان تو در قصد گرفتارانند عطار نیشابوری : حکایت کوف
حکایت کوف
کوف آمد پیش چون دیوانه‌ای ادیب الممالک : سرودهای وطنی
شمارهٔ ۳ - سرود شادی
در طرب آئید مهان مجلس ملی شده باز سلمان ساوجی : قطعات
قطعه ۶۴ - ای شهنشاهی جوانبختی که در معراج جاه
ای شهنشاهی جوانبختی که در معراج جاه اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۱۳۱۷ - بوعده بوسی ام از عشوه سازیی دادی
بوعده بوسی ام از عشوه سازیی دادی صامت بروجردی : کتاب الروایات و المصائب
شمارهٔ ۲۸ - حکایت سلطان سنجر سلجوقی
از قضا روزی به طرف مرغزار عرفی شیرازی : غزلها
غزل ۳۱۳ - در ره سودای او، فرزانه در خون می رود
در ره سودای او، فرزانه در خون می رود
شماره ۱۳۷ - صوت بلبل را شنیدم ناله زاری نداشت
صوت بلبل را شنیدم ناله زاری نداشت فرخی سیستانی : قصاید
شمارهٔ ۴۶ - در مدح امیر ابو احمد محمدبن محمود غزنوی
دی ز لشکر گه آمد آن دلبر مولوی : رباعیات
رباعی ۱۳۷۵ - یک چند به کودکی به استاد شدیم
یک چند به کودکی به استاد شدیم اسیر شهرستانی : غزلیات
شماره ۲۹۶ - از خوی تو عالم چمن شعله نگاری است
از خوی تو عالم چمن شعله نگاری است بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۱۰۵۷ - احتیاجی که سر مرد به خم می‌آرد
احتیاجی که سر مرد به خم می‌آرد ادیب الممالک : قصاید عربی
شماره ۵ - بزغت شمس الخدود من سموات القدود
بزغت شمس الخدود من سموات القدود سنایی غزنوی : الباب السّادس فی ذکر نفس الکلّی و احواله
فی مذمّة الدنیا واهانته و ترکه، من ترح فرح
مرد کو عاشق دوگانه بُوَد ایرانشان : کوش‌نامه
بخش ۲۵۱ - بازگشت قارن بنزد فریدون
وز آن پس به سه ساله قارن رسید امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۵۱۲ - شبها که گرد کوی تو گردم به یکقدم
شبها که گرد کوی تو گردم به یکقدم سیف فرغانی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۸۵ - ای مرغ صبح بشکن ناقوس پاسبانان
ای مرغ صبح بشکن ناقوس پاسبانان قدسی مشهدی : غزلیات
شماره ۲۷۴ - کس کار تنک حوصله را تنگ نگیرد
کس کار تنک حوصله را تنگ نگیرد انوری : رباعیات
رباعی ۷۹ - اندوه تو چون دلم به شادی انگاشت
اندوه تو چون دلم به شادی انگاشت رضاقلی خان هدایت : روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما
بخش ۲۲ - حافظ شیرازی قُدِّسَ سِرُّه
وهُوَ فخرالمتألّهین، خواجه شمس الدین محمد الحافظ بن شیخ کمال الدین شیخ غیاث الدین. آبا و اجدادش از علما و فضلا بوده‌اند و خود تحصیل مراتب حکمیه پیش مولانا شمس الدین عبداللّه شیرازی که از معاریف فضلاست نموده و ظهورش در زمان دولت آل مظفر بوده. حکیمی است صاحب مایه و عارفی است بلندپایه. از فحول محققین و از اماجد کاملین. صاحب علم الیقین. با شیخ عماد فقیه و شاه نعمة اللّه ماهانی و شیخ علی کلاءِ شیرازی و زین الدین خوافی و شاه داعی اللّه و سید ابوالوفای شیرازی و جمعی کثیر از عرفا و فضلا معاصر بوده. ولی ثابت نیست که نسبت ارادت به کدام کامل درست نموده. اشعار حکمت آثارش چنان در دل هر طایفه نشسته که اکثر فِرَق مختلفه او را هم مسلک خویش دانسته‌اند. وقتی در محفل یکی از عرفا مذکور شد که جامی در نفحات نوشته که حافظ پیری نداشته، فرمود که اگر بی پیر چون حافظ توان شد، کاش مولوی جامی هم پیر نداشتی. بعضی گویند که این بیت خواجه حافظ در جواب بیت سید نورالدین نعمت اللّه ماهانی قُدِّسَ سِرُّه دلالت کند بر اخلاص او به خدمت سید. زیرا که سید نعمت اللّه ولی گفته است: نیر تبریزی : غزلیات
شماره ۷۶ - گر نه چشمان تو در قصد گرفتارانند
گر نه چشمان تو در قصد گرفتارانند عطار نیشابوری : حکایت کوف
حکایت کوف
کوف آمد پیش چون دیوانه‌ای ادیب الممالک : سرودهای وطنی
شمارهٔ ۳ - سرود شادی
در طرب آئید مهان مجلس ملی شده باز سلمان ساوجی : قطعات
قطعه ۶۴ - ای شهنشاهی جوانبختی که در معراج جاه
ای شهنشاهی جوانبختی که در معراج جاه اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۱۳۱۷ - بوعده بوسی ام از عشوه سازیی دادی
بوعده بوسی ام از عشوه سازیی دادی صامت بروجردی : کتاب الروایات و المصائب
شمارهٔ ۲۸ - حکایت سلطان سنجر سلجوقی
از قضا روزی به طرف مرغزار عرفی شیرازی : غزلها
غزل ۳۱۳ - در ره سودای او، فرزانه در خون می رود
در ره سودای او، فرزانه در خون می رود