سیدای نسفی : غزلیات
شماره ۴۶۹ - از مربی بس که رم خورده دل بدخوی من
از مربی بس که رم خورده دل بدخوی من عطار نیشابوری : مظهرالعجایب
تمثیل در عدل کسری و ثمرۀ آن خصال، و ظلم آوری و نتیجۀ آن، و حکایت شاهزادۀ نیکو و از راه رفتن او بسخن مردم بدسکال و پند دادن شیخ ابوالحسن خرقانی او را و ابا نمودن او از آن
بود سلطانی بصورت چون پری عطار نیشابوری : مظهرالعجایب
حکایت در تمثیل حال نادانان، که بخود گمان دانائی برند، و از حقیقت حال دانایان بیخبرند و طریقۀ دانایان از نادان شمرند
یک حکیمی بود دانا در جهان جهان ملک خاتون : رباعیات
شماره ۱۵۰ - آن لعل لب تو می پرست اولیتر
آن لعل لب تو می پرست اولیتر صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۸۱۷ - نیست پروای بهارم، من و کنج قفسی
نیست پروای بهارم، من و کنج قفسی ادیب صابر : مفردات
شماره ۷ - نسیم گل چو به خلق تو نسبتی دارد
نسیم گل چو به خلق تو نسبتی دارد جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۸۵۹ - به شهربند تعلق دمی قرار ندارم
به شهربند تعلق دمی قرار ندارم جویای تبریزی : رباعیات
شماره ۶۱ - خوب است که زخم یار کاری نبود
خوب است که زخم یار کاری نبود طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۴۵۱ - هزار بار نگردید تا به گرد سرش
هزار بار نگردید تا به گرد سرش عطار نیشابوری : خسرونامه
رفتن خسرو و گل بباغ
ز شهرآرای چون بگذشت یک ماه صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۸۸۶ - مردن به درد عشق به دنیا برابرست
مردن به درد عشق به دنیا برابرست بلند اقبال : بخش چهارم
بخش ۲۷ - در ترک علایق جسمانی
پیرهن باری گران باشد به تن غروی اصفهانی : غزلیات
شماره ۸۴ - تا بکی ای نوش جان می زنیم نیشتر
تا بکی ای نوش جان می زنیم نیشتر سنایی غزنوی : الباب التاسع فیالحکمة والامثال و مثالب شعراء‌المدّعین ومذّمة‌الاطباء والمنجّمین
حکایت - آن شنیدی که در حد مرداشت
آن شنیدی که در حد مرداشت صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۲۲۳ - عبدالوهاب
دگر باشد ولیی عبد وهاب مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۲۷۴ - تا روز همه شب از هوس بیدارم
تا روز همه شب از هوس بیدارم حیدر شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۳۴ - و له ایضا
تا دست دلم دامن دلدار گرفته ست امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۴۳۲ - از رخت برآسمان مه شد خجل
از رخت برآسمان مه شد خجل طبیب اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۳۱ - ز بیدادت ننالد چون دل من؟
ز بیدادت ننالد چون دل من؟ صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۶۶۷ - فروغ گوهر دل از سر زبان تابد
فروغ گوهر دل از سر زبان تابد
شماره ۴۶۹ - از مربی بس که رم خورده دل بدخوی من
از مربی بس که رم خورده دل بدخوی من عطار نیشابوری : مظهرالعجایب
تمثیل در عدل کسری و ثمرۀ آن خصال، و ظلم آوری و نتیجۀ آن، و حکایت شاهزادۀ نیکو و از راه رفتن او بسخن مردم بدسکال و پند دادن شیخ ابوالحسن خرقانی او را و ابا نمودن او از آن
بود سلطانی بصورت چون پری عطار نیشابوری : مظهرالعجایب
حکایت در تمثیل حال نادانان، که بخود گمان دانائی برند، و از حقیقت حال دانایان بیخبرند و طریقۀ دانایان از نادان شمرند
یک حکیمی بود دانا در جهان جهان ملک خاتون : رباعیات
شماره ۱۵۰ - آن لعل لب تو می پرست اولیتر
آن لعل لب تو می پرست اولیتر صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۸۱۷ - نیست پروای بهارم، من و کنج قفسی
نیست پروای بهارم، من و کنج قفسی ادیب صابر : مفردات
شماره ۷ - نسیم گل چو به خلق تو نسبتی دارد
نسیم گل چو به خلق تو نسبتی دارد جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۸۵۹ - به شهربند تعلق دمی قرار ندارم
به شهربند تعلق دمی قرار ندارم جویای تبریزی : رباعیات
شماره ۶۱ - خوب است که زخم یار کاری نبود
خوب است که زخم یار کاری نبود طغرای مشهدی : ابیات برگزیده از غزلیات
شماره ۴۵۱ - هزار بار نگردید تا به گرد سرش
هزار بار نگردید تا به گرد سرش عطار نیشابوری : خسرونامه
رفتن خسرو و گل بباغ
ز شهرآرای چون بگذشت یک ماه صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۸۸۶ - مردن به درد عشق به دنیا برابرست
مردن به درد عشق به دنیا برابرست بلند اقبال : بخش چهارم
بخش ۲۷ - در ترک علایق جسمانی
پیرهن باری گران باشد به تن غروی اصفهانی : غزلیات
شماره ۸۴ - تا بکی ای نوش جان می زنیم نیشتر
تا بکی ای نوش جان می زنیم نیشتر سنایی غزنوی : الباب التاسع فیالحکمة والامثال و مثالب شعراء‌المدّعین ومذّمة‌الاطباء والمنجّمین
حکایت - آن شنیدی که در حد مرداشت
آن شنیدی که در حد مرداشت صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۲۲۳ - عبدالوهاب
دگر باشد ولیی عبد وهاب مسعود سعد سلمان : رباعیات
شماره ۲۷۴ - تا روز همه شب از هوس بیدارم
تا روز همه شب از هوس بیدارم حیدر شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۳۴ - و له ایضا
تا دست دلم دامن دلدار گرفته ست امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۴۳۲ - از رخت برآسمان مه شد خجل
از رخت برآسمان مه شد خجل طبیب اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۳۱ - ز بیدادت ننالد چون دل من؟
ز بیدادت ننالد چون دل من؟ صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۶۶۷ - فروغ گوهر دل از سر زبان تابد
فروغ گوهر دل از سر زبان تابد