امام خمینی : قطعات و اشعار پراکنده
پیام بلبل
بوسه زد باد بهاری به لب سبزه، به ناز یغمای جندقی : مراثی و نوحه‌ها
شماره ۳۱ - نوری که در لطافت از سایه تن بتابش
نوری که در لطافت از سایه تن بتابش صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۲۹۱ - تیغ سیراب تو فیض دم عیسی دارد
تیغ سیراب تو فیض دم عیسی دارد واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۳۵ - روشن نشود چون شرر از سنگ چراغت
روشن نشود چون شرر از سنگ چراغت جلال عضد : قطعات
شماره ۱۳ - داری اشرف زنی که چون می بست
داری اشرف زنی که چون می بست ابوالحسن فراهانی : قصاید
شماره ۱۹ - باد نوروز آمد و آورد بوی یاسمین
باد نوروز آمد و آورد بوی یاسمین صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۸۴۰ - سخن سنجی سرآمد در فن گفتار می گردد
سخن سنجی سرآمد در فن گفتار می گردد فیاض لاهیجی : غزلیات
شماره ۳۵۵ - یک بار نکردیم در آن دل اثری چند
یک بار نکردیم در آن دل اثری چند حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۳۷۳ - گر به شوخی شرری در پر پروانه زدند
گر به شوخی شرری در پر پروانه زدند غزالی : عنوان دوم - در شناختن حق تعالی
فصل دهم
کسانی که از اهل اباحت، از حدود حکم خدا، عزوجل، دست بداشتند، غلط و جهل ایشان از هفت وجه بود. کسایی مروزی : دیوان اشعار
آن خوشه های رز ...
آن خوشه های رز نگر آویخته سیاه صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۳۱۴ - چون یاد از آن زلف سیه و آنخط زنگاری کنم
چون یاد از آن زلف سیه و آنخط زنگاری کنم صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۸۱۴ - دو بالا می شود طول امل چون قد دو تا گردد
دو بالا می شود طول امل چون قد دو تا گردد اوحدی مراغه‌ای : غزلیات
غزل ۴۰۳ - صنما، بی‌تو مرا کار به جان آمده گیر
صنما، بی‌تو مرا کار به جان آمده گیر عطار نیشابوری : باب هشتم: در تحریض نمودن به فنا و گم بودن در بقا
شماره ۴۷ - ما هر دو جهان زیر قدم آوردیم
ما هر دو جهان زیر قدم آوردیم شاه نعمت‌الله ولی : غزلیات
غزل ۱۴۰ - دیده تا نور جمالش دیده است
دیده تا نور جمالش دیده است حزین لاهیجی : غزلیات ناتمام
شماره ۲۵۳ - به عشق روی تو، چون لاله داغ می طلبم
به عشق روی تو، چون لاله داغ می طلبم آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۱۴۹ - مرا تو حاصل گفتاری از جهان ایدوست
مرا تو حاصل گفتاری از جهان ایدوست نهج البلاغه : حکمت ها
فلسفه آزمايش الهی
وَ قَالَ عليه‌السلام لاَ يَقُولَنَّ أَحَدُكُمْ اَللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ اَلْفِتْنَةِ لِأَنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ إِلاَّ وَ هُوَ مُشْتَمِلٌ عَلَى فِتْنَةٍ وَ لَكِنْ مَنِ اِسْتَعَاذَ فَلْيَسْتَعِذْ مِنْ مُضِلاَّتِ اَلْفِتَنِ فَإِنَّ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ يَقُولُ وَ اِعْلَمُوا أَنَّمٰا أَمْوٰالُكُمْ وَ أَوْلاٰدُكُمْ فِتْنَةٌ ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۲۶۲ - چون جیش حبش گرد رخش صف میزد
چون جیش حبش گرد رخش صف میزد
پیام بلبل
بوسه زد باد بهاری به لب سبزه، به ناز یغمای جندقی : مراثی و نوحه‌ها
شماره ۳۱ - نوری که در لطافت از سایه تن بتابش
نوری که در لطافت از سایه تن بتابش صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۲۹۱ - تیغ سیراب تو فیض دم عیسی دارد
تیغ سیراب تو فیض دم عیسی دارد واعظ قزوینی : ابیات پراکنده
شماره ۳۵ - روشن نشود چون شرر از سنگ چراغت
روشن نشود چون شرر از سنگ چراغت جلال عضد : قطعات
شماره ۱۳ - داری اشرف زنی که چون می بست
داری اشرف زنی که چون می بست ابوالحسن فراهانی : قصاید
شماره ۱۹ - باد نوروز آمد و آورد بوی یاسمین
باد نوروز آمد و آورد بوی یاسمین صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۸۴۰ - سخن سنجی سرآمد در فن گفتار می گردد
سخن سنجی سرآمد در فن گفتار می گردد فیاض لاهیجی : غزلیات
شماره ۳۵۵ - یک بار نکردیم در آن دل اثری چند
یک بار نکردیم در آن دل اثری چند حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۳۷۳ - گر به شوخی شرری در پر پروانه زدند
گر به شوخی شرری در پر پروانه زدند غزالی : عنوان دوم - در شناختن حق تعالی
فصل دهم
کسانی که از اهل اباحت، از حدود حکم خدا، عزوجل، دست بداشتند، غلط و جهل ایشان از هفت وجه بود. کسایی مروزی : دیوان اشعار
آن خوشه های رز ...
آن خوشه های رز نگر آویخته سیاه صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۳۱۴ - چون یاد از آن زلف سیه و آنخط زنگاری کنم
چون یاد از آن زلف سیه و آنخط زنگاری کنم صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۲۸۱۴ - دو بالا می شود طول امل چون قد دو تا گردد
دو بالا می شود طول امل چون قد دو تا گردد اوحدی مراغه‌ای : غزلیات
غزل ۴۰۳ - صنما، بی‌تو مرا کار به جان آمده گیر
صنما، بی‌تو مرا کار به جان آمده گیر عطار نیشابوری : باب هشتم: در تحریض نمودن به فنا و گم بودن در بقا
شماره ۴۷ - ما هر دو جهان زیر قدم آوردیم
ما هر دو جهان زیر قدم آوردیم شاه نعمت‌الله ولی : غزلیات
غزل ۱۴۰ - دیده تا نور جمالش دیده است
دیده تا نور جمالش دیده است حزین لاهیجی : غزلیات ناتمام
شماره ۲۵۳ - به عشق روی تو، چون لاله داغ می طلبم
به عشق روی تو، چون لاله داغ می طلبم آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۱۴۹ - مرا تو حاصل گفتاری از جهان ایدوست
مرا تو حاصل گفتاری از جهان ایدوست نهج البلاغه : حکمت ها
فلسفه آزمايش الهی
وَ قَالَ عليه‌السلام لاَ يَقُولَنَّ أَحَدُكُمْ اَللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ اَلْفِتْنَةِ لِأَنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ إِلاَّ وَ هُوَ مُشْتَمِلٌ عَلَى فِتْنَةٍ وَ لَكِنْ مَنِ اِسْتَعَاذَ فَلْيَسْتَعِذْ مِنْ مُضِلاَّتِ اَلْفِتَنِ فَإِنَّ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ يَقُولُ وَ اِعْلَمُوا أَنَّمٰا أَمْوٰالُكُمْ وَ أَوْلاٰدُكُمْ فِتْنَةٌ ابن یمین فَرومَدی : رباعیات
شماره ۲۶۲ - چون جیش حبش گرد رخش صف میزد
چون جیش حبش گرد رخش صف میزد