تعداد ۲۳ گوهر مطابق با وزن مورد نظر شما پیدا شد:
مولوی : غزلیات
غزل ۹۲ - زهی باغ زهی باغ که بشکفت ز بالا
زِهی باغ زِهی باغ که بِشْکُفت زِ بالا
زِهی قَدْر و زِهی بَدْر تَبارَک وَ تَعالی’
زِهی فَرّ زِهی نور زِهی شَرّ زِهی شور
زِهی گوهر مَنْثور زِهی پُشت و تَوَلّا
زِهی مُلْک زِهی مال زِهی قالْ زِهی حال
زِهی پَرّ و زِهی بال بر اَفْلاکِ تَجَلّی’
چو جان سِلّسِلهها را بِدَرَّد به حَرونی
چه ذَاالنّون چه مَجنون چه لیلیّ و چه لیلا
عَلَمهایِ الهی زِ پَسِ کوه بَرآمَد
چه سُلطان و چه خاقان چه والیّ و چه والا
چه پیش آمد جان را که پَس انداخت جهان را
بِزَن گَردنِ آن را که بگوید که تَسَلّا
چو بیواسطه جَبّار بِپَرْوَرد جهان را
چه ناقوس چه ناموس چه اَهْلا و چه سَهْلا
گَر اَجْزایِ زمینی وََگَر روحِ اَمینی
چو آن حال بِبینی بِگو جَلَّ جَلالا
گَر افلاک نباشد به خدا باک نباشد
دلْ غَمناک نباشد مَکُن بانگ و عَلالا
فروپوش فروپوش نه بِخْروش نه بِفْروش
تویی بادهی مدهوش یکی لحظه بِپالا
تو کَرباسی و قَصّار تو انگوری و عَصّار
بِپالا و بِیَفشار ولی دست مَیالا
خَمُش باش خَمُش باش دَرین مَجْمَعِ اوباش
مَگو فاش مَگو فاش ز مولیّ و زِ مولا
زِهی قَدْر و زِهی بَدْر تَبارَک وَ تَعالی’
زِهی فَرّ زِهی نور زِهی شَرّ زِهی شور
زِهی گوهر مَنْثور زِهی پُشت و تَوَلّا
زِهی مُلْک زِهی مال زِهی قالْ زِهی حال
زِهی پَرّ و زِهی بال بر اَفْلاکِ تَجَلّی’
چو جان سِلّسِلهها را بِدَرَّد به حَرونی
چه ذَاالنّون چه مَجنون چه لیلیّ و چه لیلا
عَلَمهایِ الهی زِ پَسِ کوه بَرآمَد
چه سُلطان و چه خاقان چه والیّ و چه والا
چه پیش آمد جان را که پَس انداخت جهان را
بِزَن گَردنِ آن را که بگوید که تَسَلّا
چو بیواسطه جَبّار بِپَرْوَرد جهان را
چه ناقوس چه ناموس چه اَهْلا و چه سَهْلا
گَر اَجْزایِ زمینی وََگَر روحِ اَمینی
چو آن حال بِبینی بِگو جَلَّ جَلالا
گَر افلاک نباشد به خدا باک نباشد
دلْ غَمناک نباشد مَکُن بانگ و عَلالا
فروپوش فروپوش نه بِخْروش نه بِفْروش
تویی بادهی مدهوش یکی لحظه بِپالا
تو کَرباسی و قَصّار تو انگوری و عَصّار
بِپالا و بِیَفشار ولی دست مَیالا
خَمُش باش خَمُش باش دَرین مَجْمَعِ اوباش
مَگو فاش مَگو فاش ز مولیّ و زِ مولا
مولوی : غزلیات
غزل ۹۳ - میندیش، میندیش، که اندیشه گریها
مَیَندیش، مَیَندیش، که اندیشه گَریها
چو نَفْطَند بِسوزند، زِ هر بیخ تَریها
خَرِف باشْ خَرِف باش، زِ مَستیّ و زِ حیرت
که تا جُمله نیِستان، نِمایَد شِکَریها
جُنون است شُجاعَت، مَیَندیش و دَراَنْداز
چو شیران و چو مَردان، گُذَر کُن زِ غَریها
که اندیشه چو دام است، بر ایثار حَرام است
چرا باید حیلَت پیِ لُقمه بَریها
رَهِ لُقمه چو بَستی، زِ هر حیله بِرَستی
وَگَر حِرص بِنالَد، بگیریم کَریها
چو نَفْطَند بِسوزند، زِ هر بیخ تَریها
خَرِف باشْ خَرِف باش، زِ مَستیّ و زِ حیرت
که تا جُمله نیِستان، نِمایَد شِکَریها
جُنون است شُجاعَت، مَیَندیش و دَراَنْداز
چو شیران و چو مَردان، گُذَر کُن زِ غَریها
که اندیشه چو دام است، بر ایثار حَرام است
چرا باید حیلَت پیِ لُقمه بَریها
رَهِ لُقمه چو بَستی، زِ هر حیله بِرَستی
وَگَر حِرص بِنالَد، بگیریم کَریها
مولوی : غزلیات
غزل ۹۴ - زهی عشق، زهی عشق، که ما راست خدایا
زِهی عشق، زِهی عشق، که ما راست خدایا
چه نَغْزاست و چه خوب است، چه زیباست خدایا
از آن آبِ حیات است، که ما چَرخْ زَنانیم
نه از کَفْ و نه از نای، نه دَفهاست خدایا
یقین گشت که آن شاه، دَرین عُرسْ نَهان است
که اَسْبابِ شِکَرریز، مُهَیّاست خدایا
به هر مَغز و دِماغی که دَرافتاد خیالَش
چه مَغزاست و چه نَغزاست، چه بیناست خدایا
تَن اَرْ کرد فَغانی زِ غَمِ سود و زیانی
زِ توست آن که دَمیدی نه زِ سُرناست خدایا
نِیِ تَن را همه سوراخ چُنان کرد کَفِ تو
که شب و روز دَرین ناله و غوغاست خدایا
نِی بیچاره چه دانَد، که رَه پَرده چه باشد
دَمِ ناییست که بینَنده و داناست خدایا
که در باغ و گُلِستان، ز کَرّ و فَرِ مَستان
چه نور است و چه شور است، چه سوداست خدایا
زِ تیهِ خوشِ موسی’ و ز مایِدهٔ عیسی’
چه لوت است و چه قوت است و چه حَلْواست خدایا
ازین لوت و ازین قوت، چه مَستیم و چه مَبْهوت
که از دَخْلِ زمین نیست، زِبالاست خدایا
زِ عکسِ رُخِ آن یار، درین گُلْشَن و گُلْزار
به هر سو مَه و خورشید و ثُریّاست خدایا
چو سَیلیم و چو جوییم، همه سویِ تو پوییم
که مَنْزِلْگَهِ هر سَیل، به دریاست خدایا
بَسی خوردم سوگند که خاموش کُنم لیک
مَگَر هر دُرِ دریایِ تو گویاست خدایا
خَمُش ای دل که تو مَستی، مَبادا بَجَهانی
نگَهَش دار زِ آفَت، که بَرجاست خدایا
زِ شَمسُ اَلْحَقِ تبریز، دل و جان و دو دیده
سَراسیمه و آشفتهْ سوداست خدایا
چه نَغْزاست و چه خوب است، چه زیباست خدایا
از آن آبِ حیات است، که ما چَرخْ زَنانیم
نه از کَفْ و نه از نای، نه دَفهاست خدایا
یقین گشت که آن شاه، دَرین عُرسْ نَهان است
که اَسْبابِ شِکَرریز، مُهَیّاست خدایا
به هر مَغز و دِماغی که دَرافتاد خیالَش
چه مَغزاست و چه نَغزاست، چه بیناست خدایا
تَن اَرْ کرد فَغانی زِ غَمِ سود و زیانی
زِ توست آن که دَمیدی نه زِ سُرناست خدایا
نِیِ تَن را همه سوراخ چُنان کرد کَفِ تو
که شب و روز دَرین ناله و غوغاست خدایا
نِی بیچاره چه دانَد، که رَه پَرده چه باشد
دَمِ ناییست که بینَنده و داناست خدایا
که در باغ و گُلِستان، ز کَرّ و فَرِ مَستان
چه نور است و چه شور است، چه سوداست خدایا
زِ تیهِ خوشِ موسی’ و ز مایِدهٔ عیسی’
چه لوت است و چه قوت است و چه حَلْواست خدایا
ازین لوت و ازین قوت، چه مَستیم و چه مَبْهوت
که از دَخْلِ زمین نیست، زِبالاست خدایا
زِ عکسِ رُخِ آن یار، درین گُلْشَن و گُلْزار
به هر سو مَه و خورشید و ثُریّاست خدایا
چو سَیلیم و چو جوییم، همه سویِ تو پوییم
که مَنْزِلْگَهِ هر سَیل، به دریاست خدایا
بَسی خوردم سوگند که خاموش کُنم لیک
مَگَر هر دُرِ دریایِ تو گویاست خدایا
خَمُش ای دل که تو مَستی، مَبادا بَجَهانی
نگَهَش دار زِ آفَت، که بَرجاست خدایا
زِ شَمسُ اَلْحَقِ تبریز، دل و جان و دو دیده
سَراسیمه و آشفتهْ سوداست خدایا
مولوی : غزلیات
غزل ۹۵ - زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا
زِهی عشق زِهی عشق که ما راست خدایا
چه نَغْزاست و چه خوب است چه زیباست خدایا
چه گَرمیم چه گَرمیم ازین عشقِ چو خورشید
چه پنهان و چه پنهان و چه پیداست خدایا
زهی ماه زهی ماه زهی بادهی همراه
که جان را و جهان را بیاراست خدایا
زِهی شور زِهی شور که اَنْگیخته عالَم
زِهی کار زِهی بار که آن جاست خدایا
فروریخت فروریخت شَهَنشاه سواران
زِهی گَرد زِهی گَرد که بَرخاست خدایا
فُتادیم فُتادیم بِدان سان که نخیزیم
ندانیم ندانیم چه غوغاست خدایا
زِ هر کوی ز هر کوی یکی دود دگَرگون
دگَربار دگَربار چه سوداست خدایا
نه دامیست نه زنجیر همه بَسته چراییم؟
چه بَند است چه زنجیر که بَرپاست خدایا
چه نَقشیست چه نَقشیست دَرین تابهی دلها
غریب است غریب است ز بالاست خدایا
خَموشید خَموشید که تا فاش نگردید
که اغْیار گرفتهست چپ و راست خدایا
چه نَغْزاست و چه خوب است چه زیباست خدایا
چه گَرمیم چه گَرمیم ازین عشقِ چو خورشید
چه پنهان و چه پنهان و چه پیداست خدایا
زهی ماه زهی ماه زهی بادهی همراه
که جان را و جهان را بیاراست خدایا
زِهی شور زِهی شور که اَنْگیخته عالَم
زِهی کار زِهی بار که آن جاست خدایا
فروریخت فروریخت شَهَنشاه سواران
زِهی گَرد زِهی گَرد که بَرخاست خدایا
فُتادیم فُتادیم بِدان سان که نخیزیم
ندانیم ندانیم چه غوغاست خدایا
زِ هر کوی ز هر کوی یکی دود دگَرگون
دگَربار دگَربار چه سوداست خدایا
نه دامیست نه زنجیر همه بَسته چراییم؟
چه بَند است چه زنجیر که بَرپاست خدایا
چه نَقشیست چه نَقشیست دَرین تابهی دلها
غریب است غریب است ز بالاست خدایا
خَموشید خَموشید که تا فاش نگردید
که اغْیار گرفتهست چپ و راست خدایا
مولوی : غزلیات
غزل ۳۲۹ - بیایید بیایید که گلزار دمیدهست
بیایید بیایید که گُلْزار دَمیدهست
بیایید بیایید که دِلْدار رَسیدهست
بیارید به یک بار همه جان و جهان را
به خورشید سِپارید، که خوش تیغْ کَشیدهست
بَر آن زِشت بِخَندید، که او ناز نِمایَد
بر آن یار بِگریید، که از یار بُریدهست
همه شهر بِشورید، چو آوازه دَرافتاد
که دیوانه دِگَربار، زِ زَنجیر رَهیدهست
چه روزست و چه روزست، چُنین روزِ قیامت؟
مَگَر نامه اَعْمال، زِ آفاقْ پَریدهست
بِکوبید دُهُلها و دِگَر هیچ مگویید
چه جایِ دل و عقلست، که جان نیز رَمیدهست
بیایید بیایید که دِلْدار رَسیدهست
بیارید به یک بار همه جان و جهان را
به خورشید سِپارید، که خوش تیغْ کَشیدهست
بَر آن زِشت بِخَندید، که او ناز نِمایَد
بر آن یار بِگریید، که از یار بُریدهست
همه شهر بِشورید، چو آوازه دَرافتاد
که دیوانه دِگَربار، زِ زَنجیر رَهیدهست
چه روزست و چه روزست، چُنین روزِ قیامت؟
مَگَر نامه اَعْمال، زِ آفاقْ پَریدهست
بِکوبید دُهُلها و دِگَر هیچ مگویید
چه جایِ دل و عقلست، که جان نیز رَمیدهست
مولوی : غزلیات
غزل ۶۳۶ - بمیرید بمیرید درین عشق بمیرید
بِمیرید بِمیرید دَرین عشقْ بِمیرید
دَرین عشقْ چو مُردید همه روحْ پَذیرید
بِمیرید بِمیرید وَزین مرگ مَتَرسید
کَزین خاکْ بَرآیید سَماواتْ بگیرید
بِمیرید بِمیرید وَزین نَفْس بِبُرّید
که این نَفسْ چو بَند است و شما همچو اسیرید
یکی تیشه بگیرید پِیِ حُفرهٔ زندان
چو زندانْ بِشِکَستید همه شاه و اَمیرید
بِمیرید بِمیرید به پیشِ شَهِ زیبا
بَرِ شاه چو مُردید همه شاه و شَهیرید
بِمیرید بِمیرید وَزین اَبر بَرآیید
چو زینْ ابر بَرآیید همه بَدْرِ مُنیرید
خَموشید خَموشید خَموشی دَمِ مرگ است
هم از زندگی است این که زِ خاموش نَفیرید
دَرین عشقْ چو مُردید همه روحْ پَذیرید
بِمیرید بِمیرید وَزین مرگ مَتَرسید
کَزین خاکْ بَرآیید سَماواتْ بگیرید
بِمیرید بِمیرید وَزین نَفْس بِبُرّید
که این نَفسْ چو بَند است و شما همچو اسیرید
یکی تیشه بگیرید پِیِ حُفرهٔ زندان
چو زندانْ بِشِکَستید همه شاه و اَمیرید
بِمیرید بِمیرید به پیشِ شَهِ زیبا
بَرِ شاه چو مُردید همه شاه و شَهیرید
بِمیرید بِمیرید وَزین اَبر بَرآیید
چو زینْ ابر بَرآیید همه بَدْرِ مُنیرید
خَموشید خَموشید خَموشی دَمِ مرگ است
هم از زندگی است این که زِ خاموش نَفیرید
مولوی : غزلیات
غزل ۶۳۷ - برانید برانید که تا باز نمانید
بِرانید بِرانید که تا باز نَمانید
بِدانید بِدانید که در عینِ عِیانید
بِتازید بِتازید که چالاکْ سَوارید
بِنازید بِنازید که خوبانِ جهانید
چه دارید چه دارید که آن یارْ ندارد؟
بیارید بیارید دَرین گوشْ بخوانید
پَرَنْدوش پَرَنْدوش خَرابات چه سان بُد؟
بگویید بگویید اگر مَستِ شَبانید
شرابیست شرابیست خدا را پِنِهانی
که دنیا و شما نیز زِ یک جُرعهٔ آنید
دُوُم بار دُوُم بار چو یک جُرعه بِریزَد
زِ دنیا و زِ عُقبی و زِ خود فَردْ بِمانید
گُشادهست گُشادهست سَرِ خابیه امروز
کَدوها و سَبوها سویِ خُمخانه کَشانید
صَلا گفت صَلا گفت کُنون فالِقِ اصْباح
سَبُک روح کُند راح اگر سُسْت و گِرانید
رَسیدند رَسیدند رَسولانِ نَهانی
دَرآرید دَرآرید بُرونْشان مَنِشانید
دَریغا و دَریغا که دَرین خانه نگُنْجَند
که ایشان همه کانَنْد و شما بَندِ مَکانید
مَبادا و مَبادا که سَرِ خویش بگیرید
که ایشانْ همه جانَنْد و شما سُخْرهٔ نانید
بِکوشید بِکوشید که تا جان شود این تَنْ
نه نان بود که تَنْ گشت اگر آدمیانید
زِهی عشق و زِهی عشق که بس سَخْته کَمان است
در آن دست و در آن شَسْت و شما تیر و کَمانید
سَماعیست سَماعیست از آن سویْ که سو نیست
عَروسی همه آن جاست شما طَبْل زَنانید
خَموشید خَموشید خَموشانه بِنوشید
بِپوشید بِپوشید شما گنجِ نَهانید
به دیدارْ نَهانید به آثارْ عِیانید
پَدید و نه پَدیدیْت که چون جوهرِ جانید
چو عقلید و چو عقلید هزاران و یکی چیز
پراکنده به هر خانه چو خورشیدْ رَوانید
دَرین بَحْر دَرین بَحْر همه چیز بِگُنجَد
مَتَرسید مَتَرسید گَریبانْ مَدَرانید
دَهانْ بَست دَهانْ بَست ازین شرحْ دلِ من
که تا گیج نگردید که تا خیره نَمانید
بِدانید بِدانید که در عینِ عِیانید
بِتازید بِتازید که چالاکْ سَوارید
بِنازید بِنازید که خوبانِ جهانید
چه دارید چه دارید که آن یارْ ندارد؟
بیارید بیارید دَرین گوشْ بخوانید
پَرَنْدوش پَرَنْدوش خَرابات چه سان بُد؟
بگویید بگویید اگر مَستِ شَبانید
شرابیست شرابیست خدا را پِنِهانی
که دنیا و شما نیز زِ یک جُرعهٔ آنید
دُوُم بار دُوُم بار چو یک جُرعه بِریزَد
زِ دنیا و زِ عُقبی و زِ خود فَردْ بِمانید
گُشادهست گُشادهست سَرِ خابیه امروز
کَدوها و سَبوها سویِ خُمخانه کَشانید
صَلا گفت صَلا گفت کُنون فالِقِ اصْباح
سَبُک روح کُند راح اگر سُسْت و گِرانید
رَسیدند رَسیدند رَسولانِ نَهانی
دَرآرید دَرآرید بُرونْشان مَنِشانید
دَریغا و دَریغا که دَرین خانه نگُنْجَند
که ایشان همه کانَنْد و شما بَندِ مَکانید
مَبادا و مَبادا که سَرِ خویش بگیرید
که ایشانْ همه جانَنْد و شما سُخْرهٔ نانید
بِکوشید بِکوشید که تا جان شود این تَنْ
نه نان بود که تَنْ گشت اگر آدمیانید
زِهی عشق و زِهی عشق که بس سَخْته کَمان است
در آن دست و در آن شَسْت و شما تیر و کَمانید
سَماعیست سَماعیست از آن سویْ که سو نیست
عَروسی همه آن جاست شما طَبْل زَنانید
خَموشید خَموشید خَموشانه بِنوشید
بِپوشید بِپوشید شما گنجِ نَهانید
به دیدارْ نَهانید به آثارْ عِیانید
پَدید و نه پَدیدیْت که چون جوهرِ جانید
چو عقلید و چو عقلید هزاران و یکی چیز
پراکنده به هر خانه چو خورشیدْ رَوانید
دَرین بَحْر دَرین بَحْر همه چیز بِگُنجَد
مَتَرسید مَتَرسید گَریبانْ مَدَرانید
دَهانْ بَست دَهانْ بَست ازین شرحْ دلِ من
که تا گیج نگردید که تا خیره نَمانید
مولوی : غزلیات
غزل ۶۳۸ - ملولان همه رفتند در خانه ببندید
مَلولان همه رفتند دَرِ خانه بِبَندید
بر آن عقلِ مَلولانه همه جمعْ بِخَندید
به مِعْراج بَرآیید چو از آلِ رَسولید
رُخِ ماه بِبوسید چو بر بامِ بُلندید
چو او ماهْ شِکافید شما ابر چرایید؟
چو او چُست و ظَریف است شما چون هَلَپَندید؟
مَلولان به چه رفتید که مَردانه دَرین راه
چو فرهاد و چو شَدّاد دَمی کوه نَکَندید
چو مَهْ روی نباشید زِ مَهْ روی مَتابید
چو رَنْجور نباشید سَرِ خویش مَبَندید
چُنان گشت و چُنین گشت چُنان راست نَیایَد
مَدانید که چونید مَدانید که چَندید
چو آن چَشمه بِدیدیْت چرا آب نگشتید؟
چو آن خویش بِدیدیْت چرا خویشْ پَسَندید؟
چو در کانِ نَباتید تُرُش روی چرایید؟
چو در آبِ حَیاتید چرا خشک و نَژَندید؟
چُنین برمَسِتیزید زِ دولتْ مَگُریزید
چه امکانِ گُریز است که در دامِ کَمَنْدید
گرفتارِ کَمَنْدید کَزو هیچ اَمان نیست
مَپیچید مَپیچید بر اِسْتیزه مَرَندید
چو پَروانهٔ جانْباز بِسایید بَرین شمع
چه موقوفِ رَفیقید چه وابستهٔ بَندید
ازین شمع بِسوزید دل و جان بِفُروزید
تَنِ تازه بپوشید چو این کُهنه فَکَندید
زِ روباه چه تَرسید شما شیرْ نِژادید؟
خَرِ لَنْگ چرایید چو از پُشتِ سَمَندید؟
همانْ یار بیایَد دَرِ دولت بِگُشایَد
که آن یارْ کلید است شما جُمله کَلَندید
خَموشید که گفتار فرو خورْد شما را
خریدارْ چو طوطیست شما شِکَّر و قَندید
بر آن عقلِ مَلولانه همه جمعْ بِخَندید
به مِعْراج بَرآیید چو از آلِ رَسولید
رُخِ ماه بِبوسید چو بر بامِ بُلندید
چو او ماهْ شِکافید شما ابر چرایید؟
چو او چُست و ظَریف است شما چون هَلَپَندید؟
مَلولان به چه رفتید که مَردانه دَرین راه
چو فرهاد و چو شَدّاد دَمی کوه نَکَندید
چو مَهْ روی نباشید زِ مَهْ روی مَتابید
چو رَنْجور نباشید سَرِ خویش مَبَندید
چُنان گشت و چُنین گشت چُنان راست نَیایَد
مَدانید که چونید مَدانید که چَندید
چو آن چَشمه بِدیدیْت چرا آب نگشتید؟
چو آن خویش بِدیدیْت چرا خویشْ پَسَندید؟
چو در کانِ نَباتید تُرُش روی چرایید؟
چو در آبِ حَیاتید چرا خشک و نَژَندید؟
چُنین برمَسِتیزید زِ دولتْ مَگُریزید
چه امکانِ گُریز است که در دامِ کَمَنْدید
گرفتارِ کَمَنْدید کَزو هیچ اَمان نیست
مَپیچید مَپیچید بر اِسْتیزه مَرَندید
چو پَروانهٔ جانْباز بِسایید بَرین شمع
چه موقوفِ رَفیقید چه وابستهٔ بَندید
ازین شمع بِسوزید دل و جان بِفُروزید
تَنِ تازه بپوشید چو این کُهنه فَکَندید
زِ روباه چه تَرسید شما شیرْ نِژادید؟
خَرِ لَنْگ چرایید چو از پُشتِ سَمَندید؟
همانْ یار بیایَد دَرِ دولت بِگُشایَد
که آن یارْ کلید است شما جُمله کَلَندید
خَموشید که گفتار فرو خورْد شما را
خریدارْ چو طوطیست شما شِکَّر و قَندید
مولوی : غزلیات
غزل ۱۰۳۴ - مکن یار مکن یار مرو ای مه عیار
مَکُن یار مَکُن یار مَرو ای مَهِ عَیّار
رُخِ فَرُّخِ خود را مَپوشانْ به یکی بار
تو دریایِ الهی همه خَلْقْ چو ماهی
چو خُشک آوَری ای دوست بِمیرند به ناچار
مَگو با دلِ شَیدا دِگَر وَعده فردا
که بر چَرخْ رَسیدهست زِ فردایِ تو زِنْهار
چو در دستِ تو باشیم ندانیم سَر از پای
چو سَرمَستِ تو باشیم بِیُفتَد سَر و دَسْتار
عَطاهایِ تو نَقْد است شِکایَت نَتَوان کرد
وَلیکِن گِله کردیم برایِ دلِ اَغْیار
مرا عشق بِپُرسید که ای خواجه چه خواهی؟
چه خواهد سَرِ مَخْمور به غیرِ دَرِ خَمّار؟
سَراسَر همه عیبیم بِدیدیّ و خَریدی
زِهی کاله پُرعیب زِهی لُطفِ خَریدار
مُلوکان همه زَربَخش تویی خُسروِ سَربَخش
سَر از گور بَرآوَرْد زِ تو مُرده پیرار
مَلالَت نَفَزایید دِلَم را هَوَسِ دوست
اگر رَهْ زَنَدَم جان زِ جانْ گَردم بیزار
چو ابرِ تو بِبارید بِرویَد سَمَن از ریگ
چو خورشیدِ تو دَرتافت بِرویَد گُل و گُلْزار
زِ سودایِ خیالِ تو شُدَسْتیم خیالی
کِه دانَد چه شویم از تو چو باشد گَهِ دیدار؟
همه شیشه شِکَستیم کَفِ پایْ بِخَسْتیم
حَریفانْ همه مَستیم مَزَن جُز رَهِ هَموار
رُخِ فَرُّخِ خود را مَپوشانْ به یکی بار
تو دریایِ الهی همه خَلْقْ چو ماهی
چو خُشک آوَری ای دوست بِمیرند به ناچار
مَگو با دلِ شَیدا دِگَر وَعده فردا
که بر چَرخْ رَسیدهست زِ فردایِ تو زِنْهار
چو در دستِ تو باشیم ندانیم سَر از پای
چو سَرمَستِ تو باشیم بِیُفتَد سَر و دَسْتار
عَطاهایِ تو نَقْد است شِکایَت نَتَوان کرد
وَلیکِن گِله کردیم برایِ دلِ اَغْیار
مرا عشق بِپُرسید که ای خواجه چه خواهی؟
چه خواهد سَرِ مَخْمور به غیرِ دَرِ خَمّار؟
سَراسَر همه عیبیم بِدیدیّ و خَریدی
زِهی کاله پُرعیب زِهی لُطفِ خَریدار
مُلوکان همه زَربَخش تویی خُسروِ سَربَخش
سَر از گور بَرآوَرْد زِ تو مُرده پیرار
مَلالَت نَفَزایید دِلَم را هَوَسِ دوست
اگر رَهْ زَنَدَم جان زِ جانْ گَردم بیزار
چو ابرِ تو بِبارید بِرویَد سَمَن از ریگ
چو خورشیدِ تو دَرتافت بِرویَد گُل و گُلْزار
زِ سودایِ خیالِ تو شُدَسْتیم خیالی
کِه دانَد چه شویم از تو چو باشد گَهِ دیدار؟
همه شیشه شِکَستیم کَفِ پایْ بِخَسْتیم
حَریفانْ همه مَستیم مَزَن جُز رَهِ هَموار
مولوی : غزلیات
غزل ۱۴۷۲ - دگربار، دگربار، ز زنجیر بجستم
دِگَربار، دِگَربار، زِ زنجیر بِجَستم
از این بَند و از این دامِ زَبون گیر بِجَستم
فَلَک پیرِ دوتایی، پُر از سِحْر و َدغایی
به اِقْبالِ جوانِ تو از این پیر بِجَستم
شب و روز دَویدم، زِ شب و روز بُریدم
وَزین چَرخ بِپُرسید، که چون تیر بِجَستم
من از غُصّه چه تَرسَم؟ چو با مرگْ حَریفَم
زِ سَرهنگ چه تَرسَم؟ چو از میر بِجَستم
به اندیشه فروبُرد مرا عقلْ چهل سال
به شَصت و دو شُدم صید و زِ تَدبیر بِجَستم
زِ تَقدیرْ همه خَلْق، کَر و کور شُدسْتَند
زِکَرّ و فَرِ تَقدیر و زِ تقدیر بِجَستم
بُرون پوستْ درون دانه، بُوَد میوه گرفتار
ازان پوست وَزان دانه چو اَنْجیر بِجَستم
زِ تاخیر بُوَد آفت و تعجیل ز شیطان
زِ تَعْجیل دِلَم رَست و زِ تاخیر بِجَستم
زِ خون بود غذا اوَّل و آخِر شُد خونْ شیر
چو دندانِ خِرَد رُست، از آن شیر بِجَستم
پِیِ نان بِدَویدم یکی چند به تَزویر
خدا داد غذایی که زِ تَزویر بِجَستم
خَمُش باش، خَمُش باش، به تَفْصیل مَگو بیش
زِ تفسیر بگویم زِ تَفِ سیر بِجَستم
از این بَند و از این دامِ زَبون گیر بِجَستم
فَلَک پیرِ دوتایی، پُر از سِحْر و َدغایی
به اِقْبالِ جوانِ تو از این پیر بِجَستم
شب و روز دَویدم، زِ شب و روز بُریدم
وَزین چَرخ بِپُرسید، که چون تیر بِجَستم
من از غُصّه چه تَرسَم؟ چو با مرگْ حَریفَم
زِ سَرهنگ چه تَرسَم؟ چو از میر بِجَستم
به اندیشه فروبُرد مرا عقلْ چهل سال
به شَصت و دو شُدم صید و زِ تَدبیر بِجَستم
زِ تَقدیرْ همه خَلْق، کَر و کور شُدسْتَند
زِکَرّ و فَرِ تَقدیر و زِ تقدیر بِجَستم
بُرون پوستْ درون دانه، بُوَد میوه گرفتار
ازان پوست وَزان دانه چو اَنْجیر بِجَستم
زِ تاخیر بُوَد آفت و تعجیل ز شیطان
زِ تَعْجیل دِلَم رَست و زِ تاخیر بِجَستم
زِ خون بود غذا اوَّل و آخِر شُد خونْ شیر
چو دندانِ خِرَد رُست، از آن شیر بِجَستم
پِیِ نان بِدَویدم یکی چند به تَزویر
خدا داد غذایی که زِ تَزویر بِجَستم
خَمُش باش، خَمُش باش، به تَفْصیل مَگو بیش
زِ تفسیر بگویم زِ تَفِ سیر بِجَستم
مولوی : غزلیات
غزل ۱۴۷۳ - بیایید، بیایید، به گلزار بگردیم
بیایید، بیایید، به گُلزار بِگَردیم
بَرین نُقطهٔ اِقْبال چو پَرگار بِگَردیم
بیایید که امروز به اِقْبال و به پیروز
چو عُشّاقِ نوآموز، بَران یار بِگَردیم
بَسی تُخم بِکِشتیم، بَرین شوره بِگَشتیم
بَران حَب که نَگُنجید در اَنْبار بِگَردیم
هر آن رویْ که پُشت است به آخِر همه زشت است
بَران یارِ نِکورویِ وَفادار بِگَردیم
چو از خویش به رَنجیم، زَبونِ شش و پَنجیم
یکی جانِبِ خُمخانهٔ خَمّار بِگَردیم
دَرین غم چو نِزاریم، دَران دامْ شکاریم
دِگَر کار نداریم، دَرین کار بِگَردیم
چو ما بیسَر و پاییم، چو ذَرّاتِ هواییم
بَران نادره خورشیدْ قَمَروار بِگَردیم
چو دولاب چه گردیم پُر از ناله و اَفْغان؟
چو اندیشهٔ بیشَکْوَت و گفتار بِگَردیم
بَرین نُقطهٔ اِقْبال چو پَرگار بِگَردیم
بیایید که امروز به اِقْبال و به پیروز
چو عُشّاقِ نوآموز، بَران یار بِگَردیم
بَسی تُخم بِکِشتیم، بَرین شوره بِگَشتیم
بَران حَب که نَگُنجید در اَنْبار بِگَردیم
هر آن رویْ که پُشت است به آخِر همه زشت است
بَران یارِ نِکورویِ وَفادار بِگَردیم
چو از خویش به رَنجیم، زَبونِ شش و پَنجیم
یکی جانِبِ خُمخانهٔ خَمّار بِگَردیم
دَرین غم چو نِزاریم، دَران دامْ شکاریم
دِگَر کار نداریم، دَرین کار بِگَردیم
چو ما بیسَر و پاییم، چو ذَرّاتِ هواییم
بَران نادره خورشیدْ قَمَروار بِگَردیم
چو دولاب چه گردیم پُر از ناله و اَفْغان؟
چو اندیشهٔ بیشَکْوَت و گفتار بِگَردیم
مولوی : غزلیات
غزل ۱۴۷۴ - حکیمیم، طبیبیم، ز بغداد رسیدیم
حَکیمیم، طَبیبیم، زِ بَغداد رَسیدیم
بَسی عِلَّتیان را زِ غَمْ بازخَریدیم
سَبَلهای کُهُن را، غَمِ بیسَر و بُن را
زِ رَگْها ش و زِ پِیْها ش، به چَنگاله کَشیدیم
طَبیبانِ فَصیحیم، که شاگردِ مَسیحیم
بَسی مُرده گرفتیم، دَرو روحْ دَمیدیم
بِپُرسید از آنها، که دیدند نشانها
که تا شُکر بگویند، که ما از چه رَهیدیم
رسیدند طَبیبانْ زِ رَهِ دورْ غریبان
غَریبانه نمودند دَواها که ندیدیم
سَرِ غُصّه بکوبیم، غم از خانه بِروبیم
همه شاهِد و خوبیم، همه چون مَهِ عیدیم
طَبیبانِ اِلهیم، زِ کَسْ مُزد نخواهیم
که ما پاکْ روانیم، نه طَمّاع و پَلیدیم
مَپِنْدار که این نیز، هَلیلهست و بَلیلهست
که این شُهره عَقاقیر زِ فردوس کَشیدیم
حَکیمانِ خَبیریم، که قارورِه نگیریم
که ما در تَنِ رَنْجور، چو اندیشه دَویدیم
دَهان باز مَکُن هیچ، که اغلب همه جُغدند
دِگَر لاف مَپّران که ما بازپَریدیم
بَسی عِلَّتیان را زِ غَمْ بازخَریدیم
سَبَلهای کُهُن را، غَمِ بیسَر و بُن را
زِ رَگْها ش و زِ پِیْها ش، به چَنگاله کَشیدیم
طَبیبانِ فَصیحیم، که شاگردِ مَسیحیم
بَسی مُرده گرفتیم، دَرو روحْ دَمیدیم
بِپُرسید از آنها، که دیدند نشانها
که تا شُکر بگویند، که ما از چه رَهیدیم
رسیدند طَبیبانْ زِ رَهِ دورْ غریبان
غَریبانه نمودند دَواها که ندیدیم
سَرِ غُصّه بکوبیم، غم از خانه بِروبیم
همه شاهِد و خوبیم، همه چون مَهِ عیدیم
طَبیبانِ اِلهیم، زِ کَسْ مُزد نخواهیم
که ما پاکْ روانیم، نه طَمّاع و پَلیدیم
مَپِنْدار که این نیز، هَلیلهست و بَلیلهست
که این شُهره عَقاقیر زِ فردوس کَشیدیم
حَکیمانِ خَبیریم، که قارورِه نگیریم
که ما در تَنِ رَنْجور، چو اندیشه دَویدیم
دَهان باز مَکُن هیچ، که اغلب همه جُغدند
دِگَر لاف مَپّران که ما بازپَریدیم
مولوی : غزلیات
غزل ۱۴۷۵ - بجوشید، بجوشید، که ما بحر شعاریم
بِجوشید، بِجوشید، که ما بَحرِ شِعاریم
به جُز عشق، به جُز عشق، دِگَر کار نداریم
دَرین خاک، دَرین خاک، دَرین مَزرعهٔ پاک
به جُز مِهْر، به جُز عشق، دِگَر تُخم نکاریم
چه مَستیم، چه مَستیم از آن شاهْ که هستیم
بیایید، بیایید، که تا دست بَرآریم
چه دانیم، چه دانیم که ما دوشْ چه خوردیم؟
که امروز، همه روز، خَمیریم و خُماریم
مَپُرسید، مَپُرسید زِ اَحْوالِ حقیقت
که ما باده پَرَستیم، نه پیمانه شُماریم
شما مَست نگشتید، وَزان باده نخوردید
چه دانید، چه دانید که ما در چه شکاریم؟
نَیُفتیم بَرین خاک، سِتان، ما نه حَصیریم
بَرآییم بَرین چَرخْ، که ما مَردِ حِصاریم
به جُز عشق، به جُز عشق، دِگَر کار نداریم
دَرین خاک، دَرین خاک، دَرین مَزرعهٔ پاک
به جُز مِهْر، به جُز عشق، دِگَر تُخم نکاریم
چه مَستیم، چه مَستیم از آن شاهْ که هستیم
بیایید، بیایید، که تا دست بَرآریم
چه دانیم، چه دانیم که ما دوشْ چه خوردیم؟
که امروز، همه روز، خَمیریم و خُماریم
مَپُرسید، مَپُرسید زِ اَحْوالِ حقیقت
که ما باده پَرَستیم، نه پیمانه شُماریم
شما مَست نگشتید، وَزان باده نخوردید
چه دانید، چه دانید که ما در چه شکاریم؟
نَیُفتیم بَرین خاک، سِتان، ما نه حَصیریم
بَرآییم بَرین چَرخْ، که ما مَردِ حِصاریم
مولوی : غزلیات
غزل ۱۴۷۶ - طبیبیم، حکیمیم، طبیبان قدیمیم
طَبیبیم، حَکیمیم، طَبیبانِ قَدیمیم
شَرابیم و کَبابیم، و سُهَیلیم و اَدیمیم
چو رَنْجورِ تَن آید، چو مَعجونِ نَجاحیم
چو بیمارِ دل آید، نِگاریم و نَدیمیم
طَبیبان بِگُریزند، چو رَنْجور بِمیرد
ولی ما نَگُریزیم، که ما یارِ کَریمیم
شِتابید، شِتابید، که ما بر سَرِ راهیم
جهانْ دَرخورِ ما نیست، که ما ناز و نَعیمیم
غَلَط رفت، غَلَط رفت، که این نَقْشْ نه ماییم
که تَنْ شاخِ درختیست و ما بادِ نَسیمیم
ولی جُنبشِ این شاخ، هم از فِعْلِ نَسیم است
خَمُش باش، خَمُش باش، هم آنیم و هم اینیم
شَرابیم و کَبابیم، و سُهَیلیم و اَدیمیم
چو رَنْجورِ تَن آید، چو مَعجونِ نَجاحیم
چو بیمارِ دل آید، نِگاریم و نَدیمیم
طَبیبان بِگُریزند، چو رَنْجور بِمیرد
ولی ما نَگُریزیم، که ما یارِ کَریمیم
شِتابید، شِتابید، که ما بر سَرِ راهیم
جهانْ دَرخورِ ما نیست، که ما ناز و نَعیمیم
غَلَط رفت، غَلَط رفت، که این نَقْشْ نه ماییم
که تَنْ شاخِ درختیست و ما بادِ نَسیمیم
ولی جُنبشِ این شاخ، هم از فِعْلِ نَسیم است
خَمُش باش، خَمُش باش، هم آنیم و هم اینیم
سنایی غزنوی : غزلیات
غزل ۱۵۹ - زهی حسن و زهی عشق و زهی نور و زهی نار
زهی حسن و زهی عشق و زهی نور و زهی نار
زهی خط و زهی زلف و زهی مور و زهی مار
به نزدیک من از شق زهی شور و زهی شر
به درگاه تو از حسن زهی کار و زهی بار
به بالا و کمرگاه به زلفین و به مژگان
زهی تیر و زهی تار و زهی قیر و زهی قار
یکی گلبنی از روح گلت عقل و گلت عشق
زهی بیخ و زهی شاخ و زهی برگ و زهی بار
بهشت از تو و گردون حواس از تو و ارکان
زهی هشت و زهی هفت زهی پنج و زهی چار
برین فرق و برین دست برین روی و برین دل
زهی خاک و زهی باد زهی آب و زهی نار
میان خرد و روح دو زلفین و دو چشمت
زهی حل و زهی عقد زهی گیر و زهی دار
همه دل سوختگان را از سر زلف و زنخدانت
زهی جاه و زهی چاه زهی بند و زهی بار
به نزدیک سناییست ز عشق تو و غیرت
زهی نام و زهی ننگ زهی فخر و زهی عار
زهی خط و زهی زلف و زهی مور و زهی مار
به نزدیک من از شق زهی شور و زهی شر
به درگاه تو از حسن زهی کار و زهی بار
به بالا و کمرگاه به زلفین و به مژگان
زهی تیر و زهی تار و زهی قیر و زهی قار
یکی گلبنی از روح گلت عقل و گلت عشق
زهی بیخ و زهی شاخ و زهی برگ و زهی بار
بهشت از تو و گردون حواس از تو و ارکان
زهی هشت و زهی هفت زهی پنج و زهی چار
برین فرق و برین دست برین روی و برین دل
زهی خاک و زهی باد زهی آب و زهی نار
میان خرد و روح دو زلفین و دو چشمت
زهی حل و زهی عقد زهی گیر و زهی دار
همه دل سوختگان را از سر زلف و زنخدانت
زهی جاه و زهی چاه زهی بند و زهی بار
به نزدیک سناییست ز عشق تو و غیرت
زهی نام و زهی ننگ زهی فخر و زهی عار
منوچهری دامغانی : قصاید و قطعات
شماره ۱۰ - الا وقت صبوحست، نه گرمست و نه سردست
خاقانی : غزلیات
غزل ۶۳ - چه گویی ز لب دوست شکر وام توان خواست
چه گویی ز لب دوست شکر وام توان خواست
چنان سخت کمان کوست ازو کام توان خاست
به وصل لب آن ماه به زر یافت توان راه
کز آن لب به یکی ماه یکی جام توان خواست
چو او تند کند خوی، مبر نام لب اوی
که حاجت ز چنان روی به هنگام توان خواست
به وصلش رسم این بار گر ایام شود یار
که یاری به چنین کار ز ایام توان خواست
دلی کافت جان جست دلارام چنان جست
نه زو صبر توان جست نه آرام توان خواست
مه خاقانی و مهکام که دارد طمع خام
کز آن فتنهٔ ایام چه انعام توان خواست
چنان سخت کمان کوست ازو کام توان خاست
به وصل لب آن ماه به زر یافت توان راه
کز آن لب به یکی ماه یکی جام توان خواست
چو او تند کند خوی، مبر نام لب اوی
که حاجت ز چنان روی به هنگام توان خواست
به وصلش رسم این بار گر ایام شود یار
که یاری به چنین کار ز ایام توان خواست
دلی کافت جان جست دلارام چنان جست
نه زو صبر توان جست نه آرام توان خواست
مه خاقانی و مهکام که دارد طمع خام
کز آن فتنهٔ ایام چه انعام توان خواست
رودکی : ابیات پراکنده
شماره ۱۷۱ - شدم پیر بدین سان و تو هم خود نه جوانی
کسایی مروزی : ابیات پراکنده از فرهنگهای لغت
شماره ۳ - جهان جای به تلخی است ، تهی بهر و پر دخت
ملکالشعرای بهار : غزلیات
شماره ۹۵ - مرا بود به دیدار تو زین پیش وصالی
مرا بود به دیدار تو زین پیش وصالی
تو را بود به جای من غنجی و دلالی
مرا نیست ز هجر تو سوی وصل تو راهی
کسی رانبود ره ز وقوعی به محالی
مرا گر سخن وصل تو پیش آید روزی
چنانست که پیش آید خوابی و خیالی
کجا روشن ماهی بود او راست محاقی
کجا تافته نجمی بود او راست وبالی
تو آن تافته نجمی که تو را نیست غروبی
تو آن روشن ماهی که تو را نیست زوالی
بود روی تو از حسن چو افروخته ماهی
بود پشت من از رنج چو خمیده هلالی
ز بس مویه، ندانند مرا خلق ز مویی
ز بس ناله، ندانند مرا خلق ز نالی
نگاری به نگاهی دل من برد که باشد
نگاهیش به ماهی و وصالیش به سالی
بتی چون به سپهر اندر افروخته نجمی
نگاری چو به باغ اندر بالنده نهالی
خرامنده چنانست که در باغ تذروی
گرازنده چنانست که در دشت غزالی
بهرغم دل عشاق درآمیخته گیتی
عتابی به نویدی و فراقی به وصالی
تو را بود به جای من غنجی و دلالی
مرا نیست ز هجر تو سوی وصل تو راهی
کسی رانبود ره ز وقوعی به محالی
مرا گر سخن وصل تو پیش آید روزی
چنانست که پیش آید خوابی و خیالی
کجا روشن ماهی بود او راست محاقی
کجا تافته نجمی بود او راست وبالی
تو آن تافته نجمی که تو را نیست غروبی
تو آن روشن ماهی که تو را نیست زوالی
بود روی تو از حسن چو افروخته ماهی
بود پشت من از رنج چو خمیده هلالی
ز بس مویه، ندانند مرا خلق ز مویی
ز بس ناله، ندانند مرا خلق ز نالی
نگاری به نگاهی دل من برد که باشد
نگاهیش به ماهی و وصالیش به سالی
بتی چون به سپهر اندر افروخته نجمی
نگاری چو به باغ اندر بالنده نهالی
خرامنده چنانست که در باغ تذروی
گرازنده چنانست که در دشت غزالی
بهرغم دل عشاق درآمیخته گیتی
عتابی به نویدی و فراقی به وصالی
