غزل ۹۲ - زهی باغ زهی باغ که بشکفت ز بالا

زِهی باغ زِهی باغ که بِشْکُفت زِ بالا
زِهی قَدْر و زِهی بَدْر تَبارَک وَ تَعالی’ ۱

زِهی فَرّ زِهی نور زِهی شَرّ زِهی شور
زِهی گوهر مَنْثور زِهی پُشت و تَوَلّا ۲

زِهی مُلْک زِهی مال زِهی قالْ زِهی حال
زِهی پَرّ و زِهی بال بر اَفْلاکِ تَجَلّی’ ۳

چو جان سِلّسِله‌ها را بِدَرَّد به حَرونی
چه ذَاالنّون چه مَجنون چه لیلیّ و چه لیلا ۴

عَلَم‌هایِ الهی زِ پَسِ کوه بَرآمَد
چه سُلطان و چه خاقان چه والیّ و چه والا ۵

چه پیش آمد جان را که پَس انداخت جهان را
بِزَن گَردنِ آن را که بگوید که تَسَلّا ۶

چو بی‌واسطه جَبّار بِپَرْوَرد جهان را
چه ناقوس چه ناموس چه اَهْلا و چه سَهْلا ۷

گَر اَجْزایِ زمینی وََگَر روحِ اَمینی
چو آن حال بِبینی بِگو جَلَّ جَلالا ۸

گَر افلاک نباشد به خدا باک نباشد
دلْ غَمناک نباشد مَکُن بانگ و عَلالا ۹

فروپوش فروپوش نه بِخْروش نه بِفْروش
تویی باده‌ی مدهوش یکی لحظه بِپالا ۱۰

تو کَرباسی و قَصّار تو انگوری و عَصّار
بِپالا و بِیَفشار ولی دست مَیالا ۱۱

خَمُش باش خَمُش باش دَرین مَجْمَعِ اوباش
مَگو فاش مَگو فاش ز مولیّ و زِ مولا ۱۲