این متن به توصیف ویژگیهای یک گروه یا شخصیت میپردازد که خود را طبیب، حکیم، و همراهی وفادار معرفی میکند. آنها ادعا میکنند که در زمان بیماری جسمی یا روحی، یاریگر و تسکیندهنده هستند و حتی در شرایط سخت نیز از بیماران خود دست نمیکشند. همچنین، آنها خود را فراتر از دنیای مادی میدانند و معتقدند که نقش آنها در جهان فراتر از ظاهر فیزیکی است.
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۱۴۷۶ - طبیبیم، حکیمیم، طبیبان قدیمیم
شَرابیم و کَبابیم، و سُهَیلیم و اَدیمیم ۱
چو رَنْجورِ تَن آید، چو مَعجونِ نَجاحیم
چو بیمارِ دل آید، نِگاریم و نَدیمیم ۲
طَبیبان بِگُریزند، چو رَنْجور بِمیرد
ولی ما نَگُریزیم، که ما یارِ کَریمیم ۳
شِتابید، شِتابید، که ما بر سَرِ راهیم
جهانْ دَرخورِ ما نیست، که ما ناز و نَعیمیم ۴
غَلَط رفت، غَلَط رفت، که این نَقْشْ نه ماییم
که تَنْ شاخِ درختیست و ما بادِ نَسیمیم ۵
ولی جُنبشِ این شاخ، هم از فِعْلِ نَسیم است
خَمُش باش، خَمُش باش، هم آنیم و هم اینیم ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.