عشق است بر آسْمان پَریدن
صد پَرده به هر نَفَس دَریدن
اوَّل نَفَس از نَفَس گُسَسْتن
اوَّل قَدَم از قَدَم بُریدن
نادیده گرفتن این جهان را
مَر دیدهٔ خویش را بِدیدن
گفتم که دِلا، مُبارکَت باد
در حَلْقهٔ عاشقانْ رَسیدن
زان سویِ نَظَر نِظاره کردن
در کوچهٔ سینه‌ها دَویدن
ای دل زِ کجا رَسید این دَم؟
ای دل زِ کجاست این طَپیدن؟
ای مُرغ بگو زبانِ مُرغان
من دانَم رَمزِ تو شنیدن
دل گفت به کارخانه بودم
تا خانهٔ آب و گِل پَریدن
از خانهٔ صُنْع می‌پَریدم
تا خانهٔ صُنْع آفریدن
چون پایْ نَمانْد، می‌کَشیدند
چون گویم صورتِ کَشیدن؟

دیر آمده‌یی، مَرو شتابان
ای رفتنِ تو چو رَفتنِ جان
دیر آمدن و شتابْ رفتن
آیینِ گُل است در گُلِستان
گفتی چونی؟ چُنان که ماهی
اُفتاده میانِ ریگِ سوزان
چون باشد شهر؟ شهریارا
بی دولَتِ داد و عدلِ سُلطان
من‌ بی‌تو نِیَم، وَلیک خواهم
آن باتویی‌‌یی که هست پنهان
شبْ پَرتوِ آفتاب هم هست
خاصه به تَموزِ گرم و تَفْسان
قانِع نشود به گرمیِ او
جُز خُفّاشی، زَنیمِ مُرغان
گرمی خواهند و روشنی هم
مُرغان که مُعَوَّدند با آن
ما وَصفِ دو جِنْسِ مُرغ گفتیم
بِنْگَر زِ کدامی ای غَزَل خوان

ای ساقی و دَستگیرِ مَستان
دل را زِ وَفایِ مَستْ مَستان
ای ساقیِ تشنگانِ مَخْمور
بَسْ تشنه شدند میْ پَرَستان
از دست به دستْ میْ رَوان کُن
بر دست مَگیر مَکْر و دَستان
سَررِشتهٔ نیستی به ما دِهْ
در حَسرتِ نیست اند، هَستان
چون قیصرِ ما به قیصریّه‌ست
ما را مَنِشانْ به آبُلِسْتان
هر جا که میْ است، بَزمْ آن جاست
هر جا که وِیْ است، نَک گُلِستان
یک جامْ بَرآر هَمچو خورشید
عالی کُن از آن نِهالِ پَستان
دیدارِ حَق است مؤمنان را
خوارزم نَبینَد و دِهِستان
مُنْکِر زِ برایِ چَشمْ زَخْمَت
هَمچو سَرِ خَر میانِ بُستان
گَر در دلِ او‌ نمی‌نِشینَد
خوش در دلِ ما نِشَسته است آن

ما شادتَریم یا تو، ای جان؟
ما صاف تَریم یا دلِ کان؟
در عشقِ خودیم جُمله‌ بی‌دل
در رویِ خودیم مَست و حیران
ما مَست‌تَریم، یا پیاله؟
ما پاک‌تَریم، یا دل و جان؟
در ما نِگَرید و در رُخِ عشق
ما خواجه عَجَب تَریم، یا آن؟
ایمانْ عشق است و کُفرْ ماییم
در کُفر نِگَه کُن و در ایمان
ایمان با کُفر شُد هم آواز
از یک پَرده زَنند اَلْحان
دانا چو نداند این سُخَن را
پس کِی رَسَد این سُخَن به نادان

ای رویِ مَهِ تو شادْ خندان
آن رویْ همیشه بادْ خندان
آن ماه زِ هیچ کَس نَزاده‌ست
وَرْزان که بِزاد، زادْ خندان
ای یوسُفِ یوسُفان نِشَستی
در مَسْنَدِ عدل و دادْ خندان
آن دَر که همیشه بَسته بودی
واشُد زِ تو با گُشادْ خندان
ای آبِ حَیات چون رَسیدی
شُد آتش و خاک و بادْ خندان

ای رویِ تو نوبَهارِ خندان
اَحْسَنْت، زِهی نِگارِ خندان
می‌بینَمَت ای نِگار در خُلْد
بر شاخِ درخت، اَنارِ خندان
یک لحظه جُدا مَباش از من
ای یارِ نِکوعِذارِ خندان
ای شهرِ جهانْ خَرابْ‌ بی‌تو
ای خُسرو و شهریارِ خندان
ای صد گُلِ سُرخْ عاشقِ تو
بر چَشمه و سَبزه زار خندان
در بیشهٔ دلْ خیالِ رویَت
شیر است کُند شکار خندان
هر روز زِ جانِبی بَرآیی
چون دولَتِ‌ بی‌قَرار خندان
بَحْری‌‌‌‌‌ست صفاتِ شَمسِ تبریز
پُر از دُرِ شاهوار خندان

بازآمد آستین فَشانان
آن دشمنِ جان و عقل و ایمان
غارت گَرِ صد هزار خانه
ویران کُنِ صد هزار دُکّان
شورندهٔ صد هزار فِتْنه
حیرت گَهِ صد هزار حیران
آن دایهٔ عقل و آفتِ عقل
آن مونِسِ جان و دشمنِ جان
او عقلِ سَبُک کجا رُبایَد؟
عقلی خواهد چو عقلِ لُقْمان
او جانِ خسیس کِی پَذیرد؟
جانی خواهد چو بَحْرِ عُمّان
آمد که خَراجِ دِهْ بیاوَر
گفتم که چه دِهْ دِهی‌‌‌‌‌ست ویران
طوفانِ تو شهرها شِکَسته‌ست
یک دِهْ چه زَنَد میانِ طوفان؟
گفتا ویرانْ مُقامِ گنج است
ویرانهٔ ماست، ای مُسلمان
ویرانه به ما دِهْ و بُرون رو
تَشْنیع مَزَن، مگو پَریشان
ویرانه زِ توست، چون تو رفتی
مَعْمور شود به عدلِ سُلطان
حیلَت مَکُن و مگو که رفتم
اَنْدَر پَسِ دَر مَباش پنهان
چون مُرده بِساز خویشتن را
تا زنده شوی به روحِ انسان
گفتی که تو در میان نباشی
آن گفتِ تو هست عینِ قرآن
کاری که کُنی تو در میان نی
آن کردهٔ حَق بُوَد، یَقین دان
باقیِّ غَزَل به سِرّ بگوییم
نَتْوان گفتن به پیشِ خامان
خاموش، که صد هزار فَرق است
از گفتِ زبان و نورِ فُرقان

مال است و زَر است مَکْسَبِ تَن
کَسبِ دل، دوستی فُزودن
بُستانْ‌ بی‌دوست هست زندان
زندانْ با دوست هست گُلْشَن
گَر لَذَّتِ دوستی نَبودی
نی مَرد شُدی پدید، نی زَن
خاری که به باغِ دوست رویَد
خوش تَر زِ هزار سَرو و سوسَن
بَرهَم دوزید عشقْ ما را
بی‌مِنَّتِ ریسمان و سوزَن
گَر خانهٔ عالَم است تاریک
بُگْشایَد عشقْ شَصتْ روزَن
وَرْ می‌تَرسی زِ تیر و شمشیر
جوشَن گَرِ عشقْ ساخت جوشَن
هم عشقْ کَمالِ خود بگوید
دَم دَرکَش و باش مَردِ اَلْکَن

وَقت آمد توبه را شِکَستن
وَزْ دامِ هزار توبه جَستن
دستِ دل و جان‌ها گُشادن
دستِ غَم را زِ پَس بِبَستن
معشوقهٔ روح را بِدیدن
لَعْلِ لبِ او به بوسه خَستن
در آبِ حَیاتْ غُسل کردن
در وِیْ تَنِ خویش را بِشُستن
بَرخاست قیامَتِ وصالَش
تا کِی به امیدْ دَرنِشَستن؟
گَر بِسْکُلَد آن نِگار، بِنْگَر
صد پیوست است در آن سُکُستن
مَخْدومی، شَمسِ دینِ تبریز
ای جان تو رَهیده‌‌یی زِ بَستن

ای دوست عِتاب را رَها کُن
تَدبیرِ دَوایِ دَردِ ما کُن
ای دوست جُدا مَشو تو از ما
ما را زِ بَلا و غَمْ جُدا کُن
اندیشه چو دُزد در دل اُفتاد
مَستَم کُن و دُزد را فَنا کُن
شادی زِ میانِ غَمْ بَراَنگیز
در عالَمِ‌ بی‌وَفا، وَفا کُن

ای عَربَده کرده دوشْ با من
میْ خورده و کرده جوشْ با من
ای جان به حَقِ وصالِ دوشین
در خشمْ چُنین مَکوشْ با من
گَر با تو زِ من بَدی بِگُفتند
با بَنده بِگو، مَپوشْ با من

امروز تو خوش تَری وَ یا من؟
بی من تو چگونه‌ییّ و با من؟
نی نی، من و تو مگو، رَها کُن
فَرقی خود نیست از تو تا من
بی‌تو، بودی تو بر سَرِ چَرخ
بی‌من، بودم به سال‌ها من
در پوستْ من و تو هَمچو انگور
در شیره کجا تو و کجا من؟
از بُخل بِجَست و در سَخا مانْد
آن حاتِمِ طَیّ و گفت، ها، من
من بُخْل و سَخا نِثار کردم
ای بیشْ زِ حاتِم از سَخا من
ای جانِ لَطیفِ خوش لِقا تو
ای آینه دارِ آن لِقا من

عقل از کَفِ عشقْ خورْد اَفْیون
هُش دار جُنونِ عقل اکنون
عشقِ مَجنون و عقلِ عاقل
امروز شدند هر دو مَجنون
جَیحون که به عشقِ بَحْر می‌رفت
دریا شُد و مَحْو گشت جیحون
در عشقْ رَسید، بَحْرِ خون دید
بِنْشَست خِرَد میانهٔ خون
بر فَرق گرفت موجِ خونَش
می بُرد زِ هر سویی به‌ بی‌سون
تا گُم کردش تمام از خود
تا گشت به عشقْ چُست و موزون
در گُم شُدگی رَسید جایی
کان جا نه زمین بُوَد، نه گَردون
گَر پیش رَوَد قَدَم ندارد
وَرْ بِنْشیند، پَس اوست مَغْبون
ناگاه بِدید زان سویِ مَحْو
زان سویِ جهانْ نورِ‌ بی‌چون
یک سَنْجَق و صد هزار نیزه
از نورِ لَطیف گشت مَفْتون
آن پایِ گرفته‌اش رَوان شُد
می‌رفت دَران عَجیب هامون
تا بو که رَسَد قَدَم بدان جا
تا رَسته شود زِ خویش و مادون
پیش آمد در رَهَش دو وادی
یک آتش بُد، یکیش گُلْگون
آواز آمد که رو در آتش
تا یافت شوی، به گُلْسِتان هون
وَرْزان که به گُلْسِتان دَرآیی
خود را بینی در آتش و تون
در پَستْ فَلَک پَری چو عیسی
وَنْدَر بالا، فرو چو قارون
بُگْریز و اَمانِ شاهِ جان جو
از جُمله عَقیله‌ها تو بیرون
آن شَمسُ الدّین و فَخْرِ تبریز
کَزْ هر چه صِفَت کُنیش اَفْزون

ای دشمنِ عقل و جانِ شیرین
نورِ موسیّ و طورِ سینین
ای دوست که زَهره نیست جان را
تا از تو نشان دَهَد به تَعیین
ای هر چه بگویم و نِویسَم
بَرخوانده نانِبِشته، پیشین
ای آن کِه طَبیب دَردهایی
بی‌قُرصِ بنفشه و فَسَنْتین
ای باعثِ رِزقِ مُسْتمَندان
بی‌قَوْصَره و جَوال و خُرجین
هر ذوق که غیرِ حَضرتِ توست
نوش تین است و نیش تِنّین
دو پاره کُلوخ را بگیری
ویسی سازی از آن و رامین
وان نَقْش از آن فُرو تَراشی
طینی باشد، میانهٔ طین
پس در کَفِ صُنْعِ نَقْش بَندَت
لُعْبَت‌هایند این سَلاطین
بَرهَم زَنشان چو دو سَبو تو
تا بِشْکَند آن یکی به توهین
تا لاف زَنَد که من شِکَستم
تو بِشْکَسته به دستِ تَکوین
چون بادی را کُنی مُصَوَّر
طاووس شوند و باز و شاهین
شبْ خوابِ مُسافری بِبَندی
یعنی که مَخُسْب، خیز، بِنْشین
بِنْشین به خیال خانهٔ دل
هر نَقْش که می‌کنیم، می‌بین
نَقْشی دِگَری‌ هَمی‌فرستیم
تا لُقمهٔ او شود نَخُستین
تا صورتِ راست را بِدانی
در سینه زِ صورتِ دروغین
من از پِیِ اینْت نَقْش کردم
تا کِلْکِ مرا کُنی تو تَحْسین
امشب همه نَقْش‌ها شکارند
از اسبْ فُرو مگیر تو زین
تا روزْ سَوار باش بر صید
مَنْدیش زِ بالِش و نِهالین
می گرد به گِردِ لَیلِ لیلی
گَر مَجنونی، زِپایْ مَنْشین
امشب صَدَقات می‌دَهَد شاه
اِنَ الصَّدَقاتِ لِلْمَساکین
صاعِ سُلطان اگر بِجویی
یابی به جَوالِ اِبْنِ یامین
بس کُن که دُعا بَسی بِکَردی
گوش آر ازین سِپَس به آمین

بَرخیز و صَبوح را بِرَنجان
ای رویِ تو آفتابِ رَخشان
جان‌ها که زِ راهِ نو رَسیدند
بر مایِدِهٔ قدیمْ بِنْشان
جان‌ها که پَرید دوش در خواب
در عالَمِ غَیب شُد پَریشان
هر جان به وَلایتیّ و شهری
آواره شدند، چون غَریبان
مُرغانِ رَمیده را فَراز آر
حُرّاقه بِزَن، صَفیر بَرخوان
هَرچ آوردند از رَه آوَرْد
بی خود کُنِشان و جُمله بِسْتان
زیرا هر گُل که بَرگ دارد
او بَر نَخورَد ازین گُلِستان
عقلی باید زِعقْل بیزار
خوش نیست قَلاوُزی زِحیران
جُغد است قُلاوُز و همه راه
در هر قَدَمی هزار ویران
ای بازِ خدا دَرآ به آواز
از کُنگُره‌‌‌‌های شهرِ سُلطان
این راه بِزَن که اَنْدَرین راه
خُفتْ اُشتُر و مَست شُد شُتُربان

از ما مَرو ای چراغِ روشن
تا زنده شود هزار چون من
تا بِشْکَفَد از درونِ هر خار
صد نَرگس و یاسَمین و سوسن
بر هر شاخی، هزار میوه
در هر گُلِ تَر، هزار گُلْشَن
جانِ شب را تو چون چراغی
یا جانِ چراغ را چو روغن
ای روزَنِ خانه را چو خورشید
یا خانهٔ بَسته را چو روزَن
ای جوشَن را چو دستِ داوود
یا رُستمِ جنگ را چو جوشَن
خورشید پِیِ تو غَرقِ آتش
وَزْبَهرِ تو ساخت، ماهْ خَرمَن
نَسْتانَد هیچ کَس به جُز تو
تاوانِ بهار را زِ بَهمَن
از شوقِ تو باغ و راغْ در جوش
وَزْعشقِ تو گُل، دَریده دامَن
ای دوست مرا چو سَر تو باشی
من غَم نخورم، زِوامْ کردن
روزی که گُذَر کُنی به بازار
هم مَرد رَوَد زِ خویش و هم زَن
وان شب که صَبوحِ او تو باشی
هم روح بُوَد خَراب و هم تَن
تُرکی کُند آن صَبوح و گوید
با هِنْدویِ شبْ به خشم، سَنْ سَن
ترکیت بِهْ از خَراجِ بُلغار
هر سَن سَنِ تو هزار رَه زَن
گفتی که خَموش، من خَموشَم
گَر زان که نیاری‌اَم به گُفتن
وَرْ گوشِ رَبابِ دل بِپیچی
در گفت آیَم که، تَن تَنَنْ تَن
خاکی بودم خَموش و ساکِن
مَستم کردی به هست کردن
هستی بِگُذارم و شَوَم خاک
تا هست کُنی، مرا دِگَر فَن
خاموش که گفت نیز هستی‌ست
باش از پِیِ اَنْصِتُوش اَلْکَن

اَلْعِشْقُ یَقُولُ لی تَزَیَّنْ
اَلزّینَةُ عِنْدَنا تَیَقَّن
لا تَنْظُرْ غَیْرَنا فَتَعْمی
لا تَلْهَ عَنِ الْیَقینِ بِالظَنّ
لا عَیْشَ لِخایِفٍ کَئیبٍ
لا تَبْرَحْ عِنْدَنا فَتَأْمَن
مَنْ کُنْتُ هَواهُ کَیْفَ یَهْلِک؟
مَنْ کُنْتُ مُناهُ کَیْفَ یَحْزَن
اَلْعَقْلُ رَسُولُنا اِلَیْکُمْ
ذاکَ حَسَنٌ وَ نَحْنُ اَحْسَن
اَخْشَوْشِنُ بِالْبَلا و اَرْضی
فَالْهَجرُ مِنَ الْبَلاءِ اَخشَن
مَنْ رامَ اِلَی الْعُلی عُرُوجًا
هذا سَبَبٌ اِلَیْهِ یَرْکَن
یا مُضْطَرِبًا، تَعالَ وَافْلَحْ
فی مَسْکَنِنا ونِعْمَ مَسْکَن

بازم صَنَما چه می‌فریبی تو؟
بازم به دَغا چه می‌فریبی تو؟
هر لحظه بخوانی‌‌‌‌اَم کَریمانه
ای دوست مرا چه می‌فریبی تو؟
عُمری تو و عُمرْ بی‌وَفا باشد
ما را به وَفا چه می‌فریبی تو؟
دل سیر نمی‌شود به جَیحون‌ها
ما را به سَقا چه می‌فریبی تو؟
تاریک شُده‌‌ست چَشم، بی‌ماهَت
ما را به عَصا چه می‌فریبی تو؟
ای دوست دُعا وظیفه بَنده‌ست
ما را به دُعا چه می‌فریبی تو؟
آن را که مِثالِ اَمن دادی دی
با خوف و رَجا چه می‌فریبی تو؟
گفتی به قَضایِ حَق رضا باید
ما را به قَضا چه می‌فریبی تو؟
چون نیست دَواپَذیر این دَردَم
ما را به دَوا چه می‌فریبی تو؟
تنها خوردن چو پیشه کردی خوش
ما را به صَلا چه می‌فریبی تو؟
چون چَنگِ نَشاطِ ما شِکَستی خُرد
ما را به سه تا چه می‌فریبی تو؟
ما را بی‌ما چه می‌نَوازی تو؟
ما را با ما چه می‌فریبی تو؟
ای بسته کَمَر به پیشِ تو جانم
ما را به قَبا چه می‌فریبی تو؟
خاموش، که غیرِ تو نمی‌خواهیم
ما را به عَطا چه می‌فریبی تو؟

دیدی که چه کرد آن پَری رو؟
آن ماه لِقایِ مُشتری رو
گشتند بُتان همه نِگوسار
در حُسنِ خَلیلِ آزری رو
شُد کُفر چو شمع‌هایِ ایمان
کآوَرْد به سویِ کافری رو
شُد جُمله جهان بهشتِ خندان
زان سَروِ رَوانِ عَبْهری رو
دارد دو هزار سِحْرِ مُطْلَق
وای اَرْ آرَد به ساحِری رو
اَفْروخت بهار چون گُلِ سُرخ
بر رَغْمِ دلِ مُزَعْفَری رو
کافور نِثار کرد خورشید
بر چهرهٔ شامِ عَنْبَری رو
شُد شیشهٔ زرد هَمچو لاله
زان بادهٔ لَعْلْ اَحْمری رو
فربه شُد عشق و زَفت و لَمْتُر
بِنْهاد خِرَد به لاغَری رو
بر بادهٔ لَعْل زد رُخِ من
تا چند نَهَد به زَرگری رو
بَس کُن هَله فِتْنه را مَشوران
یا بَرگردان زِ شاعری رو

ای رونَقِ نوبهار بَرگو
وِیْ شادی لاله زار، بَرگو
بی‌غُصّهٔ میْ فروش، میْ نوش
بی‌زَحْمَتِ شاخِ خار، بَرگو
ای بُلبُل و ای هزاردَستان
بَرگو صِفَتِ بهار، بَرگو
ای حَلقه به گوش و عاشقِ گُل
گوش و پَسِ سَر مَخار، بَرگو
شَرحِ قَدِ سَرو و چهرهٔ گُل
بر عَرعَر و بر چَنار بَرگو
چون رفت خَزان و رو نَهان کرد
بر سَرو رو آشکار بَرگو
گر پُرسَندَت که جانِ رَز چیست؟
بر بَرگِ نَظَر مَدار، بَرگو
صد شیر و هزار گونه خرگوش
خواهی که کُنی شکار، بَرگو
خواهی که شود قَبولْ عُذرَت
زِاشْکوفهٔ خوش عِذار بَرگو
خواهی که بَری قَرارِ مَستان
زان نرگسِ پُر خُمار بَرگو
امروز سَرِ شراب داریم
ساقی شو و بر نَهار، بَرگو
مَستی آمد، مَلولیت رفت
صد بار، هزار بار بَرگو
ای جامِ شراب دار بَرگَرد
وِیْ چَنگِ لَطیف تار بَرگو
از بَهرِ ثَواب و رَحمَتِ حَق
ای عارفِ حَق گُزار بَرگو
ما مُنتظرِ توایم، بِشْتاب
بی‌زَحمَتِ انتظار، بَرگو
تَشْنیع مَزَن که صِلّه‌یی نیست
نَک آوَردْم نِثار، بَرگو