غزل ۱۹۲۰ - دیر آمده‌یی، مرو شتابان

دیر آمده‌یی، مَرو شتابان
ای رفتنِ تو چو رَفتنِ جان ۱

دیر آمدن و شتابْ رفتن
آیینِ گُل است در گُلِستان ۲

گفتی چونی؟ چُنان که ماهی
اُفتاده میانِ ریگِ سوزان ۳

چون باشد شهر؟ شهریارا
بی دولَتِ داد و عدلِ سُلطان ۴

من‌ بی‌تو نِیَم، وَلیک خواهم
آن باتویی‌‌یی که هست پنهان ۵

شبْ پَرتوِ آفتاب هم هست
خاصه به تَموزِ گرم و تَفْسان ۶

قانِع نشود به گرمیِ او
جُز خُفّاشی، زَنیمِ مُرغان ۷

گرمی خواهند و روشنی هم
مُرغان که مُعَوَّدند با آن ۸

ما وَصفِ دو جِنْسِ مُرغ گفتیم
بِنْگَر زِ کدامی ای غَزَل خوان ۹