خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن به توصیف عشق و سفر روحانی می‌پردازد. شاعر از پرواز بر آسمان، گسستن از نفس و قدم، و نادیده گرفتن جهان مادی سخن می‌گوید. او از رسیدن به حلقه‌ی عاشقان، نظاره‌کردن از زاویه‌ای دیگر، و دویدن در کوچه‌های سینه‌ها یاد می‌کند. در پایان، دل از سفر خود از خانه‌ی صنع به خانه‌ی آفرینش سخن می‌گوید و از کشیده شدن به سوی معنا می‌پرسد.

این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که برای درک کامل آن، خواننده نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

مشاهده کامل

غزل ۱۹۱۹ - عشق است بر آسمان پریدن

عشق است بر آسْمان پَریدن
صد پَرده به هر نَفَس دَریدن ۱

اوَّل نَفَس از نَفَس گُسَسْتن
اوَّل قَدَم از قَدَم بُریدن ۲

نادیده گرفتن این جهان را
مَر دیدهٔ خویش را بِدیدن ۳

گفتم که دِلا، مُبارکَت باد
در حَلْقهٔ عاشقانْ رَسیدن ۴

زان سویِ نَظَر نِظاره کردن
در کوچهٔ سینه‌ها دَویدن ۵

ای دل زِ کجا رَسید این دَم؟
ای دل زِ کجاست این طَپیدن؟ ۶

ای مُرغ بگو زبانِ مُرغان
من دانَم رَمزِ تو شنیدن ۷

دل گفت به کارخانه بودم
تا خانهٔ آب و گِل پَریدن ۸

از خانهٔ صُنْع می‌پَریدم
تا خانهٔ صُنْع آفریدن ۹

چون پایْ نَمانْد، می‌کَشیدند
چون گویم صورتِ کَشیدن؟ ۱۰
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

پرسش و پاسخ درباره‌ی این گوهر

هنوز پرسشی درباره‌ی این گوهر نیست.

گوهر قبلی:غزل ۱۹۱۸ - فرود آ تو ز مرکب، بار می‌بین
گوهر بعدی:غزل ۱۹۲۰ - دیر آمده‌یی، مرو شتابان
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.