خوابم بِبَسته‌یی، بِگُشا ای قَمَر نِقاب
تا سَجده‌هایِ شُکر کُند پیشَت آفتاب
دامانِ تو گرفتم و دستم بِتافتی
هین دست دَرکَشیدم، روی از وَفا مَتاب
گفتی مَکُن شتاب که آن هست فِعْلِ دیو
دیو او بُوَد که می‌نکُند سویِ تو شِتاب
یا رَب کُنم، بِبینَم بر دَرگَهِ نیاز
چندین هزار یا رَب، مُشتاقِ آن جواب
از خاکْ بیش تَر دل و جان‌هایِ آتشین
مُسْتَسْقیانه کوزه گرفته که آب آب
بر خاکْ رَحم کُن که از این چار عُنصر او
بی دست و پاتَر آمد، در سَیر و انقلاب
وقتی که او سَبُک شود، آن باد، پایِ اوست
لَنْگانه بَرجَهَد دو سه گامی پِیِ سَحاب
تا خنده گیرد از تَکِ آن لَنْگْ بَرق را
وَنْدَر شَفاعَت آید، آن رَعْدِ خوش خِطاب
با ساقیانِ ابر بگوید که بَرجَهید
کَزْ تشنگانِ خاکْ بِجوشید اِضْطِراب
گیرم که من نگویم آخِر نمی‌رَسَد
اَنْدَر مشامِ رَحْمَت، بویِ دلِ کباب؟
پس ساقیانِ ابر همان دَم رَوان شوند
با جَرِّه و قِنینه و با مَشکِ پُرشراب
خاموش و، در خراب هَمی‌جویْ گنجِ عشق
کاین گنج در بهار بِرویید از خراب

واجب کُند، چو عشقْ مرا کرد دلْ خراب
کَنْدَر خرابهً دلِ من آید آفتاب
از پایْ دَرفُتادم از شَرمِ این کَرَم
کان شَهْ دُعام گفت، هَمو کرد مُسْتَجاب
بس چهره کو نِمود مرا بَهرِ ساکنی
گفتم که چهره دیدم و آن بود خود نِقاب
از نور آن نقاب چو سوزید عالمی
یا رب چگونه باشد آن شاه بی‌حجاب
بر من گُذشت عشق و من اَنْدَر عَقَب شُدم
واگَشت و لُقمه کرد و مرا خورْد چون عُقاب
بَرخوردم از زمانه چو او خورْد مَر مَرا
در بَحرِ عَذْب رَفتم و وارَستَم از عَذاب
آن را که لقمه‌هایِ بَلاها گُوار نیست
زانست کو ندید گُوارش از ین شراب
زین اِعْتماد نوش کنند اَنْبیا بَلا
زیرا که هیچ وَقت نَترسَد زِ آتش، آب

بازآمد آن مَهی که نَدیدَش فَلَک به خواب
آوَرْد آتشی که نمیرد به هیچ آب
بِنْگَر به خانهً تَن و بِنْگَر به جانِ من
از جامِ عشقِ او شُده این مَست و آن خراب
میرِ شرابخانه چو شُد با دِلَم حَریف
خونَم شراب گشت زِ عشق و دِلَم کباب
چون دیده پُر شود زِ خیالَش نِدا رَسَد
اَحْسَنْت ای پیاله و شاباش ای شراب
دریایِ عشق را دلِ من دید ناگهان
از من بِجَست در وِی و گفتا مرا بیاب
خورشیدِرویِ مَفْخَرِ تبریز شَمسِ دین
اَنْدَر پِی‌اَش دوان شُده دل‌هایِ چون سَحاب

بِنْمای رُخ که باغ و گُلِسْتانَم آرزوست
بُگْشای لَبْ که قَندِ فراوانَم آرزوست
ای آفتابِ حُسن بُرون آ دَمی زِ ابر
کان چهرهٔ مُشَعْشَعِ تابانَم آرزوست
بِشْنیدم از هوایِ تو آوازِ طَبْلِ باز
باز آمدم که ساعِدِ سُلطانَم آرزوست
گفتی زِ ناز بیش مَرَنْجان مرا بُرو
آن گفتَنَت که بیش مَرَنْجانَم آرزوست
وان دَفْع گفتَنَت که بُرو شَهْ به خانه نیست
وان ناز و باز و تُندیِ دَربانَم آرزوست
در دستِ هر کِه هست زِ خوبی قُراضه‌هاست
آن مَعدنِ مَلاحَت و آن کانَم آرزوست
این نان و آبِ چَرخْ چو سیل‌ست بی‌وَفا
من ماهی‌ام نَهَنگم عَمّانَم آرزوست
یَعقوب وار وااَسَفاها هَمی‌زَنَم
دیدارِ خوبِ یوسُفِ کَنْعانَم آرزوست
وَاللّهْ که شهر بی‌تو مرا حَبْس می‌شود
آوارگیّ و کوه و بیابانَم آرزوست
زین هَمرَهانِ سُست عَناصِر دِلَم گرفت
شیرِ خدا و رُستَمِ دَستانَم آرزوست
جانَم مَلول گشت زِ فرعون و ظُلْمِ او
آن نورِ رویِ موسیِ عِمْرانَم آرزوست
زین خَلْقِ پُرشِکایَتِ گریانْ شُدم مَلول
آن‌هایْ هوی و نَعْرهٔ مَستانَم آرزوست
گویاتَرَم زِ بُلبُل امّا زِ رَشکِ عام
مُهراست بر دَهانَم و اَفْغانَم آرزوست
دی شیخ با چراغ هَمی‌گشت گِردِ شهر
کَزْ دیو و دَدْ مَلولَم و انسانَم آرزوست
گفتند یافتْ می‌نَشَود جُسته‌ایم ما
گفت آن کِه یافت می‌نَشَود آنَم آرزوست
هر چند مُفْلِسَم نَپَذیرم عَقیقِ خُرد
کانِ عَقیقِ نادرِ ارزانَم آرزوست
پنهان زِ دیده‌ها و همه دیده‌ها ازوست
آن آشکارْ صَنْعَتِ پنهانَم آرزوست
خودْ کارِ من گُذشت زِ هر آرزو و آز
از کان و از مکانْ پِیِ اَرْکانَم آرزوست
گوشَم شنید قِصّهٔ ایمان و مَست شُد
کو قِسْم چَشم؟ صورتِ ایمانَم آرزوست
یک دست جامِ باده و یک دست جَعْدِ یار
رَقصی چُنین میانهٔ میدانَم آرزوست
می‌گوید آن رَبابِ که مُردم زِ انْتِظار
دَست و کِنار و زَخْمهٔ عُثمانَم آرزوست
من هم رَبابِ عشقم و عشقَمْ رَبابی‌ست
وان لُطف‌هایِ زَخْمهٔ رَحمانَم آرزوست
باقیِّ این غَزَل را ای مُطربِ ظَریف
زین‌سان هَمی‌شُمار که زین سانَم آرزوست
بِنْمایْ شَمسِ مَفْخَرِ تبریز رو زِ شرق
من هُدهُدَمْ حُضورِ سُلَیمانَم آرزوست

بر عاشقانْ فَریضه بُوَد جُست و جویِ دوست
بر روی و سَر چو سیلْ دَوان تا به جویِ دوست
خود اوست جُمله طالِب و ما هَمچو سایه‌ها
ای گفت و گویِ ما هَمِگی گفت و گویِ دوست
گاهی به جویِ دوستْ چو آبِ رَوان خوشیم
گاهی چو آبْ حَبْس شُدم در سَبویِ دوست
گَهْ چون حَویجِ دیگ بِجوشیم و او به فکر
کَفْگیر می‌زَنَد که چُنین است خویِ دوست
بر گوشِ ما نَهاده دَهانْ او به دَمْدَمه
تا جانِ ما بگیرد یک باره بویِ دوست
چون جانِ جانْ وِیْ آمد از وِیْ گُزیر نیست
من در جهان ندیدم یک جانْ عَدویِ دوست
بُگْدازَدَت زِ ناز و چو مویَت کُند ضَعیف
نَدْهی به هر دو عالَمْ یک تایِ مویِ دوست
با دوستْ ما نِشَسته که ای دوستْ دوست کو؟
کو کو هَمی‌زَنیم زِ مَستیْ به کویِ دوست
تَصویرهایِ ناخوش و اندیشهٔ رَکیک
از طَبْعِ سُسْت باشد و این نیست سویِ دوست
خاموش باش تا صِفَتِ خویش خود کُند
کو هایْ هویِ سَردِ تو کو هایْ هایِ دوست؟

از دلْ به دل برادر گویند روزَنی‌ست
روزَن مگیر گیر که سوراخِ سوزنی‌ست
هر کَس که غافِل آمد از این روزَنِ ضَمیر
گَر فاضِل زَمانه بُوَد گول و کودنی‌ست
زان روزَنه نَظَر کُن در خانهٔ جَلیس
بِنْگَر که ظُلْمَت است دَرو یا که روشنی‌ست
گَر روشن است و بر تو زَنَد بَرقِ روشَنَش
می‌دان که کانِ لَعْل و عقیق است و مَعْدنی‌ست
پَهلویِ او نشین که امیر است و پَهْلَوان
گُل در رَهَش بِکار که سَرویّ و سوسَنی‌ست
در گَردنَش درآر دو دست و کِنار گیر
بَرخور از آن کِنار که مَرفوعْ گَردنی‌ست
رو رَخْت سویِ او کَش و پَهلوشْ خانه گیر
کان جا فرشتگان را آرام و مَسْکَنی‌ست
خواهم که شرح گویم می‌لَرْزَد این دِلَم
زیرا غریب و نادر و بی‌ما و بی‌مَنی‌ست
آن جا که او نباشد این جان و این بَدَن
از هَمْدِگَر رَمیده چو آبیّ و روغنی‌ست
خواهی بِلَرْز و خواه مَلَرْز اینْت گفتنی‌ست
گَر بر لب و دَهانَم خود بَنْدِ آهنی‌ست
آهن شِکافتن بَرِ داوودِ عشق چیست؟
خامُش که شاهِ عشقْ عَجایبْ تَهَمْتَنی‌ست

ساقی بیار باده که اَیّامْ بَس خوش است
امروزْ روزِ باده و خَرگاه و آتش است
ساقیْ ظَریف و بادهٔ لَطیف و زَمانْ شَریف
مَجْلِس چو چَرخْ روشن و دِلْدارْ مَهْ وَش است
بِشْنو نَوایِ نایْ کَزان نَفْخه بانَواست
دَرکَشْ شَرابِ لَعْل که غَم در کَشاکَش است
امروزْ غیرِ توبه نَبینی شِکَسته‌یی
امروزْ زُلفِ دوست بِوَد کانْ مُشَوَّش است
هفتاد بار توبه کُند شبْ رَسولِ حَق
توبه شِکَن حَق است که توبه مُخَمَّش است
آن صورتِ نَهانْ که جهان در هوایِ اوست
بر آب و گِل به قُدرتِ یَزدانْ مُنَقَّش است
امروزْ جانْ بیابَد هرجا که مُرده‌یی‌ست
چَشمی دِگَر گُشایَد چَشمی که اَعْمَش است
شاخی که خُشک نیست زِ آتش مُسَلَّم اوست
از تیرْ غَم ندارد سُغری که تَرکَش است
در عاشقی نِگَر که رُخَش بوسه گاهِ اوست
مَنْگَر بدان کهِ زَرد و ضَعیف و مُکَرْمَش است
بَس تَن اسیرِ خاک و دِلَش بر فَلَک امیر
بَس دانه زیرِ خاکْ درختَش مُنَعَّش است
در خاکْ کی بُوَد؟ که دِلَش گنجِ گوهر است
دِلْتَنگ کی بُوَد؟ که دِلارامْ دَر کَش است
ای مُرده شویِ من زَنَخَم را بِبَند سَخت
زیرا که بی‌دَهانْ دل و جانَم شِکَرچَش است
خامُش زَنَخَ مَزَن که تو را مُرده شوی نیست
ذاتِ تو را مَقامْ نه پنج است و نی شش است

این طُرْفه آتشی که دَمی بَرقَرار نیست
گَر نَزدِ یار باشد وگَر نَزدِ یار نیست
صورتْ چه پای دارد کو را ثَبات نیست؟
معنی چه دست گیرد چون آشکار نیست؟
عالَمْ شکارگاه و خَلایِق همه شکار
غیرِ نشانه‌یی زِ امیرِ شکار نیست
هر سویْ کار و بار که ما میر و مِهْتَریم
وان سو که بارگاهِ امیراست بار نیست
ای روحْ دست بَرکُن و بِنْمایْ رَنگِ خوش
کاین‌ها همه به جُز کَف و نَقْش و نِگار نیست
هر جا غُبار خیزد آن جایْ لشکراست
کآتش همیشه بی‌تَف و دود و بُخار نیست
تو مَرد را زِ گَرد ندانی چه مَردی است؟
در گَردْ مَرد جوی که با گَردْ کار نیست
ای نیک بَخت اگر تو نَجویی بِجویَدَت
جوینده‌یی که رَحْمَتِ وِیْ را شُمار نیست
سیلَت چو دَررُبایَد دانی که در رَهَش
هست اختیارِ خَلْق وَلیک اختیار نیست
در فَقْر عَهد کردم تا حَرفْ کَم کُنم
امّا گُلی کِه دید که پَهْلویش خار نیست؟
ما خارِ این گُلیم برادر گواه باش
این جِنسْ خار بودن فَخْر است عار نیست

گَر چپ و راست طَعْنه و تَشْنیع بیهُده‌ست
از عشق بَرنگردد آن کَس که دِلْشُده‌ست
مَهْ نور می‌فَشانَد و سگ بانگ می‌کُند
مَهْ را چه جُرم؟ خاصیتِ سگ چُنین بُدَه‌ست
کوه است نیست کَهْ که به بادی زِ جا رَوَد
آن گَلِّهٔ پَشه‌ست که بادیش رَهْ زده‌ست
گَر قاعده‌ست این که مَلامَت بُوَد زِ عشق
کَرّیِ گوشِ عشقْ ازان نیز قاعِده‌ست
ویرانیِ دو کَوْنْ دَرین رَهْ عِمارَت است
تَرکِ همه فوایِد در عشقْ فایِده‌ست
عیسی زِ چَرخِ چارم می‌گوید اَلصَّلا
دست و دَهان بِشویْ که هِنگامِ مایِده‌ست
رو مَحْوِ یار شو به خَراباتِ نیستی
هر جا دو مَست باشد ناچار عَرْبَده‌ست
در بارگاهِ دیو دَرآیی که دادْ داد
داد از خدایْ خواه که این‌جا همه دَده‌ست
گفته‌ست مُصطفی که زِ زَن مَشورت مگیر
این نَفْسِ ما زَن‌ست اگر چه که زاهِده‌ست
چَندان بِنوش میْ که بِمانی زِ گفت و گو
آخِر نه عاشقیّ و نه این عشق میکده‌ست؟
گَر نظْم و نَثْر گویی چون زَرِّ جعفری
آن سو که جعفراست خُرافاتِ فاسِده‌ست

ای گُل تو را اگر چه رُخْسارْ نازُک است
رُخ بر رُخَش مَدار که آن یارْ نازُک است
در دل مَدار نیز که رُخ بر رُخَش نَهی
کو سِرِّ دل بِدانَد و دِلْدارْ نازُک است
چون آرزو زِ حَد شُد دُزدیده سَجده کُن
بسیار هم مَکوش که بسیارْ نازُک است
گَر بی‌خودی زِ خویشْ همه وَقتْ وَقتِ توست
گَر نی به وَقت آی که اسرارْ نازُک است
دل را زِ غَم بِروبْ که خانه‌یْ خیالِ اوست
زیرا خیالِ آن بُتِ عَیّارْ نازُک است
روزی بِتافْت سایهٔ گُل بر خیالِ دوست
بر دوستْ کار کرد که این کارْ نازُک است
اَنْدَر خیالِ مَفْخَرِ تبریز شَمسِ دین
مَنْگَر تو خوار کانْ شَهِ خونْ خوارْ نازُک است

امروزْ روز نوبَتِ دیدارِ دِلْبَر است
امروزْ روزِ طالِع خورشیدِ اَکْبر است
دی یارْ قَهْرباره و خونْ خواره بود لیک
امروزْ لُطفِ مُطْلَق و بیچاره پَروَر است
از حور و ماه و روح و پَری هیچ دَم مَزَن
کان‌ها به او نَمانَد او چیزِ دیگر است
هر کَس که دید چهرهٔ او نَشُد خراب
او آدمی نباشد او سَنگِ مَرمَر است
هر مومنی که زاتشِ او باخَبَر بُوَد
در چَشمِ صادقانِ رَهِ عشقْ کافر است
ای آن کِه باده‌هایِ لَبَش را تو مُنْکِری
در چَشمِ من نِگَر که پُر از میْ چو ساغَر است
زد حَلْقه روحِ قُدس مَهِ من بِگفت کیست؟
آواز داد او که کَمین بَنده بر دَر است
گفتا که با تو کیست؟ بِگفت او که عشقِ تو
گفتا کجاست عشق؟ بِگفت اَنْدَر این بَر است
ای سیم‌بَر به من نَظَری کُن زکاتِ حُسن
کاین چَشمِ من پُر از دُر و رُخْسار از زَر است
گفت از شِکافِ دَر تو به من دَرنِگَر از آنکْ
دستیم بر دَرِ تو و دستیم بر سَر است
گفتا که ذَرّه ذَرّه جهان عاشقِ مَنَند
رو رو که این مَتاعْ بَرِ ما مُحَقَّر است
پیش آ تو شَمسِ مَفْخَرِ تبریز شاهِ عشق
کین قِصّهٔ پُرآتش از حَرفْ بَرتَر است

جانا جَمالِ روحْ بَسی خوب و بافَراست
لیکِن جَمال و حُسنِ تو خود چیزِ دیگراست
ای آن کِه سال‌ها صِفَتِ روح می‌کُنی
بِنْمای یک صِفَتْ که به ذاتَش بَرابَراست
در دیده می‌فَزایَد نور از خیالِ او
با این همه به پیشِ وصالَشْ مُکَدَّراست
مانْدم دَهانِ باز زِ تَعظیمِ آن جَمال
هر لحظه بر زبان و دلْ اللّهْ اَکْبَراست
دل یافت دیده‌یی که مُقیمِ هَوایِ توست
آوَهْ که آن هوا چه دل و دیده پَروَراست
از حور و ماه و روح و پَری هیچ دَم مَزَن
کان‌ها به او نَمانَد او چیزِ دیگراست
چاکرنَوازی است که کرده‌ست عشقِ تو
وَرْنی کجا دلی که بِدانْ عشقْ دَرخَوراست؟
هر دل که او نَخُفت شبی در هوایِ تو
چون روزْ روشنست و هوا زو مُنَوَّر است
هرکَس که بی‌مُراد شُد او چون مُریدِ توست
بی‌صورتِ مُرادْ مُرادَش مُیَسِّرست
هر دوزخی که سوخت و دَرین عشق اوفْتاد
در کوثَر اوفْتاد که عشقِ تو کوثَر است
پایَم نمی‌رَسَد به زمین از امیدِ وَصل
هر چند از فِراقِ تواَمْ دست بر سَراست
غمگین مَشو دِلا تو از این ظُلْم دشمنان
وَانْدیشه کُن دَرین که دلْ آرامِ داوراست
از رویِ زَعفَرانِ من اَر شاد شُد عَدو
نی رویِ زَعفَرانِ من از وَرْدِ اَحْمَراست؟
چون بَرتَرست خوبیِ معشوقم از صِفَت
دَردَم چه فَربه است و مَدیحَم چه لاغَراست
آری چو قاعِده‌ست که رَنْجورِ زار را
هر چند رَنج بیش بُوَد ناله کمتراست
همچون قَمَر بِتافت زِ تبریزْ شَمسِ دین
نی خود قَمَر چه باشد کان رویْ اَقْمَراست

از بامْدادْ رویِ تو دیدنْ حَیاتِ ماست
امروزْ رویِ خوبِ تو یا رَب چه دِلْرُباست
امروزْ در جَمالِ تو خود لُطفِ دیگر است
امروزْ هر چه عاشقِ شَیدا کُند سِزاست
امروزْ آن کسی که مرا دی بِداد پَنْد
چون رویِ تو بِدید زِ من عُذْرها بِخواست
صد چَشمْ وام خواهم تا در تو بِنْگَرَم
این وام از کِه خواهم وان چَشمْ خود کِراست؟
در پیش بود دولتِ امروز لاجَرَم
می‌جَست و می‌طَپید دلِ بَنده روزهاست
از عشقْ شَرم دارم اگر گویَمَش بَشَر
می‌تَرسَم از خدایْ که گویم که این خداست
ابروم می‌جَهید و دلِ بَنده می‌طَپید
این می‌نِمود رو که چُنین بَخت در قَفاست
رَقّاص تَر درختْ دَرین باغ‌ها مَنَم
زیرا درختِ بَختَم و اَنْدَر سَرَم صَباست
چون باشد آن درختْ که بَرگَش تو داده‌یی؟
چون باشد آن غریبْ که همسایهٔ هُماست؟
در ظِلِّ آفتابِ تو چَرخی هَمی‌زنیم
کوریِّ آن که گوید ظِلّ از شَجَر جُداست
جانْ نَعْره می‌زَنَد که زِهی عشقِ آتشین
کابِ حَیات دارد با تو نِشَست و خاست
چون بُگْذرد خیالِ تو در کویِ سینه‌ها
پایِ برهنه دل به دَر آیَد که جانْ کجاست؟
رویِ زمین چو نور بگیرد زِ ماهِ تو
گویی هزار زُهره و خورشید بر سَماست
در روزَنِ دِلَم نَظَری کُن چو آفتاب
تا آسْمان نگوید کان ماهْ بی‌وَفاست
قَدَّم کَمان شُد از غَم و دادم نِشانِ کَژْ
با عشقْ هَمچو تیرم اینک نِشانِ راست
در دل خیالِ خِطّهٔ تبریز نَقْش بَست
کان خانهٔ اجابَت و دلْ خانهٔ دُعاست

پنهان مَشو که رویِ تو بر ما مُبارک است
نَظّارهٔ تو بر همه جان‌ها مُبارک است
یک لحظه سایه از سَرِ ما دورتَر مَکُن
دانسته‌یی که سایهٔ عَنْقا مُبارک است
ای نوبَهارِ حُسن بیا کانْ هوایِ خوش
بر باغ و راغ و گُلْشَن و صَحرا مُبارک است
ای صد هزار جانِ مُقَدَّس فِدایِ او
کایَد به کویِ عشق که آن جا مُبارک است
سودایی ایم از تو و بَطّال و کو به کو
ما را چُنین بَطالَت و سودا مُبارک است
ای بَستگانِ تَن به تماشایِ جانْ رَوید
کاخِر رَسول گفت تماشا مُبارک است
هر بَرگ و هر درختْ رَسولی‌ست از عَدَم
یعنی که کِشت‌هایِ مُصَفّا مُبارک است
چون بَرگ و چون درخت بِگفتند بی‌زبان
بی گوش بِشْنَوید که این‌ها مُبارک است
ای جانِ چار عُنصرِ عالَم جَمالِ تو
بر آب و باد و آتش و غَبْرا مُبارک است
یعنی که هر چه کاری آن گُم نمی‌شود
کَس تُخْمِ دین نَکارَد اِلّا مُبارک است
سَجده بَرَم که خاکِ تو بر سَر چو اَفْسَر است
پا دَرنَهَم که راهِ تو بَر پا مبارک است
می‌آیَدَم به چَشمْ همین لحظه نَقْشِ تو
وَاللّهْ خُجَسته آمد و حَقّا مُبارک است
نَقْشی که رنگ بَست ازین خاکْ بی‌وَفاست
نَقْشی که رنگ بَست زِ بالا مُبارک است
بر خاکیانْ جَمالِ بَهاران خُجَسته است
بر ماهیانْ طَپیدنِ دریا مُبارک است
آن آفتاب کَزْ دل در سینه‌ها بِتافت
بر عَرْش و فَرْش و گُنبَدِ خَضْرا مُبارک است
دل را مَجال نیست که از ذوق دَم زَنَد
جانْ سَجده می‌کُند که خدایا مُبارک است
هر دل که با هوایِ تو امشب شود حَریف
او را یَقین بدان تو که فردا مُبارک است
بِفْزا شرابِ خامَش و ما را خَموشْ کُن
کَنْدَر درونْ نَهُفتنِ اَشیا مُبارک است

ساقیّ و سَردِهی زِ لبِ یارم آرزوست
بَدمَستی‌یی زِ نَرگسِ خَمّارم آرزوست
هِنْدویِ طُرّه‌اَت چه رَسَنْ باز لولی‌یی ست
لولی گَریِّ طُرِّهٔ طَرّارَم آرزوست
اَنْدَر دِلَم زِ غَمْزِهٔ غَمّاز فِتْنه‌هاست
فِتْنه نِشانِ جادویِ بیمارَم آرزوست
زان رو که غَدْرها و دَغاهاشْ بَس خوش است
غَدْرَش مرا بِسوزد غَدّارم آرزوست
زان شمعِ بی‌نَظیر که در لامَکان بِتافْت
پَروانه وار سوخته هَموارم آرزوست
گُلْزارِ حُسن رو بِگُشا زان که از رُخَت
مَهْ شَرمسار گشته و گُلْزارم آرزوست
بعد از چهار سال نِشَستیم دو به دو
یک رَه به کویِ وَصلِ تو دوچارم آرزوست
اِنْکار کَرد عقلِ تو وین کار کرده عشق
اِنْکارْ سود نیست چو این کارم آرزوست
رانیم بالِشِ شَهْ و رانی به زَخْمِ مار
با مُصطَفایِ حُسنْ در آن غارم آرزوست
تاتارِ هَجْر کرد سیاهیّ و عَنْبَری
زانْ مُشک‌هایِ آهویِ تاتارم آرزوست
باری‌ست بر دِلَم که مرا هیچ بار نیست
ای شاه بارْ دِه که یکی بارم آرزوست
عار است ای خُفاشْ تو را نازِ آفتاب
صد سَجده من بِکَرده بَران عارم آرزوست
با دارْدارِ وعدهٔ وَصلَت رَسید صَبر
هِجرانْ دو چَشم بَسته و بر دارم آرزوست
هست این سپاهِ عشقِ تو جان سوز و دِلْفُروز
وَنْدَر سپاهِ عشقِ تو سالارم آرزوست
دَجّالِ هَجْر بر سَرَم از غَم قیامَتی‌ست
لابُد فُسونِ عیسی و تیمارم آرزوست
مَکْری بِکَرد بَنده و مَکْری بِکَرد وَصل
از مَکرْ توبه کردم مَکّارم آرزوست
تا سویِ گُلْشَنِ طَرَب آیَم خراب و مَست
از گُلْشَنِ وِصالِ تو یک خارم آرزوست
زان طُرِّه‌هایِ زُلفْ کَمَرساز بنده را
کَزْ شهر دَررَمیدم کُهْسارم آرزوست
موسیِّ جان بِدید درختی زِ نورْ نار
آن شُعلهٔ درخت و از آن نارم آرزوست
تبریز چون بهشت زِ دیدارِ شَمسِ دین
اَنْدَر بهشت رفته و دیدارم آرزوست

بُد دوش بی‌تو تیره شب و روشنی نداشت
شمع و سَماع و مَجْلِسِ ما چاشْنی نداشت
شب در شِکَنْجه بودم و جُرمی نرفته بود
در حَبْس بود این دل و دلْ دادنی نداشت
ای آن کِه ایمِن است جهان در پَناهِ تو
مَهْ نیز بی‌لِقایِ تو شب ایمِنی نداشت
کِبْر و مَنیِّ خَلْق حجابِ تو می‌شود
در سایه بود از تو کسی کو مَنی نداشت
دل در کَفِ تو از تو ولیکِن زِ شَرمِ تو
سیماب وار بر کَفِ تو ساکنی نداشت

جانْ سویِ جسم آمد و تَنْ سویِ جان نرفت
وان سو که تیر رفت حقیقتْ کَمان نرفت
جانْ چُست شُد که تا بِپَرَد وین تَنِ گِران
هم در زمین فروشُد و بر آسْمان نرفت
جانْ میزبانِ تَن شُد در خانهٔ گِلین
تنْ خانه دوست بود که با میزبان نرفت
در وحشتی بِمانْد که تَن را گُمان نَبود
جان رفت جانِبی که بدان جا گُمان نرفت
پایانْ فِراق بین که جهان آمد این جهان
اَنْدَر جهان کِه دید کسی کَزْ جهان نرفت؟
مَرگَت گِلو بگیرد تو خیره سَر شوی
گویی رَسول نامَد وین را بَیان نرفت
در هر دَهان که آب از آزادی‌اَم گُشاد
در گورِ هیچ مور وِرا در دَهان نرفت

آن روح را که عشقِ حقیقی شِعار نیست
نابوده بِهْ که بودنِ او غیرِ عار نیست
در عشقْ باش مَست که عشق است هرچه هست
بی کار و بارِ عشقْ بَرِ دوست بار نیست
گویند عشق چیست؟ بگو تَرکِ اختیار
هر کو زِ اختیار نَرَست اختیار نیست
عاشق شَهَنْشَهی‌ست دو عالَم بَرو نِثار
هیچ اِلْتِفاتِ شاه به سویِ نِثار نیست
عشق است و عاشق است که باقی‌ست تا اَبَد
دل بر جُزین مَنِه که به جُز مُسْتَعار نیست
تا کِی کِنار گیری معشوقِ مُرده را؟
جان را کِنار گیر که او را کِنار نیست
آن کَزْ بهار زاد بِمیرَد گَهِ خَزان
گُلْزارِ عشق را مَدَد از نوبَهار نیست
آن گُل که از بهار بُوَد خارْیارِ اوست
وانْ مِیْ که از عَصیر بُوَد بی‌خُمار نیست
نَظّاره گو مَباش دَرین راه و مُنْتَظِر
وَاللهْ که هیچ مرگ بَتَر زِ انْتِظار نیست
بر نَقدِ قَلْب زنْ تو اگر قَلْب نیستی
این نُکته گوش کُن اَگَرَت گوشوار نیست
بر اسپِ تَن مَلَرز سَبُک تر پیاده شو
پَرَّش دَهَد خدایْ که بر تَن سوار نیست
اندیشه را رَها کُن و دلْ ساده شو تمام
چون رویِ آیِنِه که به نَقْش و نِگار نیست
چون ساده شُد زِ نَقْش همه نَقْش‌ها دَروست
آن ساده رو زِ رویِ کسی شَرمسار نیست
از عیبْ ساده خواهی خود را؟ دَرو نِگَر
کو را زِ راست گویی شَرم و حَذار نیست
چون رویِ آهنینْ زِ صَفا این هُنر بیافت
تا رویِ دل چه یابد کو را غُبار نیست
گویم چه یابَد او؟ نه نگویم خَمُش بِهْ است
تا دِلْسِتان نگوید کو رازدار نیست

ما را کِنار گیر تو را خود کِنار نیست
عاشقْ نواختن به خدا هیچ عار نیست
بی‌حَدّ و بی‌کِناری نایی تو در کِنار
ای بَحْرِ بی‌اَمان که تو را زینهار نیست
زانْ شب که ماهِ خویش نِمودی به عاشقان
چون چَرخِ بی‌قَرار کسی را قَرار نیست
جُز فیضِ بَحْرِ فَضْلِ تو ما را امید نیست
جُز گوهرِ ثَنایِ تو ما را نِثار نیست
تا کار و بارِ عشق هوایِ تو دیده‌ام
ما را تَحیُّری‌ست که با کار کار نیست
یک میر وانِما که تو را او اسیر نیست
یک شیر وانِما که تو را او شکار نیست
مُرغانِ جَسته‌ایم زِ صد دامْ مَردوار
دامی‌ست دامِ تو که ازین سو مَطار نیست
آمد رَسولْ عشقِ تو چون ساقیِ صَبوح
با جامِ باده‌یی که مَر آن را خُمار نیست
گفتم که ناتوانم و رَنْجورَم از فِراق
گفتا بگیر هین که گَهِ اِعْتِذار نیست
گفتم بَهانه نیست تو خود حالِ منْ بِبین
مَپْذیر عُذرِ بَنده اگر زارِ زار نیست
کارم به یک دَم آمد از دَمْدَمه‌یْ جَفا
هنگامِ مُردن است زمانِ عُقار نیست
گفتا که حالِ خویش فراموش کُن بگیر
زیرا که عاشقان را هیچ اختیار نیست
تا نگْذَری زِ راحت و رَنْج و زِ یادِ خویش
سویِ مُقَرَّبانِ وِصالَت گُذار نیست
آبی بِزَن ازین میْ و بِنْشان غُبارِ هوش
جُز ماهِ عشق هر چه بُوَد جُز غُبار نیست
ما را کِنار گیر تو را خود کِنار نیست
عاشقْ نواختن به خدا هیچ عار نیست
بی‌حَدّ و بی‌کِناری نایی تو در کِنار
ای بَحْرِ بی‌اَمان که تو را زینهار نیست

ای چَنگ پَرده‌هایِ سِپاهانَم آرزوست
وِیْ نای نالهٔ خوشِ سوزانَم آرزوست
در پَردهٔ حِجاز بگو خوش تَرانه‌یی
من هُدهُدَمْ صَفیرِ سُلَیمانَم آرزوست
از پَردهٔ عِراقْ به عُشّاق تُحْفه بَر
چون راست و بوسلیکِ خوش الْحانَم آرزوست
آغاز کُن حُسینی زیرا که مایه گفت
کان زیرِ خُرد و زیرِ بُزرگانَم آرزوست
در خواب کرده‌یی زِ رَهاوی مرا کُنون
بیدار کُن به زَنْگُله‌اَم کانَم آرزوست
این عِلْمِ موسِقی بَرِ من چون شهادت است
چون مومِنَم شهادت و ایمانَم آرزوست
ای عشق عقل را تو پَراکنده گوی کُن
ای عشق نُکته‌هایِ پَریشانَم آرزوست
ای بادِ خوش که از چَمَنِ عشق می‌رَسی
بر من گُذَر که بویِ گُلِستانَم آرزوست
در نورِ یار صورتِ خوبانْ هَمی‌نِمود
دیدارِ یار و دیدنِ ایشانَم آرزوست