این متن شعری است که با استفاده از استعارهها و تشبیهات زیبا، به توصیف ظرافت و نازکی احساسات و عواطف انسانی میپردازد. شاعر از گل به عنوان نمادی از زیبایی و ظرافت استفاده میکند و هشدار میدهد که نباید با احساسات ظریف و شکننده بازی کرد. همچنین، به اهمیت زمان و لحظات خاص در زندگی اشاره میکند و تأکید میکند که اسرار زندگی بسیار ظریف و حساس هستند.
این متن دارای مفاهیم عمیق و استعارههای پیچیده است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، مفاهیم عرفانی و فلسفی موجود در متن ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد.
غزل ۴۴۷ - ای گل تو را اگر چه رخسار نازک است
رُخ بر رُخَش مَدار که آن یارْ نازُک است ۱
در دل مَدار نیز که رُخ بر رُخَش نَهی
کو سِرِّ دل بِدانَد و دِلْدارْ نازُک است ۲
چون آرزو زِ حَد شُد دُزدیده سَجده کُن
بسیار هم مَکوش که بسیارْ نازُک است ۳
گَر بیخودی زِ خویشْ همه وَقتْ وَقتِ توست
گَر نی به وَقت آی که اسرارْ نازُک است ۴
دل را زِ غَم بِروبْ که خانهیْ خیالِ اوست
زیرا خیالِ آن بُتِ عَیّارْ نازُک است ۵
روزی بِتافْت سایهٔ گُل بر خیالِ دوست
بر دوستْ کار کرد که این کارْ نازُک است ۶
اَنْدَر خیالِ مَفْخَرِ تبریز شَمسِ دین
مَنْگَر تو خوار کانْ شَهِ خونْ خوارْ نازُک است ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.