زِ من و تو شَرری زاد، دَرین دلْ زِ چُنان رو
که خَطا بود ازین رو و صَواب است ازان رو
زِهَمان رو که زد آتش، زِهَمان رو کُشَد آتش
زهَمان روی که مُردم، کُنَدَم زنده هَمان رو
همه عُشّاق که مَستند زِچه رو دیده بِبَستند؟
که بدانند که بی‌چَشمْ تَوان دید به جان رو
نَبُوَد رویْ ازین سو، همه پُشت است ازین سو
که نگُنجید دَرین حَدّ و نه در جان و مکان رو
به یکی لحظه چَریدند، همه جان‌ها و پَریدند
که نباید که زِ نُقصان شود از چَشمْ نهان رو

خُنُک آن جان که رَوَد مَست و خُرامان بَرِ او
بِرَهَد از خَرِ تَن در سَفَرِ مَصدرِ او
خَلْعِ نَعْلین کُند وَزْ خود و دنیا بِجَهَد
هَمچو موسی قَدَمِ صِدق زَنَد بر دَرِ او
همچو جِرجیس شود کُشتهٔ عشقَش صد بار
یا چو اسحاق شود بِسْمِل از آن خَنجَرِ او
سَرِ دیگر رَسَدَش جُز سَرِ پُر دَرد و صُداع
مَغْفِرَت بِنْهَد بر فَرقِ سَرَش مِغْفَرِ او
کَیْلهٔ رِزْقَش اگر دَرشِکَند میکائیل
عِوَضَش گاه بُوَد خُلْد و گَهی کوثرِ او
پدر و مادر و خویشانْ چو به خاکَش بِنَهَند
شود او ماهی و دریا پدر و مادرِ او
عشقْ دریایِ حَیات است که او را تَکْ نیست
عُمرِ جاوید بُوَد موهِبَتِ کمترِ او
می رَوَد شَمس و قَمَر هر شب در گورِ غروب
می دَهَدْشان فَرِ نو، شَعْشَعهٔ گوهرِ او
مَلَکُ الْموت به صد ناز سِتانَد جانی
که بُوَد باخَبَر و دیده وَرْ از مَحْشَرِ او
تَنِ ما خُفته دَران خاک به چَشمِ عامه
روحْ چون سَروِ رَوان در چَمَنِ اَخْضَرِ او
نه به ظاهر تَنِ ما مَعْدنِ خون و خِلط است؟
هیچ جان را سَقَمی هست ازین مَقْذَرِ او؟
در چُنین مَزبَله جان را دو هزاران باغ است
پس چرا تَرسَد جان از لَحَد و مَقْبَرِ او؟
آن کِه خون را چو میِ نابْ غذایِ جان کرد
بِنِگَر در تَنِ پُر نور و رُخِ اَحْمَرِ او
هَله دِلْدار بِخوان باقیِ این بر مُنْکِر
تا دو صد چَشمه رَوان گردد از مَرمَرِ او

خُنُک آن دَم که نِشینیم در ایوانْ من و تو
به دو نَقْش و به دو صورت به یکی جانْ من و تو
دادِ باغ و دَمِ مُرغان بِدَهَد آبِ حَیات
آن زمانی که دَرآییم به بُستانْ من و تو
اَخْتَرانِ فَلَک آیند به نَظّارهٔ ما
مَهِ خود را بِنِماییم بدیشانْ من و تو
من و تو بی‌من و تو جمع شویم از سَرِ ذوق
خوش و فارغ زِ خُرافاتِ پَریشانْ من و تو
طوطیانِ فَلَکی جُمله شِکَرخوار شوند
در مَقامی که بِخَندیم بدان سانْ من و تو
این عَجَب‌تر که من و تو به یکی کُنجْ این جا
هم دَرین دَمْ به عِراقیم و خُراسانْ من و تو
به یکی نَقْشْ بَرین خاک و بَران نَقْشِ دِگَر
در بهشتِ اَبَدیّ و شِکَرستانْ من و تو

گَر رَوَد دیده و عقل و خِرَد و جان، تو مَرو
که مرا دیدنِ تو بهتر ازیشان، تو مَرو
آفتاب و فَلَک اَنْدَر کَنَفِ سایهٔ توست
گَر رَوَد این فَلَک و اَخْتَرِ تابان، تو مَرو
ای که دُردِ سُخَنَت صاف‌تر از طَبْعِ لَطیف
گَر رَوَد صَفْوَتِ این طَبْعِ سُخَن دان، تو مَرو
اَهلِ ایمان همه در خوفِ دَمِ خاتِمَتَند
خوفَم از رفتنِ تُوست ای شَهِ ایمان، تو مَرو
تو مَرو، گَر بِرَوی جانِ مرا با خود بر
وَرْ مرا می‌نَبَری با خود ازین خوان، تو مَرو
با تو هر جُزوِ جهان باغچه و بُستان است
در خَزان گَر بِرَوَد رونَقِ بُستان، تو مَرو
هَجْرِ خویشَم مَنِما، هَجْرِ تو بَس سنگ دل است
ای شُده لَعْل زِتو سنگِ بَدَخشان، تو مَرو
کِه بُوَد ذَرّه که گوید تو مَرو ای خورشید
کِه بُوَد بَنده که گوید به تو سُلطان، تو مَرو
لیکْ تو آبِ حَیاتی، همه خَلْقان ماهی
از کَمالِ کَرَم و رَحمَت و اِحْسان، تو مَرو
هست طومارِ دلِ من به درازیِّ اَبَد
بَرنوشته زِ سَرَش تا سویِ پایان، تو مَرو
گَر نَتَرسَم زِ مَلالِ تو بِخوانَم صد بیت
که زِ صد بهتر وَزْ هجده هزاران، تو مَرو

تَن مَزَن ای پسرِ خوش دَمِ خوش کام بگو
بَهرِ آرامِ دِلَم، نامِ دلارامْ بِگو
پَردهٔ من مَدَران و دَرِ اِحْسان بِگُشا
شیشهٔ دل مَشِکَن، قِصّهٔ آن جامْ بِگو
وَرْ دَرِ لُطف بِبَستی، دَرِ اومید مَبَند
بر سَرِ بام بَرآ و زِ سرِ بامْ بِگو
وَرْ حَدیث و صِفَتِ او شَر و شوری دارد
صِفَتِ این دلِ تَنگِ شَرَرآشامْ بِگو
چون که رِضوانِ بهشتی تو، صَلایی دَردِهْ
چون که پیغامبرِ عشقی، هَلِه، پیغامْ بِگو
آهِ زندانیِ این دامْ بَسی بِشْنودیم
حالِ مُرغی که بِرَسته‌‌ست ازین دامْ بِگو
سُخَنِ بَند مگو و صِفَتِ قَند بِگو
صِفَتِ راه مگو و زِ سَرانجامْ بِگو
شرحِ آن بَحْر که واگَشتِ همه جان‌ها اوست
که فُزون است زِ ایّام و زِ اَعْوامْ بِگو
وَرْ تَنورِ تو بُوَد گرم و دُعایِ تو قَبول
غَمِ هر مُمْتَحَنِ سوختهٔ خامْ بِگو
شُکرِ آن بَهره که ما یافته ایم از دَرِ فَضْل
فُرصت اَرْدست دَهَد، هم بَرِ بهرامْ بِگو
وَگَر از عامْ بِتَرسی، که سُخَن فاش کُنی
سُخَنِ خاصْ نَهان در سُخَنِ عامْ بِگو
وَرْ ازان نیز بِتَرسی، هَله، چون مُرغِ چَمَن
دَم به دَم زَمزَمهٔ بی‌اَلِف و لامْ بِگو
هَمچو اندیشه که دانی تو و دانایِ ضَمیر
سُخَنی بی‌نُقَط و بی‌مَد و اِدْغامْ بِگو

چهرهٔ زَردِ مرا بین و مرا هیچ مگو
دَردِ بی‌حَد بِنِگَر، بَهرِ خدا هیچ مگو
دلِ پُرخون بِنِگَر، چَشمِ چو جَیحون بِنِگَر
هرچه بینی بِگُذر، چون و چرا هیچ مگو
دی خیالِ تو بیامَد به دَرِ خانهٔ دل
دَر بِزَد، گفت بیا، در بِگُشا، هیچ مگو
دستِ خود را بِگَزیدم که فَغان از غَمِ تو
گفت من آنِ تواَم، دست مَخا، هیچ مگو
تو چو سُرنایِ مَنی، بی‌لبِ من ناله مَکُن
تا چو چَنگَت نَنَوازم، زِ نَوا هیچ مگو
گفتم این جانِ مرا گِردِ جهان چند کَشی؟
گفت هر جا که کَشَم زود بیا، هیچ مگو
گفتم ارْهیچ نگویم، تو رَوا می‌داری؟
آتشی گَردی و گویی که دَرآ، هیچ مگو؟
هَمچو گُل خنده زد و گفت دَرآ تا بینی
همه آتش سَمَن و برگ و گیا، هیچ مگو
همه آتشْ گُلِ گویا شُد و با ما می‌گفت
جُز زِ لُطف و کَرَمِ دِلْبَرِ ما، هیچ مگو

همه خوردند و برفتند و بِمانْدم من و تو
چو مرا یافته‌یی صُحبَتِ هر خام مَجو
همه سَرسَبزیِ جانِ تو زِاقْبالِ دل است
هَله، چون سَبزه و چون بید مَرو زین لبِ جو
پُر شود خانهٔ دلْ ماه رُخانِ زیبا
گُرُهی هَمچو زُلَیخا، گُرُهی یوسُف رو
حَلقه حَلقه بَرِ او رَقص کُنانْ، دست زنان
سویِ او خُنْبَد هر یک که مَنَم بَندهٔ تو
هر ضَمیری که دَرو آن شَهْ تَشریف دَهَد
هر سویی باغ بُوَد، هر طَرَفی مَجْلِس و طو
چند هنگامه نَهی هر طَرَفی بَهرِ طَمَع؟
تو پراکُنده شُدی، جمع نَشُد نیمْ تَسو
هَله ای عشق که من چاکر و شاگردِ تواَم
که بَسی خوب و لَطیف است تو را صورت و خو
گَرمیِ مَجْلِسی و آبِ حَیاتِ همه‌یی
همه دل گشته و فارغ شُده از فَرْج و گِلو
هَله ای دل که زِ من دیدهٔ تو تیزتَر است
عَجَب آن کیست چو شَمس و چو قَمَر بر سَرِ کو
آن کِه در زَلزَلهٔ اوست دو صد چون مَهْ و چَرخ
وان کِه در سِلْسِلهٔ اوست دو صد سِلسِله مو
هفت بَحْر اَرْبِفَزایند و به هفتاد رَسَند
بُوَد او را به گَهِ عَبْره به زیرِ زانو
او مگر صورتِ عشق است و نَمانَد به بَشَر
خُسروان بر دَرِ او گشته اَیاز و قُتْلو
فَلَک و مِهْر و ستاره، لُمَع از وِیْ دُزدند
یوسُف و پیرهَنَش بُرده ازو صورت و بو
همه شیران بُدِه در حَملهٔ او چون سگِ لَنْگ
همه تُرکان شُده زیباییِ او را هِنْدو
لب بِبَند و صِفَتِ لَعْلِ لبِ او کَم کُن
همه هیچند به پیشِ لبِ او، هیچ مگو

من غُلامِ قَمَرم، غیر قَمَر هیچ مگو
پیشِ من، جُز سُخَنِ شمع و شِکَر، هیچ مگو
سُخَنِ رنج مگو، جُز سُخَنِ گنج مگو
وَرْ ازین بی‌خَبَری، رنج مَبَر، هیچ مگو
دوشْ دیوانه شُدم، عشقْ مرا دید و بِگُفت
آمدم، نَعْره مَزَن، جامه مَدَر، هیچ مگو
گفتم ای عشق من از چیزِ دِگَر می‌تَرسَم
گفت آن چیزِ دِگَر نیست دِگَر، هیچ مگو
من به گوشِ تو سُخَن‌هایِ نَهان خواهم گفت
سَر بِجُنبان که بلی، جُز که به سَر، هیچ مگو
قَمَری، جانْ صِفَتی در رَهِ دل پیدا شُد
در رَهِ دل چه لَطیف است سَفَر، هیچ مگو
گفتم ای دل چه مَه است این؟ دلْ اشارت می‌کرد
که نه اندازهٔ توست این، بِگُذر، هیچ مگو
گفتم این رویِ فرشته‌‌ست عَجَب یا بَشَر است
گفت این غیرِ فرشته‌‌ست و بَشَر، هیچ مگو
گفتم این چیست بگو؟ زیر و زَبَر خواهم شُد
گفت می‌باش چُنین زیر و زَبَر، هیچ مگو
ای نِشَسته تو دَرین خانهٔ پُر نَقْش و خیال
خیز ازین خانه بُرو، رَخْت بِبَر، هیچ مگو
گفتم ای دل پدری کُن، نه که این وَصفِ خداست؟
گفت این هست، ولی جانِ پدر، هیچ مگو

هَله ای شاه مَپیچان سَر و دَستار، مَرو
هَله ای ماه که نَغْزَت رُخ و رُخسار، مَرو
در همه رویِ زمینْ چَشم و دلِ باز کِه راست؟
مَکُن، آزار مَکُن، جانِبِ اَغْیار، مَرو
مَبُر از یار، مَبُر، خانهٔ اسرار مَسوز
گُل و گُلْزار مَکَن، جانِبِ هر خار، مَرو
مَکُن ای یارْ سِتیزه، دَغَل و جنگ مَجوی
هَله آن بار بِرَفتی، مَکُن این بار، مَرو
بَنده و چاکر و پَروَرده و مولایِ توایم
ای دل و دین و حَیاتِ خوشِ ناچار، مَرو
هَله سُرنایِ تواَم، مَستِ نَواهایِ تواَم
مَشِکَن چَنگِ طَرَب را، مَسِکُل تار، مَرو
هَله مَخْمور چه نالی بَرِ مَخْمورِ دِگَر
پَهْلویِ خُم بِنِشین، از بَرِ خُمّار مَرو
هَله جانْ بخش بیا، ای صَدَقاتِ تو حَیات
بِهْ ازین خیر نباشد، به جُز این کار، مَرو
خاتَم حُسن و جَمالی، هَله ای یوسُفِ دَهْر
سویِ مَکّاریِ اِخْوانِ سِتَم کار مَرو
هَلِه دیدارْ مَهِل، بَرمَگُزین فکر و خیال
از عِیان سَر مَکَشان، در پِیِ آثار مَرو
هَله موسیِّ زمان گَرد بَرآر از دریا
دلِ فرعون مَجو، جانِبِ اِنْکار مَرو
هَله عیسیِّ قِران صِحَّتِ رَنْجورِ گِران
از برایِ دو سه تَرسا، سویِ زُنّار مَرو
هَله ای شاهِدِ جان خواجهٔ جان‌هایِ شَهان
شیوه کُن، لب بِگَز و غَبْغَبه اَفْشار، مَرو
هَله، صِدّیقِ زمانی، به تو خَتم است وَفا
جُز سویِ احمدِ بُگْزیدهٔ مُخْتار مَرو
جِبْرئیلِ کَرَمی، سِدْره مُقام و وَطَنَت
هَمچو مُرغانِ زمین، بر سَرِ شَخْسار مَرو
تو یَقین دار که بی‌تو نَفَسی جان نَزیَد
دَرِ اِحْسان بِگُشا و پَسِ دیوار مَرو
همه رِنْدان و حَریفان و بُتانْ جمع شُدند
وَقتِ کار است بیا، کار کُن، از کار مَرو
هَله باقیِّ غَزَل را زِ شَهَنْشاه بِجوی
هَمِگی گوش شو اکنون، سویِ گفتار مَرو

سَر و پا گُم کُند آن کَس که شود دِلْخوش ازو
دلْ کِه باشد که نگردد هَمگی آتش ازو؟
گِردِ آن حوضْ هَمی‌گَردی و عاشق شُده‌یی
چون شُدی غَرقِ شِکَر، رو همه تَنْ می‌چَش ازو
چون سَبویِ تو در آن عشق و کَشاکَش بِشِکَست
بر لبِ چَشمه دَهانْ می‌نِهْ و خوش می‌کَش ازو
عَسَلی جوشَد ازان خُم، که نه در شش جِهَت است
پنج انگشت بِلیسَند کُنون هر شش ازو
آن چه آب است کَزو عاشقِ پُر آتش و باد
از هَوَسْ هَمچو زمینْ خاک شُد و مَفْرَش ازو
آهِ عاشق زِچه سوزد تُتُقِ گَردون را؟
زان که می‌خیزد آن آتش و آن آهَش ازو
شَمسِ تبریز که جان در هَوَسِ او بِگِریست
گشت زیبا و دِلارام و لَطیف و کَش ازو

سَرِ عُثمانِ تو مَست است، بَرو ریزِ کَدو
چون عُمَر مُحْتَسِبی، داد کُنی، این جا کو؟
چه حَدیث است، زِ عُثمانْ عُمَرَم مَست‌تر است
وان دِگَر را که رییس است نگویم، تو بگو
مَست دیدی که شکوفه‌ش همه دُرّ است و عَقیق؟
باده‌ای کو چو اویسِ قَرَنی دارد بو؟
ای بَسا فِکْرَتِ باریک، که چون مویْ شُده ست
وَزْ سَرِ زُلفِ خوشِ یار ندارد سَرِ مو
مَستِ فِکْرَت دِگَر و مَستیِ عِشرَت دِگَر است
قطرهٔ این کُند آن که نکُند زان دو سَبو
بَس کُن و دفترِ گفتار دَرین جو اَفْکَن
بر لَبِ جویِ حِیَل تخته مَنِه، جامه مَشو

هَله بَحْری شو و دَر رو، مَکُن از دور نِظاره
که بُوَد دُر تَکِ دریا، کَفِ دریا به کِناره
چو رُخِ شاه بِدیدی، بُرو از خانه چو بَیذَق
رُخِ خورشید چو دیدی، هَله گُم شو چو سِتاره
چو بِدان بَنده نوازی شُده‌یی پاک و نمازی
هَمگان را تو صَلا گو، چو مُوذِّن زِ مَناره
تو دَرین ماه نَظَر کُن، که دِلَت روشن ازو شُد
تو دَرین شاه نِگَه کُن، که رَسیده‌ست سَواره
نه بِتَرسَم، نه بِلَرزم، چو کَشَد خَنجَرِ عِزَّت
به خدا خَنجَرِ او را بِدَهَم رِشوت و پاره
کِه بُوَد آبْ که دارد به لطافت صِفَتِ او؟
که دو صد چَشمه بَرآرَد زِ دلِ مَرمَر و خاره
تو همه روز بِرَقصی، پِیِ تُتْماج و حَریره
تو چه دانی هَوَسِ دلْ پِیِ این بیت و حَراره
چو بِدیدم بَرِ سیمَش، زِزَر و سیم نَفورَم
که نَفور است نَسیمَش زِکَفِ سیم شُماره
تو ازان بار نداری که سَبُک سار چو بیدی
تو ازان کار نداری که شُدَسْتی همه کاره
همه حُجّاج بِرَفته، حَرَم و کعبه بِدیده
تو شُتُر هم نخریده که شِکَسته‌ست مِهاره
بِنِگَر سویِ حَریفان، که همه مَست و خَرابند
تو خَمُش باش و چُنان شو، هَله ای عَربَده باره

مَشِنو حیلَتِ خواجه، هَله ای دُزدِ شبانه
به شَلَوْلَم به شَلَوْلَم مَجِه از روزَنِ خانه
بِمَشو غِرِّه پَرَستَش، بِمَدِه ریش به دستش
وَگَرَت شاه کُند او، که تویی یارِ یگانه
سویِ صَحرایِ عَدَم رو، به سویِ باغِ اِرَم رو
میِ بی‌دُرد نیابی، تو دَرین دورِ زمانه
به شَهِ بَنده نَوازی تو بِپَر باز چو بازی
به خدا لُقمهٔ بازان نخورَد هیچ سَمانه
بِخورَم گَر نخورم من، بِنَهَد در دَهَنِ من
بِرَوَم، گَر نَرَوَم من، کُنَدَم گوش کَشانه
همه میرند وَلیکِن، همه میرند به پیشَت
همه تیر ای مَهِ مَهْ رو، نَپَرَد سویِ نشانه
زِ چه اَفْروخت خیالَش، رُخِ خورشید صِفَت را؟
زِ کِه آموخت خدایا، عَجَب این فِعْل و بَهانه؟
چو تو را حُسن فُزون شُد، خِرَدم صیدِ جُنون شُد
چو مرا دَرد فُزون شُد، بِدِه آن دُردِ مُغانه
چو تو جَمعیَّتِ جمعی، تو دَرین جمع چو شمعی
چو دَرین حَلقه نِگینی، مَجِه ای جانِ زمانه
تو اگر نوشْ حَدیثی زِ حَدیثانِ خوشِ او
تو مگو، تا که بگوید لبِ آن قَنْد فَسانه

هَله صَیّاد نگویی که چه دام است و چه دانه؟
که چو سیمُرغ بِبینَد، بِجَهَد مَستْ زِ لانه
به جُز از دستِ فُلانی، مَسِتان باده که آن میْ
بِرَهانَد دل و جان را زِ فُسون و زِ فَسانه
بِخورَد عشقْ جهان را، چو عَصا از کَفِ موسی
به زبانی که بِسوزَد همه را هَمچو زَبانه
نه سَماع است، نه بازی، که کَمَنْدی‌ست الهی
مَنِگَر سُست به نَخْوَت، تو دَرین بیت و تَرانه
نَبُوَد هیچ غَری را غَمِ دَلّاله و شاهِد
نَبُوَد هیچ کَلی را غَم شانه گَر و شانه
به دَهانِ تو چُنین تیغ نَهاده‌ست نَهَنْده
مَثَلِ کارد که گیرد بَرِ تیغی به دَهانه
که خیالاتِ سَفیهان، همه دَربانِ الهَند
نَگُذارند سگان را سویِ دَرگاه و سِتانه
نَگُذارند غَران را که دَرآیند به لشکر
که بِخَندد لبِ دشمن، زِ کَر و فَرِّ زنانه
چو ندیده‌ست نشانه، نَبُوَد اِسْپَر و تیرش
چو نخورده‌ست دوگانه، نَبُوَد مَردِ یگانه

سویِ اَطْفال بیامَد به کَرَمْ مادرِ روزه
مَهِل ای طِفْل به سُستی طَرَفِ چادَرِ روزه
بِنِگَر رویِ ظَریفَش، بِخور آن شیرِ لَطیفَش
به هَمان کویْ وَطَن کُن، بِنِشین بر دَرِ روزه
بِنِگَر دستِ رضا را که بهاری‌ست خدا را
بِنِگَر جَنَّتِ جان را شُده پُرعَبْهَرِ روزه
هَله ای غُنچهٔ نازان، چه ضعیفی و چه یازان
چو رَسَن بازِ بهاری، بِجِه از چَنْبَرِ روزه
تو گُلا غَرقهٔ خونی، زِ چه‌یی دِلْخوش و خندان
مَگَر اِسْحاقِ خَلیلی، خوشی از خَنجَرِ روزه
زِ چه‌یی عاشقِ نانی، بِنِگَر تازه جهانی
بِسِتان گندمِ جانی، هَله از بَیْدَرِ روزه

ای خداوند یکی یارِ جَفا کارَش دِهْ
دِلْبَری عشوه دِهِ سَرکَشِ خونْ خوارش دِهْ
تا بِدانَد که شبِ ما به چه سان می‌گُذَرد
غَمِ عشقَش دِه و عشقَش دِه و بسیارش دِهْ
چند روزی جِهَتِ تَجربه بیمارش کُن
با طَبیبی دَغَلی پیشه سَر و کارش دِهْ
بِبَرَش سویِ بیابان و کُن او را تشنه
یک سَقایی حَجَریْ سینه سَبُک سارش دِهْ
گُمرهَش کُن، که رَهِ راست نداند سویِ شهر
پَس قَلاوزِ کَژِ بیهُده رَفتارش دِهْ
عالَم از سَرکَشیِ آن مَهْ سَرگشته شُدند
مُدّتی گَردشِ این گُنبَدِ دَوّارش دِهْ
کو صَیادی که هَمی‌کرد دلِ ما را پار
زو بِبَر سنگ دلیّ و دلِ پیرارش دِهْ
مُنْکِرِ پار شُده‌ست او که مرا یاد نَمانْد
بِبَر اِنْکار ازو و دَمِ اِقْرارش دِهْ
گفتم آخِر به نشانی که به دَربان گفتی
که فُلانی چو بیاید، بَرِ ما بارش دِهْ
گفت آمد که مرا خواجه زِ بالا گیرد
رو، بِجو هَمچو خودی اَبْله و آچارش دِهْ
بَس کُن ای ساقی و کَس را چو رَهی مَست مَکُن
وَرْ کُنی مَست بدین حَد، رَهِ هَموارش دِهْ

صد خُمار است و طَرَب، در نَظَرِ آن دیده
که در آن رویْ نَظَر کرده بُوَد دُزدیده
صد نَشاط است و هَوَس، در سَرِ آن سَرمَستی
که رُخِ خود به کَف پاش بُوَد مالیده
عشوه و مَکْرِ زمانه، نَپَذیرد گوشی
که سلام از لبِ آن یار بُوَد بِشْنیده
پیچِ زُلْفَش چو ندیدی، تو بُرو مَعْذوری
ای تو در نیک و بَدِ دورِ زمان پیچیده
نِی تَراشی است که اَنْدَر نِیِ صورت بِدَمَد
هیچ دیدی تو نِیی بی‌نَفَسی نالیده؟
گَر بِدانَد که حَریفِ لبِ کِه خواهد شُد
کِی بِرَنجَد زِ بُریدن، قَلَمِ بالیده؟
گَر بُپرسَند چه فَرق است میانِ تو و غیر؟
فَرقْ این بَس که تویی فَرقِ مرا خاریده
جُرعهٔ کُن فَیَکون بر سَرِ آن خاکْ بِریخت
لبِ عُشّاقِ جهان، خاکِ تو را لیسیده
شَمسِ تبریز تو را عشق شِناسَد نه خِرَد
بر دَمِ بادِ بهاری نَرَسَد پوسیده

بِده آن بادهٔ جانی، که چُنانیم همه
که میْ از جام و سَر از پایْ ندانیم همه
همه سَرسَبزتَر از سوسن و از شاخِ گُلیم
روحِ مُطْلَق شُده و تابِشِ جانیم همه
همه دربَندِ هوایَند و هوا بَندهٔ ماست
که بُرون رفته ازین دورِ زمانیم همه
هَمچو سُرنا بِخُروشیم به شِکَّر لبِ یار
همه دُکّان بِفُروشیم، که کانیم همه
تابِ مَشرق تَنِ ما را مَثَلِ سایه بِخورْد
که به صورت مَثَلِ کَوْن و مَکانیم همه
زَعفَرانِ رُخِ ما، از حَذَرِ چَشم بَد است
ما حَریفِ چَمَن و لاله سِتانیم همه
مُصْحَف آریم و به ساقی همه سوگند خوریم
که جُز از دست و کَفَت، میْ نَسِتانیم همه
هر کِه جان دارد، از گُلْشَنِ جانْ بوی بَرَد
هر کِه آن دارد، دریافت که آنیم همه
دلِ ما چون دلِ مُرغ است، زِ اندیشه بُرون
که سَبُک دل شُده زان رَطْلِ گِرانیم همه
مَلِکانْ تاجِ زَر از عشقِ رَهِ ما بِدَهند
که کَمَربَخش تَر از بَختِ جوانیم همه
جانِ ما را به صَفِ اوَّل پیکار طَلَب
زان که در پیش رَوی، تیر و سِنانیم همه
در پَسِ پَردهٔ ظُلْماتِ بَشَر نَنْشینیم
زان کِه چون نورِ سَحَر، پَرده دَرانیم همه
شام بودیم، زِ خورشیدِ جهان صُبح شُدیم
گُرگ بودیم، کُنون شُهره شَبانیم همه
شَمسِ تبریز چو بِنْمود رُخِ جانْ آرای
سویِ او با دل و جان، هَمچو رَوانیم همه

اُقْتُلُونی یا ثِقاتی اِنّ فی قَتْلی حَیاتی
وَمَماتی فی حَیاتی وَحَیاتی فی مَماتی
اُقْتُلُونی، ذابَ جِسْمی، قَدَحُ الْقَهْوَةِ قِسْمی
هَله بِشْکَن قَفَص ای جان، چو طَلَب کارِ نَجاتی
زِسَفر بَدْر شَوی تو، چو یَقینْ ماهِ نُوی تو
زِشِکَست از چه تو تَلْخی، چو همه قَند و نَباتی؟
چو تویی یارْ مرا تو، بِهْ ازین دار مرا تو
بِرَسان قوتِ حَیاتَم، که تو یاقوتِ زَکاتی
چو بَسی قَحْط کَشیدم، بِنِما دَعوتِ عیدم
که نَشُد سیر دو چَشمَم، به تَره وْ نانِ بَراتی
حَرَکت کُن، حرکت‌هاست کلید دَرِ روزی
مَگَرت نیست خَبَر تو، که چه زیبا حرکاتی؟
به چُنین رُخ که تو داری، چه کَشی نازِ سپیده؟
که نگُنجَد به صِفَت در، که چه مَحمودْ صِفاتی
بِنِه ای ساقیِ اَسْعَد، تو یکی بَزمِ مُخَلَّد
که خُماری‌ست جهان را زِ میْ و بَزمِ نَباتی
به حَقِ بَحْرِ کَفِ تو، گُهَرِ باشَرَفِ تو
که به لُطف و به گُوارِش، تو بِهْ از آبِ فُراتی
مَثَلِ ساغَرِ آخِر، تو خَرابیِّ عقولی
که چو تَحریمهٔ اوَّل، سَرِ اَرکانِ صَلاتی
کَرَمَت مَست بَرآیَد، کَفِ چون بَحْر گُشایَد
بِدَهَد صَدْقه، نَپُرسَد که تو اهلِ صَدَقاتی
به کَرَم فاتحِ عَقدی، به عَطا نَقْدهٔ نَقْدی
بِرَهان مُنْتَظِران را زِ تَمنّایِ سُباتی
نه در ابرویِ تو چینی، نه دَران خویِ تو کینی
به عَدو گوید لُطفَت که بَنینیّ و بَناتی
رَسی از ساغَرِ مَردان به خیالاتِ مُصَوَّر
زِ رَهِ سینه خُرامان، کَنِساءٍ خَفِراتِ
وَجَوارٍ ساقیاتٍ وَسَواقٍ جارِیاتٍ
تو بگو باقیِ این را، اَنَا فی سُکْرِ سُقاتی

خُنُک آن دَم که به رَحْمَت سَرِ عُشّاق بِخاری
خُنُک آن دَم که بَرآیَد زِ خَزانْ بادِ بهاری
خُنُک آن دَم که بگویی که بیا، عاشقِ مِسکین
که تو آشفتهٔ مایی، سَرِ اَغْیار نداری
خُنُک آن دَم که دَرآویزد در دامَنِ لُطفَت
تو بگویی که چه خواهی زِ منْ ای مَستِ نِزاری
خُنُک آن دَم که صَلا دَردَهَد آن ساقیِ مَجْلِس
که کُند بر کَفِ ساقی قَدَحِ باده سَواری
شود اَجْزایِ تَنِ ما، خوش ازان بادهٔ باقی
بِرَهَد این تَنِ طامِع زِ غَمِ مایده خواری
خُنُک آن دَم که زِ مَستان طَلَبَد دوست عوارض
بِسِتانَد گِرو از ما به کَش و خوبْ عِذاری
خُنُک آن دَم که زِ مَستی سَرِ زُلْف تو بِشورَد
دلِ بیچاره بگیرد به هَوَسْ حَلقه شُماری
خُنُک آن دَم که بگوید به تو دل کِشت ندارم
تو بگویی که بِرویَد پِیِ تو آنچه بِکاری
خُنُک آن دَم که شبِ هَجْر بگوید که شَبَت خوش
خُنُک آن دَم که سَلامی کُند آن نورِ بهاری
خُنُک آن دَم که بَرآیَد به هوا ابرِ عِنایَت
تو ازان ابر به صَحرا گُهَرِ لُطفْ بِباری
خورَد این خاک که تشنه تر ازان ریگِ سیاه است
به تمام آبِ حَیات و نکُند هیچ غُباری
دَخَلَ الْعِشْقُ عَلَیْنا بِکُؤُوسٍ وَعُقارٍ
ظَهَرَ السُّکْرُ عَلَیْنا لِحَبیبٍ مُتَوارِ
سخنی موج هَمی‌زد که گُهَرها بِفَشانَد
خَمُشَش باید کردن، چو دَرینَش نَگُذاری