می‌خُرامَد جان مَجْلِس سویِ مَجْلِس گامْ گام
در جَبینَش آفتاب و در یَمینَشْ جام جام
می‌خُرامَد بَختِ ما کو هست نَقْدِ وقتِ ما
مَشْنو ای پُخته ازین پَسْ وَعده‌‌‌هایِ خامْ خام
جاءَ نَصْرُ اللّهِ حَقًّا مُسْتجیبًا داعیًا
اَنْ تَعالوا یا کِرامی وَ ادْخُلُوا بَیْنَ الْکِرام
قالَ اِنَّ اللّهَ یَدْعُوا اُخْرُجُوا مِنْ ضیقِکُم
اِنَّ عُقْبی مُلْتَقانا مَشْعَرُ الْبَیْتِ الْحَرام
تَرجُمانَش این بُوَد کَزْ خود بُرون آیید زود
وَرْ نَه هر دَم بَند باشد هر دو گامی دامْ دام
از خودی بیرون رَویم آخِر کجا؟ در‌‌ بی‌خودی
بی‌خودی مَعنی‌‌‌‌ست مَعنی باخودی‌‌ها نامْ نام
اِن تَکُنْ اِسْمًا فَاِسْمٌ بِالْمُسَمّی مازِجٌ
لا کَاِسْمٍ شِبْهَ غِمْدٍ وَ الْمُسَمّی کَالْحُسام
مَجْلِسِ خاص اَنْدَرا و عام را وادانْ زِ خاص
ای دَرونَت خاصِ خاص و ای بُرونَت عامِ عام

هر کِه گوید کان چراغِ دیده‌‌ها را دیده‌‌‌‌اَم
پیش من نِهْ دیده‌‌‌‌اش را کِامْتِحانِ دیده‌‌‌‌اَم
چَشمِ بَد دور از خیالَش دوشِمان بَسْ لُطف کرد
من پَسِ گوش از خَجالَت تا سَحَر خاریده‌‌‌‌اَم
گر چه او عَیّار و مَکّار است گِردِ خویش تن
از میانِ رَختِ او من نَقْدها دُزدیده‌‌‌‌اَم
پایْ از دُزدی کَشیدم چون که دست از کار شُد
زان که دُزدی دُزدتَر از خویشتن بِشْنیده‌‌‌‌اَم
جُمله مُرغان به پَرّ و بالِ خود پَرّیده‌اند
من زِ بال و پَرِّ خود‌‌ بی‌بال و پَرْ پَرّیده‌‌‌‌اَم
من به سنگِ خود همیشه جامِ خود بِشْکَسته‌‌‌‌ام
من به چَنگِ خود همیشه پَرده‌‌‌‌اَم بِدْریده‌‌‌‌ام
من به ناخُن‌‌‌هایِ خود هم اصلِ خود بَرکَنده‌‌‌‌ام
من زِ ابرِ چَشمِ خود بر کِشتِ جانْ باریده‌‌‌‌ام
ای سِیَه دل لاله بر کِشتم چرا خَندیده‌یی
نوبَهارت وانِمایَد آنچه من کاریده‌‌‌‌ام
چون بهارم از بهارِ شَمسِ تبریزیْ خَدیو
از دَرونَم جُمله خنده وَزْ بُرونْ زاریده‌‌‌‌ام

ای جهانِ آب و گِل تا من تو را بِشْناختم
صد هزاران مِحْنَتِ و رنج و بَلا بِشْناختم
تو چَراگاهِ خَرانی نی مُقامِ عیسی‌یی
این چَراگاهِ خَران را من چرا بِشْناختم؟
آبِ شیرینَم ندادی تا که خوانْ گُسترده‌یی
دست و پایم بَسته‌یی تا دست و پا بِشْناختم
دست و پا را چون نَبَندی؟ گاهْواره‌ت خوانْد حَق
دست و پا را بَرگُشایم پاگُشا بِشْناختم
چون درخت از زیرِ خاکی دست‌‌ها بالا کُنم
در هوایِ آن کسی کَزْ وِیْ هوا بِشْناختم
ای شکوفه تو به طِفْلی چون شُدی پیرِ تمام؟
گفت رَستَم از صِبا تا من صَبا بِشْناختم
شاخْ بالا زان رَوَد زیرا زِ بالا آمده‌‌‌‌ست
سویِ اصلِ خویش یازَم کَاصْل را بِشْناختم
زیر و بالا چند گویم؟ لامَکان اصلِ من است
من نه از جایَمْ کجا را از کجا بِشْناختم
نی خَمُش کُن در عَدَم رو در عَدَم ناچیز شو
چیزها را بین که از ناچیزها بِشْناختم

خویش را چون خار دیدم سویِ گُل بُگْریختم
خویش را چون سِرکه دیدم در شِکَر آمیختم
کاسه پُرزَهر بودم سویِ تِریاق آمدم
ساغَری دُردی بُدَم در آبِ حیوان ریختم
دیده پُردَرد بودم دست در عیسی زَدَم
خامْ دیدم خویش را در پُخته‌یی آویختم
خاکِ کویِ عشق را من سُرمه جان یافتم
شَعْر گشتم در لَطافَت سُرمه را می‌بیختم
عشق گوید راست می‌گویی ولی از خود مَبین
من چو بادَمْ تو چو آتش من تو را اَنْگیختم

عِشوه دادَسْتی که من در‌‌ بی‌وَفایی نیستم
بَسْ کُن آخِر بَسْ کُن آخِر روستایی نیستم
چون جُدا کردی به خَنْجَر عاشقان را بَند بَند
چون مرا گویی که دربَندِ جُدایی نیستم؟
من یکی کوهَم زِ آهنْ در میانِ عاشقان
من زِ هر بادی نگردم من هوایی نیستم
من چو آب و روغَنَم هرگز نیامیزم به کَس
زان که من جانِ غَریبَم این سَرایی نیستم
ای در اندیشه فرورفته که آوَه چون کُنم؟
خود بگو من کَدخُدایم من خدایی نیستم
من نگویم چون کُنم دریا مرا تا چون بَرَد
غَرقه‌‌‌‌اَم در بَحْر و دربَندِ سَقایی نیستم
در غَمِ آنَم که او خود را نمِایَد‌‌ بی‌حِجاب
هیچ اَنْدَربَندِ خویش و خودنِمایی نیستم

من سَرِ خُم را بِبَستم باز شُد پَهْلویِ خُم
آن که خُم را ساخت هم او می‌شناسَد خویِ خُم
کوزه‌‌ها مُحتاجِ خُمّ و خُمِّ‌‌ها مُحتاجِ جو
در میانِ خُم چه باشد؟ آنچه دارد جویِ خُم
مَستیانِ بَس پَدید و خَم ِّشان را کَس ندید
عالَمی زیر و زَبَر پیچان شُده از بویِ خُم
گَر نبودی بویِ آن خُمْ در دِماغِ خاص و عام
پس به هر مَحْفِل چرا دارند گفت و گویِ خُم
بویِ خُمَّش خَلْق را در کوزه فُقّاع کرد
شُد هزاران تُرک و رومی بَنده و هِنْدویِ خُم
جادُوی بر خُم نِشینَد می‌دَواند شهر شهر
جادُوان را ریش خندی می‌کُند جادویِ خُم
در سَرِ خود پیچ ای دل مَست و‌‌ بی‌خود چون شراب
همچُنین می‌رو خَراب از بویِ خُم تا رویِ خُم
تا بِبینی ناگهانْ مَستی رَمیده از جهان
ای جانِ عَمَّم که مَنَم خالویِ خُم
روی از آن سو کُن کَزین سو گفت و گو را راه نیست
چون زِ شش سو وارَهیدی بازیابی سویِ خُم

چَشمْ بُگْشا جان نِگَر کِشْ سویِ جانان می‌بَرَم
پیشِ آن عیدِ اَزَل جانْ بَهرِ قُربان می‌بَرَم
چون کبوترخانه جان‌‌ها از او مَعْمور گشت
پس چرا این زیره را من سویِ کرمان می‌بَرَم؟
زان که هر چیزی به اَصْلَش شاد و خندان می‌رَوَد
سویِ اَصلِ خویشْ جان را شاد و خندان می‌بَرَم
زیرِ دندان تا نیایَد قَندْ شیرین کِی بُوَد؟
جانِ همچون قَند را من زیر دندان می‌بَرَم
تا که زَر در کان بُوَد او را نباشد رونَقی
سویِ زَرگَر اندک اندک زودش از کان می‌بَرَم
دودِ آتشْ کُفر باشد نورِ او ایمان بُوَد
شمعِ جان را من وَرایِ کُفر و ایمان می‌بَرَم
سویِ هر ابری که او مُنْکِر شود خورشید را
آفتابی زیرِ دامَنْ بَهرِ بُرهان می‌بَرَم
شَمس تبریز اَرْمغانم گوهرِ بَحرِ دل است
من زِ شَرمِ جانِ پاکَت هَمچو عُمّان می‌بَرَم

چون زِ صورت بَرتَر آمد آفتاب و اَخْتَرَم
از مَعانی در مَعانی تا رَوَم من خوش تَرَم
در مَعانی گُم شُدَسْتَم همچُنین شیرین‌تَر است
سویِ صورت بازنایَم در دو عالَمْ نَنْگَرَم
در مَعانی می‌گُدازم تا شَوَم هم رنگِ او
زان که مَعنی هَمچو آب و من دَرو چون شِکَّرَم
دل نگیرد هیچ کَس را از حَیاتِ جانِ خویش
من ازین مَعنی زِ صورتْ یادْ نارَم لاجَرَم
می‌خُرامَم من به باغ از باغْ با رُوحانیان
چون گُلِ سُرخِ لَطیف و تازه چون نیلوفَرَم
کَشتیِ تَن را چو موجَم تَخته تَخته بِشْکَنَم
خویشتن را بِسْکُلَم چون خویشتن را لَنْگَرم
وَرْ من از سَختیِّ دلْ در کارِ خود سُستی کُنم
زود از دریا بَرآیَد شُعله‌‌‌هایِ آذَرَم
هَمچو زَر خندانْ خوشَم اَنْدَر میان آتشَش
زان که گَر ز آتش بَرآیَم هَمچو زَر من بِفْسُرَم
من زِ اَفْسونی چو ماری سَر نَهادم بر خَطَش
تا چه اُفْتَد ای برادر از خَطِ او بر سَرَم
من زِ صورتْ سیر گشتم آمدم سویِ صِفات
هر صِفَت گوید دَرآ این جا که بَحرِ اَخْضَرَم
چون سِکَنْدَر مُلْک دارم شَمسِ تبریزی زِ لُطف
سویِ لشِکَرهایِ مَعنی لاجَرَم سَرلشکَرَم

وَقتِ آن آمد که من سوگندها را بِشْکَنم
بَندها را بَردَرانَم پَندها را بِشْکَنم
چَرخِ بَد پیوند را من بَرگُشایَم بَند بَند
هَمچو شمشیرِ اَجَلْ پیوندها را بِشْکَنم
پَنبه‌یی از لااُبالی در دو گوشِ دل نَهَم
پَند نَپْذیرم زِ صَبر و بَندها را بِشْکَنم
مُهر بَرگیرم زِ قُفل و در شِکَرخانه رَوَم
تا زِ شاخی زان شِکَر این قَندها را بِشْکَنم
تا به کِی از چند و چون؟ آخِر زِ عشقَمْ شَرم باد
کِی زِ چونی بَرتَر آیَم چندها را بِشْکَنم؟

نی تو گفتی از جَفایِ آن جَفاگَر نَشْکَنم؟
نی تو گفتی عالَمی در عشقِ او بَرهَم زَنَم؟
نی تو دستِ او گرفتی عَهد کردی دو به دو
کَزْ پِیِ آن جان و دل این جان و دل را بَرکَنَم؟
نورِ چَشمَت چون مَنَم دورَم مَبین ای نورِ چَشم
سویِ بالا بِنْگَر آخِر زان که من بر روزَنَم
ای سَرِرشته‌یْ طَرَب‌‌ها عیسیِ دورانْ تویی
سَر ازین روزَن فروکُن گر چه من چون سوزَنَم
عشق را روزِ قیامَت آتش و دودی بُوَد
نورِ آن آتش تو باشی دودِ آن آتش مَنَم
تا نَبینم رویِ چون گُلْزارِ آن صد نوبَهار
هَمچو لاله من سِیَه دل صدزبانْ چون سوسَنَم
شاهْ شَمسُ الدّین ِتبریزی مَنَت عاشق بَسَم
روزِ بَزمَت هَمچو مومَم روزِ رَزمَت آهَنَم

رویِ نیکَت بَد کُند منْ نیک را بر بَد نَهَم
عاشقی بَسْ پُخته‌‌‌‌اَم این نَنگ را بر خَود نَهَم
نَنگِ عاشقْ نَنگ دارد از همه فَخْرِ جهان
نَنگ را من بر سَرِ آن عِشرتِ‌‌ بی‌حَد نَهَم
عِلْم چون چادر گُشایَد در بَرَم گیرد به لُطف
حَرف‌‌‌هایِ عِلْم را بر گَردنِ اَبْجَد نَهَم
تاجِ زَرّین چون نَهَد از عاشقی بر فَرقِ من
تَختِ خود را من بَرآرَم بر سَرِ فَرقَد نَهَم
چون در آبِ زندگانی صورتم پنهان شود
صورتِ خود را به پیشِ صورت احمد نَهَم
نامِ شَمسُ الدّین ِتبریزی چو بِنْویسم بِدانْک
شِکَّرِ دلخواه را در اِشْکَمِ کاغذ نَهَم

اَیُّهَا الْعُشّاق آتش گشته چون اِسْتاره‌ایم
لاجَرَم رَقصان همه شب گِردِ آن مَهْ پاره‌ایم
تا بُوَد خورشید حاضر هست اِسْتاره سَتیر
بی رُخِ خورشیدِ ما می‌دان که ما آواره‌ایم
اَلصَّلا ای عاشقان هان اَلصّلا این کاریان
باده کاری‌‌‌‌ست این جا زان که ما این کاره‌ایم
هر سَحَر پیغامِ آن پیغامبرِ خوبان رَسَد
کَالصَّلا بیچارگان ما عاشقان را چاره‌ایم
نَعْره لَبَّیکْ لَبَّیک از همه بَرخاسته
مُصْحَفِ مَعنی تویی ما هر یکی سی پاره‌ایم
خون بَهای کُشتگانْ چون غَمْزه خونیِّ اوست
در میانِ خون خود چون طَفْلَکِ خونْ خواره‌ایم
کوهِ طور از باده‌‌‌‌اش بی‌خود شُد و بَدمَست شُد
ما چه کوهِ آهنیم؟ آخِر چه سنگِ خاره‌ایم؟
یک جو از سِرَّش نگوییم اَرْ همه جو جو شویم
گِردِ خَرمَنگاهِ چَرخْ اَرْ چه که ما سَیّاره‌ایم
هَمچو مَریَم حامله‌یْ نورِ خدایی گشته‌ایم
گَر چو عیسی بَسته این جسمِ چون گَهْواره‌ایم
از درونِ باره این عقلْ خود ما را مَجو
زان که در صَحرایِ عشقَش ما بُرونِ باره‌ایم
عشقْ دیوانه‌‌‌‌ست و ما دیوانه دیوانه‌ایم
نَفْسْ اَمّاره است و ما اَمّاره اَمّاره‌ایم
مَفْخَرِ تبریز شَمسُ الدّین تو بازآ زین سفر
بَهرِ حَق یک بارگی ما عاشقِ یک باره‌ایم

سَرْ قَدَم کردیم و آخِر سویِ جَیحون تاختیم
عالَمی بَرهَم زدیم و چُستْ و بیرون تاختیم
چون بُراقِ عشقِ عَرشی بود زیرِ رانِ ما
گُنبَدی کردیم و سویِ چَرخ گَردون تاختیم
عالَمِ چون را مِثالِ ذَرّه‌‌ها بَرهَم زدیم
تا به پیشِ تَختِ آن سُلطانِ‌‌ بی‌چون تاختیم
اولین مَنْزِل یکی دریایِ پُر خونْ رو نِمود
درمیانِ موجِ آن دریایِ پُرخون تاختیم
فهم و وَهْم و عقلِ انسانْ جُملگی در رَهْ بِریخت
چون که از شش حَدِّ انسانْ سَختْ اَفْزون تاختیم
چون که در سینورِ مَجنونانِ آن لیلی شُدیم
سَرکَش آمد مَرکَب و از حَدِّ مَجنون تاختیم
نَفْسِ چون قارون زِ سَعیِ ما درونِ خاک شُد
بَعد از آن مَردانه سویِ گنجِ قارون تاختیم
دشت و هامونْ روح گیرد گَر بیابد ذَرّه‌یی
ز آنچه ما از نورِ او در دشت و هامون تاختیم
بس صَدَف‌‌‌هایِ چو گوهر زیرِ سنگی کوفتیم
تا به سویِ گنج‌‌‌هایِ دُرِّ مَکْنون تاختیم
سویِ شمع شَمسِ تبریزی به بیشه‌یْ شیر جان
بوده پَروانه نَپِنْداری که اکنون تاختیم

چون همه یارانِ ما رفتند و تنها ماندیم
یارِ تنهاماندگان را دَم به دَم می‌خواندیم
جُمله یاران چون خیال از پیشِ ما بَرخاستند
ما خیالِ یارِ خود را پیشِ خود بِنْشاندیم
ساعتی از جویِ مِهْرش آب بر دل می‌زدیم
ساعتی زیرِ درختشْ میوه می‌اَفْشاندیم
ساعتی می‌کرد بر ما شِکَّر و گوهر نِثار
ساعتی از شِکَّرِ او ما مگس می‌راندیم
چون خیالِ او دَرآمَد بر دَرَش دَربان شُدیم
چون خیالِ او بُرون شُد ما دَرین دَر ماندیم

این چه کَژْطَبْعی بود که صد هزارانْ غَم خوریم؟
جَمعِ مَستان را بِخوان تا باده‌‌ها با هم خوریم
باده‌یی کَابْرار را دادند اَنْدَر یَشْرَبون
با جُنَید و بایَزید و شِبْلی و اَدْهَم خوریم
ابر نَبْوَد ماهِ ما را تا جَفایِ شب کَشیم
مرگْ نَبْوَد عاشقان را تا غَمِ ماتَم خوریم
نَفْسِ ماده کیست تا ما تیغ خود بر وِیْ زنیم؟
زَخْم بر رُستم زنیم و زَخْم از رُستم خوریم
بود مَردم خوارْ عالَم خلق عالم را بِخورد
خالِق آورده‌‌‌‌ست ما را تا که ما عالَم خوریم
این جهانْ افسونگراست و وَعده فردا دَهَد
ما از آن زیرک تَریم ای خوش پسر که دَم خوریم
گَر پَری زادیم شبْ جمعیّت ِپَریان بُوَد
وَرْ زِ آدم زاده‌‌‌‌ایم آن باده با آدم خوریم
گَهْ از آن کَفْ گوهرِ هستیّ و سَرمَستی بَریم
گَهْ از آن دَفْ نَعْره و فریادِ زیر و بَم خوریم
ماهی‌‌‌‌ایم و ساقیِ ما نیست جُز دریایِ عشق
هیچ دریا کَم شود زان رو که بیش و کم خوریم؟
گَهْ چو گَردون از مَهْ و خورشید اِشْکَم پُر کنیم
گَه چو خورشید آب‌‌ها را جُمله‌‌ بی‌اِشْکَم خوریم
شَمسِ تبریزی تو سُلطانیّ و ما بَنده‌یْ توایم
لاجَرَم در دورِ تو باده به جامِ جم خوریم

ای خوشا روزا که ما معشوق را مِهْمان کنیم
دیده از رویِ نِگارینَشْ نِگارِستان کنیم
گَر زِ داغِ هَجرِ او دَردی‌‌‌‌ست در دل‌‌‌های ما
ز آفتابِ رویِ او آن دَرد را دَرمان کنیم
چون به دستِ ما سِپارَد زُلفِ مُشک اَفْشانِ خویش
پیشِ مُشک اَفْشانِ او شاید که جانْ قُربان کنیم
آن سَرِ زُلفش که بازی می‌کُند از بادِ عشق
مَیل دارد تا که ما دل را دَرو پیچان کنیم
او به آزارِ دلِ ما هر چه خواهد آن کُند
ما به فَرمانِ دلِ او هر چه گوید آن کنیم
این کنیم و صد چُنین و مِنَّتَش بر جانِ ماست
جان و دل خِدمَت دهیم و خِدمَتِ سُلطان کنیم
آفتابِ رَحْمَتَش در خاکِ ما دَرتافته‌‌‌‌ست
ذَرّه‌‌‌های خاکِ خود را پیشِ او رَقصان کنیم
ذَرّه‌‌‌های تیره را در نورِ او روشن کنیم
چَشم‌‌‌های خیره را در رویِ او تابان کنیم
چوبِ خُشکِ جسمِ ما را کو به مانندِ عَصاست
در کَفِ موسیِّ عشقش مُعْجِزِ ثُعْبان کنیم
گَر عَجَب‌‌‌های جهانْ حیران شود در ما رَواست
کین چُنین فرعون را ما موسیِ عِمْران کنیم
نیمه‌یی گفتیم و باقیْ نیم کاران بو بَرَند
یا برایِ روزِ پنهانْ نیمه را پنهان کنیم

چون بِدیدم صُبحِ رویَت در زمان بَرخیستم
گَرم در کار آمدم موقوفِ مُطرب نیستم
هَمچو سایه در طَوافَم گِردِ نورِ آفتاب
گَهْ سُجودَش می‌کُنم گاهی به سَر می‌ایستم
گَهْ درازم گاه کوتَه هَمچو سایه پیشِ نور
جُمله فرعونم چو هستم چون نِیَم موسیسْتم
من میانِ اِصْبَعینِ حُکْمِ حَقَّم چون قَلَم
در کَفِ موسی عَصا گاهیّ و گَهْ اَفْعیستم
عشق را اندیشه نَبْوَد زان که اندیشه عَصاست
عقل را باشد عَصا یعنی که من اَعْمیسْتم
روح موقوفِ اشارتْ می‌بِنالَد هر دَمی
بر سَرِ رَهْ مُنْتَظِر موقوفِ یک آریسْتم
چون ازین جا نیستم این جا غَریبَم من غَریب
چون دَرین جا‌‌ بی‌قَرارم آخِر از جاییسْتم

از شَهَنشَه شَمسِ دینْ من ساغَری را یافتم
در درونِ ساغَرش چَشمه‌یْ خَوری را یافتم
تابشِ سینه و بَرَت را خود ندارد چَشمْ تاب
شُکرْ ایزد را که من زین دِلْبَری را یافتم
میرِدادِ قَهْر چون ماری فرو کوبَد سَرَش
آن که گوید در دو کَوْنَش همسَری را یافتم
چون درونِ طُرّه‌اَش دریافتم دل را عَجَب
در درونِ مُشک رفتم عَنْبَری را یافتم
گَر بِبینی طوطیِ جانِ مرا گِردِ لَبَش
می‌پَرَد پَرَّک‌زَنان که شِکَّری را یافتم
گَر بِپُرسَندَت حکایت کُن که من بر جامِ لَعْل
عاشقی مَستی جوانی میْ‌خوری را یافتم
گَر کسی مُنْکِر شود تو گَردنِ او را بِبَند
می کَشانَش رو سِیَه که مُنْکَری را یافتم
در میانِ طُرّه‌اَش رُخسارِ چون آتش بِبین
گو میانِ مُشک و عَنْبَر مِجْمَری را یافتم
چون گُشایَد لَعْل را او تا نِثارِ دُر کُند
گو که در خورشید از رَحْمَت دَری را یافتم
چون دُکانِ سَرپَزان سَرها و دل­ها پیشِ او
هست بی‌­پایان در آن سَرها سَری را یافتم
چون نِگَه کردم سَرِ من بود پُر از عشقِ او
من بُرون از هر دو عالَم مَنْظَری را یافتم
من به بُرجِ ثَوْر دیدم مُنْکِرِ آن آفتاب
گاو جُستم من زِ ثَورْ و خود خَری را یافتم
من صَفِ رُستَم­‌دلان جُستم بِدیدم شاه را
تَرکِ آن کردم چو بی­‌صَفْ صَفْدَری را یافتم
من هَمی‌‌کَشتی سویِ تبریز رانْدم می­‌نَرَفت
پس زِجانْ بر کَشتیِ خود لَنْگَری را یافتم

بارِ دیگر از دل و از عقل و جانْ بَرخاستیم
یار آمد در میان ما از میانْ بَرخاستیم
از فنا رو تافتیم و در بَقا دَربافتیم
بی‌نشان را یافتیم و از نشانْ بَرخاستیم
گَرد از دریا بَرآوردیم و دود از نُهْ فَلَک
از زمان و از زمین و آسْمانْ بَرخاستیم
هین که مَستان آمدند و راه را خالی کنید
نی غَلَط گفتم زِراه و راهْبانْ بَرخاستیم
آتشِ جانْ سَر بَرآوَرْد از زمینِ کالبَد
خاست اَفْغان از دل و ما چون فَغْان بَرخاستیم
کم سُخَن گوییم و گَر گوییم کم کَس پِیْ بَرَد
باده اَفْزون کُن که ما با کَم­زنانْ بَرخاستیم
هستی است آنِ زنان و کارِ مَردان نیستی­ست
شُکر کَنْدَر نیستی ما پَهْلوانْ بَرخاستیم

می­بسازد جان و دل را بس عَجایب کان صیام
گَر تو خواهی تا عَجَب گردی عَجایب­دان صیام
گَر تو را سودایِ مِعْراج است بر چَرخِ حَیات
دان که اسپِ تازیِ تو هست در میدان صیام
هیچ طاعت در جهانْ آن روشنی نَدْهَد تو را
چون که بَهرِ دیدهٔ دلْ کوریِ اَبْدان صیام
چون که هست این صومْ نُقْصانِ حیاتِ هر سُتور
خاص شُد بَهرِ کمالِ مَعنیِ انسانْ صیام
چون حیاتِ عاشقان از مَطْبَخِ تَنْ تیره بود
پَس مُهَیّا کرد بَهرِ مَطْبَخِ ایشان صیام
چیست آن اَنْدَر جهانْ مُهلک­تَر و خون­ریزتَر
بر دل و جانِ وِجا خونْ خوارهٔ شیطان صیام
خِدمَتِ خاصِ نَهانی تیزنَفْع و زودسود
چیست پیشِ حَضرتِ دَرگاهِ این سُلطان صیام
ماهیِ بیچاره را آبْ آنچُنان تازه نکرد
آنچه کرد اَنْدَر دل و جان­هایِ مُشتاقانْ صیام
در تَنِ مَردِ مُجاهد در رَهِ مَقْصودِ دل
هست بهتر از حَیاتِ صد هزارانْ جانْ صیام
گرچه ایمان هست مَبنی بر بِنایِ پنج رُکن
لیک وَاللَّه هست از آن­ها اَعْظَمُ الْاَرکان صیام
لیک در هر پنجْ پنهان کرده قَدْرِ صَوْم را
چون شبِ قَدْرِ مُبارک هست خود پنهانْ صیام
سنگِ بی­قیمت که صد خَروار ازو کَس نَنْگَرد
لَعْل گرداند چو خورشیدش درونِ کانْ صیام
شیر چون باشی که تو از روبَهی لَرزان شَوی؟
چیره گرداند تو را بر بیشهٔ شیرانْ صیام
بس شِکَم خاری کُند آن کو شِکَم خواری کُند
نیست اَنْدَر طالِع جَمعِ شِکَم خوارانْ صیام
خاتَمِ مُلْکِ سُلَیمان است یا تاجی که بَخْت
می­نَهَد بر تارکِ سَرهایِ مُختارانْ صیام
خندهٔ صایِم بِهْ است از حالِ مُفْطِر در سُجود
زان که می­بِنْشانَدَت بر خوانِ اَلرَّحْمانْ صیام
در خورِش آن بامِ تون از تو به آلایش بُوَد
هَمچو حَمّامَت بِشوید از همه خِذْلانْ صیام
شَهوتِ خوردن ستاره­یْ نَحْس دانْ تاریکْ­دل
نور گردانَد چو ماهَت در همه کیوانْ صیام
هیچ حیوانی تو دیدی روشن و پُر نورِعِلْم؟
تَن چو حیوان است مَگْذار از پِیِ حیوانْ صیام
شَهوتِ تَن را تو هَمچون نیشِکَر دَرهَم شِکَن
تا درونِ جان بِبینی شِکَّرِ ارزانْ صیام
قطره­یی تو سویِ بَحری کِی توانی آمدن؟
سویِ بَحرَت آوَرَد چون سَیل و چون بارانْ صیام
پایِ خود را از شَرَف مانندِ سَر گَردان به صَوْم
زان که هست آرامگاهِ مَردِ سَرگَردانْ صیام
خویشتن را بر زمین زَن در گَهِ غوغایِ نَفْس
دست و پایی زن که بِفْروشَم چُنین ارزانْ صیام
گَرچه نَفْسَت رُستمی باشد مُسَلَّط بر دِلَت
لَرْز بر وِیْ اَفکَند چون بر گُلِ لَرزانْ صیام
ظُلْمَتی کَزْ اَنْدَرونَش آبِ حیوان می­زِهَد
هست آن ظُلْمَت به نزدِ عقلِ هُشیارانْ صیام
گَر تو خواهی نورِ قرآن در درونِ جانِ خویش
هست سِرِّ نورِ پاکِ جُملهٔ قرآنْ صیام
بر سَرِ خوان­هایِ روحانی که پاکان شِسته­اند
مَر تو را هم­کاسه گرداند بِدان پاکانْ صیام
روزه چون روزَت کُند روشن­دل و صافی­رَوان
روزِ عیدِ وصلِ شَه را ساخته قُربانْ صیام
در صیام اَرْپا نَهی شادی­کُنان نِهْ با گُشاد
چون حَرام است و نَشایَد پیشِ غَمناکان صیام
زود باشد کَزْ گَریبانِ بَقا سَر بَرزَند
هر کِه در سَر اَفکَند مانندهٔ دامانْ صیام