شاعر در این متن از تجربیات شخصی و احساسات درونی خود سخن می‌گوید. او از دیدن چراغ‌ها و آزمودن آنها، خجالت و شرمندگی، دزدی و پشیمانی از آن، و از دست دادن بال و پر خود می‌گوید. همچنین، او از شکستن جام و پاره کردن پرده‌های خود و باریدن اشک از چشمانش صحبت می‌کند. در پایان، شاعر از خنده و گریه‌های خود در بهار و از تأثیر شمس تبریزی بر خود سخن می‌گوید.
این متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند دزدی و پشیمانی نیاز به درک بالاتری از مسائل اخلاقی و انسانی دارد که معمولاً در سنین بالاتر شکل می‌گیرد.
غزل ۱۵۸۴ - هر که گوید کان چراغ دیده‌‌ها را دیده‌‌‌‌ام
پیش من نِهْ دیده‌‌‌‌اش را کِامْتِحانِ دیده‌‌‌‌اَم ۱
چَشمِ بَد دور از خیالَش دوشِمان بَسْ لُطف کرد
من پَسِ گوش از خَجالَت تا سَحَر خاریده‌‌‌‌اَم ۲
گر چه او عَیّار و مَکّار است گِردِ خویش تن
از میانِ رَختِ او من نَقْدها دُزدیده‌‌‌‌اَم ۳
پایْ از دُزدی کَشیدم چون که دست از کار شُد
زان که دُزدی دُزدتَر از خویشتن بِشْنیده‌‌‌‌اَم ۴
جُمله مُرغان به پَرّ و بالِ خود پَرّیده‌اند
من زِ بال و پَرِّ خود بی‌بال و پَرْ پَرّیده‌‌‌‌اَم ۵
من به سنگِ خود همیشه جامِ خود بِشْکَسته‌‌‌‌ام
من به چَنگِ خود همیشه پَرده‌‌‌‌اَم بِدْریده‌‌‌‌ام ۶
من به ناخُن‌‌‌هایِ خود هم اصلِ خود بَرکَنده‌‌‌‌ام
من زِ ابرِ چَشمِ خود بر کِشتِ جانْ باریده‌‌‌‌ام ۷
ای سِیَه دل لاله بر کِشتم چرا خَندیده‌یی
نوبَهارت وانِمایَد آنچه من کاریده‌‌‌‌ام ۸
چون بهارم از بهارِ شَمسِ تبریزیْ خَدیو
از دَرونَم جُمله خنده وَزْ بُرونْ زاریده‌‌‌‌ام ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
