مرا حدیث شکفتی است در کمال غرابت
که از گدای طریقت بشه رسید مهابت
بکوی عشق عجب میکنی زعجز سلاطین
گدای او بشه از عجز کرده شد زغرابت
نثار خاک در دوست میکند دو جهانرا
دعای عاشق صادق اگر کنند اجابت
بیک مناظره عشق مانده است فلاطون
مگو که رای حکیمان بود قرین اصابت
چه غم که عاشق تو زنده پوش بیسرو پاشد
فروغ عشق بس او را پی دلیل نجابت
بود چه بار گران بار عشق روی تو یا رب
که کوه تاب نیاورد با هزار صلابت
زدیدنت برقیبان چسان حسد نبرم من
که دل بدیده حسد میبرد زفرط رقابت
برغم غیر زد آشفته جامی از می وصلت
دعای خسته‌دلان می‌رسد گهی به اجابت
علی است نایب اول ولیک صادر دوم
به غیر عشق که دارد به جای عقل نیابت

چو آفتاب می از مشرق پیاله برآید
ز باغ عارض ساقی هزار لاله برآید
نسیم در سر گل بشکند کلاله سنبل
چو از میان چمن بوی آن کلاله برآید
حکایت شب هجران نه آن حکایت حالیست
که شمه‌ای ز بیانش به صد رساله برآید
ز گرد خوان نگون فلک طمع نتوان داشت
که بی ملالت صد غصه یک نواله برآید
به سعی خود نتوان برد پی به گوهر مقصود
خیال باشد کاین کار بی حواله برآید
گرت چو نوح نبی صبر هست در غم طوفان
بلا بگردد و کام هزارساله برآید
نسیم زلف تو چون بگذرد به تربت حافظ
ز خاک کالبدش صد هزار لاله برآید

خیال نقش تو در کارگاه دیده کشیدم
به صورت تو نگاری ندیدم و نشنیدم
اگر چه در طلبت هم عنان باد شمالم
به گرد سرو خرامان قامتت نرسیدم
امید در شب زلفت به روز عمر نبستم
طمع به دور دهانت ز کام دل ببریدم
به شوق چشمه ی نوشت چه قطره‌ها که فشاندم
ز لعل باده فروشت چه عشوه‌ها که خریدم
ز غمزه بر دل ریشم چه تیرها که گشادی
ز غصه بر سر کویت چه بارها که کشیدم
ز کوی یار بیار ای نسیم صبح غباری
که بوی خون دل ریش از آن تراب شنیدم
گناه چشم سیاه تو بود و گردن دلخواه
که من چو آهوی وحشی ز آدمی برمیدم
چو غنچه بر سرم از کوی او گذشت نسیمی
که پرده بر دل خونین به بوی او بدریدم
به خاک پای تو سوگند و نور دیده ی حافظ
که بی رخ تو فروغ از چراغ دیده ندیدم

اتت روائح رند الحمی و زاد غرامی
فدای خاک در دوست باد جان گرامی
پیام دوست شنیدن سعادت است و سلامت
من المبلغ عنی الی سعاد سلامی
بیا به شام غریبان و آب دیده من بین
به سان باده صافی در آبگینه شامی
اذا تغرد عن ذی الاراک طائر خیر
فلا تفرد عن روضها انین حمامی
بسی نماند که روز فراق یار سر آید
رایت من هضبات الحمی قباب خیام
خوشا دمی که درآیی و گویمت به سلامت
قدمت خیر قدوم نزلت خیر مقام
بعدت منک و قد صرت ذائبا کهلال
اگر چه روی چو ماهت ندیده‌ام به تمامی
و ان دعیت بخلد و صرت ناقض عهد
فما تطیب نفسی و ما استطاب منامی
امید هست که زودت به بخت نیک ببینم
تو شاد گشته به فرماندهی و من به غلامی
چو سلک در خوشاب است شعر نغز تو حافظ
که گاه لطف سبق می‌برد ز نظم نظامی

نسیم صبح سعادت بدان نشان که تو دانی
گذر به کوی فلان کن در آن زمان که تو دانی
تو پیک خلوت رازی و دیده بر سر راهت
به مردمی نه به فرمان چنان بران که تو دانی
بگو که جان عزیزم ز دست رفت خدا را
ز لعل روح فزایش ببخش آن که تو دانی
من این حروف نوشتم چنان که غیر ندانست
تو هم ز روی کرامت چنان بخوان که تو دانی
خیال تیغ تو با ما حدیث تشنه و آب است
اسیر خویش گرفتی بکش چنان که تو دانی
امید در کمر زرکشت چگونه ببندم
دقیقه‌ایست نگارا در آن میان که تو دانی
یکیست ترکی و تازی در این معامله حافظ
حدیث عشق بیان کن بدان زبان که تو دانی

بگیر دامَنِ لُطفَش که ناگهان بِگُریزد
ولی مَکَش تو چو تیرش که از کَمان بِگُریزد
چه نَقْش‌ها که بِبازَد چه حیله‌ها که بِسازَد
به نَقْش حاضر باشد زِ راهِ جان بِگُریزد
بر آسْمانْش بِجویی چو مَهْ زِ آب بِتابَد
در آب چون که دَرآیی بر آسْمان بِگُریزد
زِ لامَکانْش بِخوانی نشان دَهَد به مَکانَت
چو در مکانْش بِجویی به لامَکان بِگُریزد
نه پیکِ تیزرو اَنْدَر وجود مُرغِ گُمان است؟
یَقین بدان که یَقین وار از گُمان بِگُریزد
از این و آن بِگُریزم زِ تَرس، نی زِ مَلولی
که آن نِگارِ لَطیفَم ازین و آن بِگُریزد
گُریزپایْ چو بادم زِ عشقِ گُل نه گُلی که
زِ بیمِ بادِ خَزانی زِ بوستان بِگُریزد
چُنان گُریزد نامَش چو قَصدِ گفتن بیند
که گفتْ نیز نَتانی که آن فُلان بِگُریزد
چُنان گُریزد از تو که گَر نویسی نَقْشَش
زِ لوحْ نَقْش بِپَرَّد زِ دلْ نشان بِگُریزد

اگر دَمی بِنَوازد مرا نِگار چه باشد؟
گر این درخت بِخَندَد از آن بهار چه باشد؟
وَگَر به پیشِ من آید خیالِ یار که چونی؟
حَیاتِ نو بِپَذیرد تَنِ نِزار چه باشد؟
شکارِ خسته اویَم به تیرِ غَمْزه جادو
گَرَم به مِهْر بِخوانَد که ای شکار چه باشد؟
چو کاسه بر سَرِ آبَم زِ بی‌قَراریِ عِشقَش
اگر رَسَم به لبِ دوست کوزه وار چه باشد؟
کِنارِ خاک زِ اَشکَم چو لَعْل و گوهر پُر شُد
اگر به وَصل گُشایَد دَمی کِنار چه باشد؟
بِگُفت چیست شِکایَت؟ هزار بار گُشادم
زِ بَحرْ ماهیِ جان را هزار بار چه باشد؟
من از قِطارِ حَریفانْ مِهارِ عقل گُسَستَم
به پیشِ اُشتُرِ مَستَش یکی مِهار چه باشد؟
اگر مِهار گُسَستم وَگَرچه بار فِکَنْدم
یکی شُتُر کم گیری ازین قِطار چه باشد؟
دِلَم به خشم نَظَر می‌کُند که کوتَه کُن هین
اگر بِجَست یکی نُکته از هزار چه باشد؟
چو احمد است و ابوبکر یارِ غار دل و عشق
دو نام بود و یکی جان دو یارِ غار چه باشد؟
انارِ شیرینْ گَر خود هزار باشد وَگَر یک
چو شُد یکی بِفَشُردنْ دِگَر شُمار چه باشد؟
خُمار و خَمْر یکَسْتی ولی اَلِف نگُذارد
اَلِف چو شُد زِ میانه بِبین خُمار چه باشد؟
چو شَمسِ مَفْخَرِ تبریز ماهِ نو بِنِمایَد
در آن نِمایشِ موزون زِ کار و بار چه باشد؟

زِ سَر بگیرم عیشی چو پا به گنج فُروشُد
زِ رویِ پُشت و پناهی که پُشت‌ها همه رو شُد
دِگَر نه شینم هرگز برایِ دل که بَرآیَد
کُجا بَرآیَد آن دلْ که کویِ عشق فُروشُد
مُوَکِّلانِ چو آتشْ زِ عشقْ سویِ من آیند
به سویِ عشق گُریزم که جُمله فِتْنه ازو شُد
که در سَرَم زِ شَرابَش نه چَشم مانْد نه خوابش
به دستِ ساقیِ نابَش مَگَر سَرَم چو کَدو شُد
به خوانِ عشق نِشَستم چَشیدم از نَمَکِ او
چو لُقمه کردم خود را مرا چو عشق گِلو شُد
سَبو به دست دَویدم به جویبارِ مَعانی
که آب گشت سَبویَم چو آبِ جان به سَبو شُد
نمازِ شام بِرَفتم به سویِ طُرفه رومی
چو دید بر دَرِ خویشَم زِ بامْ زود فُرو شُد
سَر از دَریچه برون کرد چو شُعله‌هایِ مُنَوَّر
که بام و خانه و بنده به جُملگی همه او شُد
نَهیم دست دهان بر که نازک است مَعانی
زِ شَمسِ مَفْخَرِ تبریز سوخت جان و هَمو شُد

اگر مرا تو نخواهی دِلَم تو را نگُذارد
تو هم به صُلحْ گَرایی اگر خدا بِگُمارَد
هزار عاشق داری به جان و دلْ نِگَرانَت
که تا سعادت و دولتْ کِه را به تَخت بَرآرَد
زِ عشقِ عاشِقِ مُفْلِس عَجَب فُتَند لَئیمان
که آنچه رَشکِ شَهان شُد گدا امیدِ چه دارد؟
عَجَب مَدار زِ مُرده که از خدا طَلَبَد جان
عَجَب مَدار زِ تشنه که دل به آب سِپارَد
عَجَب مَدار زِ کوری که نورِ دیده بِجویَد
وَ یا زِ چَشمِ اسیری که اشکِ غُربَت بارَد
زِ بَس دُعا که بِکَردم دُعا شُده‌ست وجودم
که هر کِه بینَد رویَم دُعا به خاطِر آرَد
سلام و خِدمَت کردم مرا بِگُفت که چونی؟
مُهمِّ مِس چه بَرآیَد؟ چو کیمیا نگُذارد
چگونه باشد صورت؟ به وِفْقِ فکرِ مُصَوِّر
چگونه میْ شود انگور گَر کَفَش نَفِشارد؟

زِ بادِ حَضرتِ قُدسی بنفشه زار چه می‌شُد
درخت‌هایِ حَقایقْ ازان بهار چه می‌شُد؟
دل از دیارِ خَلایِقْ بِشُد به شهرِ حَقایق
خدایْ دانَد کین دلْ دَران دیار چه می‌شُد
زِ های و هویِ حَریفان زِ نای و نوشِ ظَریفان
هوایِ نورِ صَبوح و شرابِ نار چه می‌شُد
هزار بُلبُلِ مَست و هزار عاشقِ بی‌دل
در آن مَقامِ تَحَیُّر زِ رویِ یار چه می‌شُد
چو عشق در بَرِ سیمین کَشید عاشقِ خود را
زِ بوسه‌هایِ چو شِکَّر دَران کِنار چه می‌شُد
دَران طَرَف که زِ مَستی تو گُلْ زِ خار نَدانی
عَجَب که گُل چه چَشید و عَجَب که خار چه می‌شُد
میانِ خِلْعَتِ جانانْ قَبولِ عشقْ خُرامان
به بارگاهِ تَجَلّی زِ کار و بار چه می‌شُد
به باد و آتش و آب و به خاکْ عشق دَرآمَد
به نورِ یک نَظَرِ عشقِ هر چهار چه می‌شُد
چو شَمسِ مَفْخَرِ تبریز زَد آتشی به درختی
زِ شُعله‌هایِ لَطیفَش درخت و بار چه می‌شُد

شُدم زِ عشق به جایی که عشقْ نیز نَدانَد
رَسید کارْ به جایی که عقلْ خیره بِمانَد
هزار ظُلْم رَسیده زِ عقلْ گشت رَهیده
چو عقل بَسته شُد این جا بگو کی‌اَش بِرَهانَد؟
دِلا مَگَر که تو مَستی که دلْ به عقل بِبَستی
که او نِشَست نَیابَد تو را کجا بِنِشانَد؟
مَتاعِ عقلْ نشان است و عشقْ روحْ فَشان است
که عشقْ وَقتِ نِظاره نِثارِ جانْ بِفَشانَد
هزار جان و دل و عقل گَر به هم تو بِبَندی
چو عشق با تو نباشد به روزَنَش نَرسانَد
به رویِ بُت نَرَسی تو مَگَر به دامِ دو زُلْفَش
وَلیکْ کوشش می‌کُن که کوشِشَت بِپَزانَد
چو بازْ چَشمِ تو را بَست دستِ اوست گُشایش
ولی به هر سَرِ کویی تو را چو کَبْک دَوانَد
هر آن کِه بالش دارد زِ آستانِ عِنایَت
غُلامِ خُفتنِ اویَم که هیچ خُفته نَمانَد
میانه گیرد آهو میانه دلِ شیری
هزار آهویِ دیگر زِ شیرْ او بِرَهانَد
چو در دَرونه صَیّاد مُرغ یافت قَبولی
هزار مُرغِ گرفته زِ دامِ او بِپَرانَد
هران دلی که به تبریز و شَمسِ دین شُده باشد
چو شاهِ ماهْ به میدانِ چَرخْ اسب دَوانَد

گرفت خشم زِ بُستان سَرِخَریّ و بُرون شُد
چو زشت بود به صورت به خویِ زشتْ فُزون شُد
چو دلْ سیاه بُد و قَلْب کوره دید و سِیَه شُد
چو قازْغانِ تَهی بُد به کُنجِ خانه نِگون شُد
چو ژیوه بود به جُنبش نبود زنده اصلی
نِمود جُنبشِ عاریّه بازرفت و سُکون شُد
نیافت صَیقلِ احمد زِ کُفرْ بولَهَب اَرْچه
زِ سَرکَشیّ و زِ مَکْرَشْ دِلَش قِنینه خون شُد
فُروکَشَم به نَمَد در چو آیِنِه رُخِ فِکْرَت
چو آینه بِنِمایَم کِه رام شُد کِه حَرون شُد
مَنَم که هَجْو نگویم به جُز خَواطِرِ خود را
که خاطِرَم نَفَسی عقل گشت و گاه جُنون شُد
مرا دَرونه تو شهری جدا شِمُر به سَرِ خود
به آب و گِل نَشُد آن شهرِ من به کُنْ فَیَکون شُد
سخن ندارم با نیک و بَد من از[رَهِ] بیرون
که آن چه کرد و کجا رفت و این زِ وَسوسه چون شُد
خَموش کُن که هِجا را به خود کَشَد دلِ نادان
همیشه بود نَظَرهایِ کَژْنِگَر نه کُنون شُد

مَدِه به دستِ فِراقَت دلِ مرا که نَشایَد
مَکُش تو کُشته خود را مَکُن بُتا که نَشایَد
مرا به لُطف گُزیدی چرا زِ من بِرَمیدی؟
اَیا نموده وَفاها مَکُن جَفا که نَشایَد
بِداد خازِنِ لُطفَت مرا قَبایِ سعادت
بُرون مَکُن زِ تَنِ من چُنین قَبا که نَشایَد
مِثالِ دلْ همه رویی قَفا نباشد دل را
زِ ما تو رویْ مَگَردان مَدِه قَفا که نَشایَد
حَدیثِ وَصلِ تو گفتم بِگُفت لُطفِ تو کآری
زِ بَعدِ گفتنِ آری مگو چرا؟ که نَشایَد
تو کانِ قَند و نَباتی نَباتْ تَلْخ نگوید
مَگوی تَلْخ سُخَن‌ها به رویِ ما که نَشایَد
بیار آن سُخنانی که هر یکی‌ست چو جانی
نَهان مَکُن تو درین شبْ چراغ را که نَشایَد
غَمَت که کاهِشِ تَن شُد نه در تَن است نه بیرون
غم آتشی‌ست نه در جا مَگو کُجا؟ که نَشایَد
دِلَم زِ عالَمِ بی‌چون خیالَت از دل ازان سو
میانِ این دو مسافر مَکُن جُدا که نَشایَد
مَبَند آن دَرِ خانه به صوفیانْ نَظَری کُن
مَخور بِرنج به تنها بگو صَلا که نَشایَد
دِلا بِخُسب زِ فِکْرَت که فکرْ دامِ دل آمد
مَرو به جُز که مُجَرَّد بَرِ خدا که نَشایَد

زِ هُدهُدانِ تَفکُّر چو دَررَسید نِشانَش
مَراست مُلْکِ سُلَیمان چو نَقْد گشت عِیانَش
پَریّ و دیو نَدانَد زِ تَختگاهِ بُلندش
که تَختِ او نَظَر است و بَصیرت است جَهانَش
زبانِ جُملهٔ مُرغان بِدانَد او به بَصیرت
که هیچ مُرغ نَدانَد به وَهمِ خویشْ زَبانَش
نِشانِ سکّهٔ او بینْ به هر دُرُست که نَقْدست
ولیک نَقْد نیابی که بو بَری سویِ کانَش
مَگَر که حَلْقهٔ رِنْدانِ بی‌نِشان تو بِبینی
که عشقْ پیش دَرآیَد دَرآوَرَد به میانَش
زِ تیرِ او بُوَد آن دل که بَرپَرید از آن سو
وَگَرنه کیست زِ مَردانْ که او کَشید کَمانَش؟
کسی که خورْد شَرابَش زِ دستِ ساقیِ عشقش
همان شَرابْ مُقدَّم تو پُر کُن و بِرَسانَش
از آن که هیچ شرابی خُمارِ او نَنِشانَد
دَغَل مَیار تو ساقی مَدِه ازین و از آنَش
زِ شَمسْ مَفْخَرِ تبریز باده گشت وَظیفه
چگونه بَنده نباشد به هر دَمی دل و جانَش

رُحْتُ انا مِنْ بَیْنِکُمْ غِبْتُ کَذا منْ عَیْنِکُمْ
لا تَغْفُلُوا عَنْ حَیْنِکُمْ لا تَهْدِمُوا دارَیْنِکُمْ
اِخْوانَنا، اِخْوانَنا، اِنَّ الزَّمانَ خانَنا
لا تَنْسَوُا هِجْرانَنا، لا تَهْدِمُوا دارَیْنِکُمْ
قَدْ فاتَنا اَعْمارُنا، وَ اسْتُنْسِیَتْ اَخْبارُنا
وَ اسْتُثْقِلَتْ اَوْزارُنا، لا تَهْدِمُوا دارَیْنِکُمْ
اِسْتَوْثِقُوا اَدْیانَکُم وَ اسْتَغْنِموا اِخْوانَکُمْ
وَ اسْتَعْشِقُوا ایمانَکُم، لا تَهْدِمُوا دارَیْنِکُمْ

به خاکِ پایِ تو ای مَهْ، هر آن شبی که بِتابی
به جایِ عُمرِ عزیزی، چو عُمرِ ما نَشِتابی
چو شب رُوانِ هَوَس را تو چَشمی و تو چراغی
مُسافرانِ فَلَک را تو آتشیّ و تو آبی
دَرین مَنازلِ گَردون، دَرین طَوافِ هُمایون
گَر از قَضا مَهِ ما را به اِتِّفاق بیابی
اگر چه روحِ جهان است و روحْ سوی ندارد
ثَواب کُن، سویِ او رو، اگر چه غَرقِ ثَوابی
بگو به توست پیامی، اگر چه حاضرِ جانی
جواب دِهْ به حَقِ آن کِه بس لَطیفْ جوابی
هزار مُهره رُبودی، هنوز اوَّلِ بازی‌ست
هزار پَرده دَریدی، هنوز زیرِ نِقابی
چه ناله‌هاست نَهان و چه زَخْم‌هاست دِلَم را
زِهی رَبابِ دِلِ من، به دستِ چون تو رَبابی
دِلَم تو را چو رَبابی، تَنَم تو را چو خَرابی
رَباب می‌زَن و می‌گَرد مَستْ گِردِ خَرابی
همه زِ جامِ تو مَستَند، هر یکی زِ شرابی
زِ جامِ خویش نَپُرسی که مَست از چه شَرابی؟
کجاست ساحِلِ دریا، دِلا، که هر دَم غَرقی؟
کجاست آتشِ غَیبی، که لحظه لحظه کَبابی؟

بِبُرد عقل و دِلَم را بُراقِ عشقِ مَعانی
مرا بِپُرس کجا بُرد؟ آن طَرَف که ندانی
بِدان رِواق رَسیدم، که ماه و چَرخ نَدیدَم
بِدان جهان که جهان هم جُدا شود زِ جهانی
یکی دَمیم اَمان دِهْ، که عقلِ من به من آید
بِگویَمَت صِفَتِ جان، تو گوش دار که جانی
وَلیک پیش تَرآ خواجه، گوش بر دَهَنَم نِهْ
که گوش دارد دیوار و این سِری‌ست نَهانی
عِنایَتی‌ست زِ جانان، چُنین غریبْ کَرامَت
زِ راهِ گوش دَرآیَد، چراغ‌هایِ عِیانی
رَفیقِ خِضْرِ خِرَد شو، به سویِ چَشمهٔ حیوان
که تا چو چَشمهٔ خورشید، روزً نورفَشانی
چُنان که گشت زُلَیخا، جوان به هِمَّتِ یوسُف
جهانِ کُهنه بیابَد ازین ستاره جوانی
فروخورَد مَهْ و خورشید و قُطبِ هفت فَلَک را
سُهیلِ جان، چو بَرآیَد زِ سویِ رُکْنِ یَمانی
دَمی قُراضهٔ دین را بگیر و زیرِ زبان نِهْ
که تا به نَقْد بِبینی، که در دَرونه چه کانی
فُتاده‌‌‌‌یی به دَهان‌ها،‌ هَمی‌گَزَندت مَردم
لَطیف و پُخته چو نانی، بِدان همیشه چُنانی
چو ذَرّه پایْ بِکوبی، چو نورْ دستِ تو گیرد
زِ سَردی است و زِ تَرّی که هَمچو ریگْ گِرانی
چو آفتاب بَرآمَد به خاکِ تیره بگوید
که چون قَرینِ تو گشتم، تو صاحِبِ دو قِرانی
تو بُز نه‌یی، که بَرآیی چراغپایه به بازی
که پیشِ گَلّهٔ شیران چو نَرّه شیرشَبانی
چراغِ پنج حِسَت را به نورِ دلْ بِفُروزان
حواسْ پنج نماز است و دلْ چو سَبْعِ مَثانی
هَمی‌رَسَد زِ سَماوات، هر صَبوح نِدایی
که رَهْ بَری به نِشانی، چو گَردِ رَهْ بِنِشانی
سِپَس مَکَش چو مُخَنَّث، عِنانِ عَزم، که پیشت
دو لشکر است که در وِیْ تو پیش رو چو سِنانی
شِکَر به پیشِ تو آمد که بَرگُشایْ دَهان را
چرا زِ دعوتِ شِکَّر چو پِسته بَسته دَهانی؟
بگیر طَبْلهٔ شِکَّر، بِخور به طَبْل، که نوشَت
مَکوب طَبْلِ فَسانه، چرا حَریفِ زبانی؟
زِ شَمس، مَفْخَرِ تبریز، آفتاب پَرَستی
که اوست شَمسِ مَعارف، رئیسِ شَمسِ مکانی

هزار جانِ مُقَدَّس، هزار گوهرِ کانی
فِدایِ جاه و جَمالَت، که روحْ بَخشِ جهانی
چه روح‌ها که فَزایی، چه حَلقه‌ها که رُبایی
چو ماهِ غَیب نِمایی، زِ پَرده‌هایِ نَهانی
چو در غَزا تو بِتازی، زِ بَحْر گَرد بَرآری
هزار بَحْر بِجوشَد، چو قطره‌‌‌‌یی بِچَکانی
تویی زِ کَوْن گُزیده، تویی گُشایشِ دیده
به یک نَظَر تو بِبَخشی سَعادتِ دوجهانی
کَژْی که هستْ جهان را، چو تیرْ راست کُن آن را
بِکَش کَمانِ زمان را، که سَخْت سَخته کَمانی
نه چَرخْ زَهر چَشانَد، نه ترس و خوف بِمانَد
چو دلْ ثَنایِ تو خوانَد که شاهِ اَمن و اَمانی
به چَرخِ سینه بَرآیی، هزار ماهْ نِمایی
یکی بِدان که تو اینی، یکی بِدان که تو آنی
تو راست چَرخْ چو چاکَر، تو مَهْ نباشی و اَخْتَر
هزار ماهِ مُنَوَّر زِ آستین بِفَشانی
تو شَمس، مَفْخَرِ تبریز، به خواجگی چو نِشینی
صد آفتابِ زمان را چو بندگانْ بِنِشانی

چه آفتابْ جَمالی، که از مَجَرِّه گُشادی
دَرونِ روزَنِ عالَم، چو روزِ بَختْ فُتادی
هزار سوسنِ نادر، زِ رویِ گُل بِشِکُفتی
هزار رَسمِ دل اَفْزا، بِدان چَمَن بِنَهادی
هزار اَطْلَسِ کُحْلی، بنفشه وار دَریدی
که پَرّ و بالِ مُریدیّ و جانِ جانِ مُرادی
دران زمان که به خوبی، کُلاهِ عقلْ رُبایی
نه عقل پَرّهٔ کاه است و تو به لُطفْ چو بادی؟
چه عقل دارد آن گُل، که پیشِ باد سِتیزَد
نه از نَسیمِ وِیَسْتَش جَمال و نیک نَهادی؟
میی که کَفِّ تو بَخشَد، دو صد خُمار بِه اَرْزَد
چگونه گیج نَگَردد، سَرِ وجود زِ شادی؟

اگر مرا تو ندانی، بِپُرس از شبِ تاری
شب است مَحْرَمِ عاشق، گواهْ ناله و زاری
چه جایِ شب، که هزاران نشانه دارد عاشق؟
کَمینه اشک و رُخِ زَرد و لاغَریّ و نِزاری
چو ابرْ ساعتِ گریه، چو کوهْ وَقتِ تَحَمُّل
چو آبْ سَجده کُنان و چو خاکِ راه به خواری
وَلیک این همه مِحْنَت، به گِردِ باغ چو خاری
دَرونِ باغْ گُلِستان و یار و چَشمهٔ جاری
چو بُگْذری تو زِ دیوارِ باغ و در چَمَن آیی
زبانِ شُکر گُزاری، سُجودِ شُکر بیاری
که شُکر و حَمدْ خدا را، که بُرد جورِ خَزان را
شِکُفته گشت زمین و بهار کرد بَهاری
هزار شاخِ برهنه، قَرینِ حُلّهٔ گُل شُد
هزار خارِ مُغیلان، رَهیده گشت زِ خاری
حَلاوتِ غَمِ معشوق را چه داند عاقل؟
چو جولَهْ است نَدانَد طَریقِ جنگ و سَواری
برادر و پدر و مادرِ تو عُشّاقَند
که جُمله یک شُده‌اند و سِرِشته‌اند زِ یاری
نَمَک شود چو دَراُفْتَد، هزار تَن به نَمَکْدان
دُوی نَمانَد در تَن، چه مُرغُزی، چه بُخاری
مَکَش عِنانِ سُخَن را، به کودنیِّ مَلولان
تو تشنگانِ فَلَک بین، به وَقتِ حَرف گُزاری