غزل ۳۰۴۰ - چه آفتاب جمالی، که از مجره گشادی

چه آفتابْ جَمالی، که از مَجَرِّه گُشادی
دَرونِ روزَنِ عالَم، چو روزِ بَختْ فُتادی ۱

هزار سوسنِ نادر، زِ رویِ گُل بِشِکُفتی
هزار رَسمِ دل اَفْزا، بِدان چَمَن بِنَهادی ۲

هزار اَطْلَسِ کُحْلی، بنفشه وار دَریدی
که پَرّ و بالِ مُریدیّ و جانِ جانِ مُرادی ۳

دران زمان که به خوبی، کُلاهِ عقلْ رُبایی
نه عقل پَرّهٔ کاه است و تو به لُطفْ چو بادی؟ ۴

چه عقل دارد آن گُل، که پیشِ باد سِتیزَد
نه از نَسیمِ وِیَسْتَش جَمال و نیک نَهادی؟ ۵

میی که کَفِّ تو بَخشَد، دو صد خُمار بِه اَرْزَد
چگونه گیج نَگَردد، سَرِ وجود زِ شادی؟ ۶