این متن شعری است که در آن شاعر از عشق، امید، دعا و شرایط دشوار زندگی سخن میگوید. او از عشق نافرجام، امید به بهبود شرایط، و قدرت دعا در زندگی خود صحبت میکند. همچنین، شاعر به مسائلی مانند فقر، غربت و تلاش برای رسیدن به آرزوها اشاره میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند عشق نافرجام، فقر و غربت نیاز به تجربه و بلوغ فکری بیشتری دارند.
غزل ۹۰۳ - اگر مرا تو نخواهی دلم تو را نگذارد
تو هم به صُلحْ گَرایی اگر خدا بِگُمارَد ۱
هزار عاشق داری به جان و دلْ نِگَرانَت
که تا سعادت و دولتْ کِه را به تَخت بَرآرَد ۲
زِ عشقِ عاشِقِ مُفْلِس عَجَب فُتَند لَئیمان
که آنچه رَشکِ شَهان شُد گدا امیدِ چه دارد؟ ۳
عَجَب مَدار زِ مُرده که از خدا طَلَبَد جان
عَجَب مَدار زِ تشنه که دل به آب سِپارَد ۴
عَجَب مَدار زِ کوری که نورِ دیده بِجویَد
وَ یا زِ چَشمِ اسیری که اشکِ غُربَت بارَد ۵
زِ بَس دُعا که بِکَردم دُعا شُدهست وجودم
که هر کِه بینَد رویَم دُعا به خاطِر آرَد ۶
سلام و خِدمَت کردم مرا بِگُفت که چونی؟
مُهمِّ مِس چه بَرآیَد؟ چو کیمیا نگُذارد ۷
چگونه باشد صورت؟ به وِفْقِ فکرِ مُصَوِّر
چگونه میْ شود انگور گَر کَفَش نَفِشارد؟ ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.