این متن شعری است که در آن شاعر از گریزندگی و فرار از مفاهیم و تصاویر مختلف سخن میگوید. او از گریزندگی عشق، طبیعت، و حتی مفاهیم انتزاعی مانند یقین و گمان صحبت میکند. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه و استعارههای زیبا، تلاش میکند تا ناپایداری و فرار بودن این مفاهیم را به تصویر بکشد.
این متن دارای مفاهیم انتزاعی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تصاویر شاعرانه نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی ادبی دارد که معمولاً در سنین بالاتر کسب میشود.
غزل ۹۰۰ - بگیر دامن لطفش که ناگهان بگریزد
ولی مَکَش تو چو تیرش که از کَمان بِگُریزد ۱
چه نَقْشها که بِبازَد چه حیلهها که بِسازَد
به نَقْش حاضر باشد زِ راهِ جان بِگُریزد ۲
بر آسْمانْش بِجویی چو مَهْ زِ آب بِتابَد
در آب چون که دَرآیی بر آسْمان بِگُریزد ۳
زِ لامَکانْش بِخوانی نشان دَهَد به مَکانَت
چو در مکانْش بِجویی به لامَکان بِگُریزد ۴
نه پیکِ تیزرو اَنْدَر وجود مُرغِ گُمان است؟
یَقین بدان که یَقین وار از گُمان بِگُریزد ۵
از این و آن بِگُریزم زِ تَرس، نی زِ مَلولی
که آن نِگارِ لَطیفَم ازین و آن بِگُریزد ۶
گُریزپایْ چو بادم زِ عشقِ گُل نه گُلی که
زِ بیمِ بادِ خَزانی زِ بوستان بِگُریزد ۷
چُنان گُریزد نامَش چو قَصدِ گفتن بیند
که گفتْ نیز نَتانی که آن فُلان بِگُریزد ۸
چُنان گُریزد از تو که گَر نویسی نَقْشَش
زِ لوحْ نَقْش بِپَرَّد زِ دلْ نشان بِگُریزد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.