شماره ۲۹۶ - مرا حدیث شکفتی است در کمال غرابت

مرا حدیث شکفتی است در کمال غرابت
که از گدای طریقت بشه رسید مهابت ۱

بکوی عشق عجب میکنی زعجز سلاطین
گدای او بشه از عجز کرده شد زغرابت ۲

نثار خاک در دوست میکند دو جهانرا
دعای عاشق صادق اگر کنند اجابت ۳

بیک مناظره عشق مانده است فلاطون
مگو که رای حکیمان بود قرین اصابت ۴

چه غم که عاشق تو زنده پوش بیسرو پاشد
فروغ عشق بس او را پی دلیل نجابت ۵

بود چه بار گران بار عشق روی تو یا رب
که کوه تاب نیاورد با هزار صلابت ۶

زدیدنت برقیبان چسان حسد نبرم من
که دل بدیده حسد میبرد زفرط رقابت ۷

برغم غیر زد آشفته جامی از می وصلت
دعای خسته‌دلان می‌رسد گهی به اجابت ۸

علی است نایب اول ولیک صادر دوم
به غیر عشق که دارد به جای عقل نیابت ۹