مهستی گنجوی : رباعیات
رباعی ۸۰ - منگر به زمین که خاک و آبت بیند
منگر به زمین که خاک و آبت بیند صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۸۰۸ - اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیست
اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۵۴۱ - نه همین دل ز لب لعل تو پر شور شده است
نه همین دل ز لب لعل تو پر شور شده است سیدای نسفی : مسمطات
شماره ۴۱ - ارباب جود را کف گوهرفشان نماند
ارباب جود را کف گوهرفشان نماند ملا احمد نراقی : مثنوی طاقدیس
بخش ۱۴۰ - مکالمه حضرت موسی ع با آن پیر گبر و ایمان آوردن گبر
دید موسی کافری اندر رهی قاسم انوار : غزلیات
شماره ۵۹۲ - بیا، ای ماه کنعانی، بیا ای شاه فرزانه
بیا، ای ماه کنعانی، بیا ای شاه فرزانه آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۱۲۴۹ - پرده زرخ کشیدند گلهای نوبهاری
پرده زرخ کشیدند گلهای نوبهاری سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۲۸۲ - از آمدنم فزود رنج بدنم
از آمدنم فزود رنج بدنم عطار نیشابوری : دفتر دوم
در صفات دل و دیدن اعیان و راز گفتن فرماید
چنان مستغرقی کاینجان و جانان صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۳۳۱ - الفرقان
نشان از علم تفصیل است فرقان قاسم انوار : غزلیات
شماره ۵۶۶ - «ستر الله علینا» چه علالاست درین کو؟
«ستر الله علینا» چه علالاست درین کو؟ امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۲۰ - هر کس آنجا که می و شاهد و گلشن آنجاست
هر کس آنجا که می و شاهد و گلشن آنجاست سیف فرغانی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۱۳ - اگر خورشید و مه نبود برین گردون مینایی
اگر خورشید و مه نبود برین گردون مینایی اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۱۲۶۶ - بیمارم و لب تشنه و از قافله مانده
بیمارم و لب تشنه و از قافله مانده عطار نیشابوری : مظهرالعجایب
تمثیل آنکه هر که نسبت درست باهادیان راه یقین بهم رساند، از شر نفس و شیطان، که راهزنان دیناند در امان ماند. والسلام
جوهر معنی من باقر بعلم آذر بیگدلی : غزلیات
شماره ۱۸۰ - روز و شب، از رخ رخشنده ی شاه عجبی
روز و شب، از رخ رخشنده ی شاه عجبی شیخ بهایی : غزلیات
غزل ۳ - به عالم هر دلی کاو هوشمند است
به عالم هر دلی کاو هوشمند است قاسم انوار : غزلیات
شماره ۵۵۹ - هله! ای ساقی جانها، بده آن باده رنگین
هله! ای ساقی جانها، بده آن باده رنگین حسین خوارزمی : غزلیات، قصاید و قطعات
شماره ۱۸۶ - ای دل از وحشت سرای دار گیتی کن کران
ای دل از وحشت سرای دار گیتی کن کران کمال‌الدین اسماعیل : قطعات
شمارهٔ ۲۱۲ - وله ایضا
ای نکرده بعهد خویش از بخل
رباعی ۸۰ - منگر به زمین که خاک و آبت بیند
منگر به زمین که خاک و آبت بیند صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۸۰۸ - اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیست
اگر نمی تپدم دل، ز آرمیدن نیست صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۵۴۱ - نه همین دل ز لب لعل تو پر شور شده است
نه همین دل ز لب لعل تو پر شور شده است سیدای نسفی : مسمطات
شماره ۴۱ - ارباب جود را کف گوهرفشان نماند
ارباب جود را کف گوهرفشان نماند ملا احمد نراقی : مثنوی طاقدیس
بخش ۱۴۰ - مکالمه حضرت موسی ع با آن پیر گبر و ایمان آوردن گبر
دید موسی کافری اندر رهی قاسم انوار : غزلیات
شماره ۵۹۲ - بیا، ای ماه کنعانی، بیا ای شاه فرزانه
بیا، ای ماه کنعانی، بیا ای شاه فرزانه آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شماره ۱۲۴۹ - پرده زرخ کشیدند گلهای نوبهاری
پرده زرخ کشیدند گلهای نوبهاری سنایی غزنوی : رباعیات
رباعی ۲۸۲ - از آمدنم فزود رنج بدنم
از آمدنم فزود رنج بدنم عطار نیشابوری : دفتر دوم
در صفات دل و دیدن اعیان و راز گفتن فرماید
چنان مستغرقی کاینجان و جانان صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۳۳۱ - الفرقان
نشان از علم تفصیل است فرقان قاسم انوار : غزلیات
شماره ۵۶۶ - «ستر الله علینا» چه علالاست درین کو؟
«ستر الله علینا» چه علالاست درین کو؟ امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۲۰ - هر کس آنجا که می و شاهد و گلشن آنجاست
هر کس آنجا که می و شاهد و گلشن آنجاست سیف فرغانی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
غزل ۱۱۳ - اگر خورشید و مه نبود برین گردون مینایی
اگر خورشید و مه نبود برین گردون مینایی اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۱۲۶۶ - بیمارم و لب تشنه و از قافله مانده
بیمارم و لب تشنه و از قافله مانده عطار نیشابوری : مظهرالعجایب
تمثیل آنکه هر که نسبت درست باهادیان راه یقین بهم رساند، از شر نفس و شیطان، که راهزنان دیناند در امان ماند. والسلام
جوهر معنی من باقر بعلم آذر بیگدلی : غزلیات
شماره ۱۸۰ - روز و شب، از رخ رخشنده ی شاه عجبی
روز و شب، از رخ رخشنده ی شاه عجبی شیخ بهایی : غزلیات
غزل ۳ - به عالم هر دلی کاو هوشمند است
به عالم هر دلی کاو هوشمند است قاسم انوار : غزلیات
شماره ۵۵۹ - هله! ای ساقی جانها، بده آن باده رنگین
هله! ای ساقی جانها، بده آن باده رنگین حسین خوارزمی : غزلیات، قصاید و قطعات
شماره ۱۸۶ - ای دل از وحشت سرای دار گیتی کن کران
ای دل از وحشت سرای دار گیتی کن کران کمال‌الدین اسماعیل : قطعات
شمارهٔ ۲۱۲ - وله ایضا
ای نکرده بعهد خویش از بخل