سعدی : رباعیات
رباعی ۱۰۴ - من بندهٔ بالای تو شمشاد تنم
من بندهٔ بالای تو شمشاد تنم
ملک‌الشعرای بهار : رباعیات
شماره ۱۰ - هان ای وکلا فضل خدا یار شماست
هان ای وکلا فضل خدا یار شماست
فرخی یزدی : غزلیات
شماره ۱۱۰ - توده را با جنگ صنفی آشنا باید نمود
توده را با جنگ صنفی آشنا باید نمود
جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۸۴۴ - و قمری از فغان خود را دمی بیکار نگذارم
و قمری از فغان خود را دمی بیکار نگذارم
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۱۸۸ - مکن آزادگان را جستجو از این و آن پنهان
مکن آزادگان را جستجو از این و آن پنهان
میرداماد : رباعیات
شماره ۱۲۱ - با من نفسی بی تو دلم یار نبود
با من نفسی بی تو دلم یار نبود
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۴۷۳ - مستیی کو تا ره صحرای محشر سرکنیم
مستیی کو تا ره صحرای محشر سرکنیم
محتشم کاشانی : غزلیات
غزل ۵۳۳ - از نسیم آن خطم در حیرت از صنع اله
از نسیم آن خطم در حیرت از صنع اله
مولوی : دفتر ششم
بخش ۲۸ - باز گردانیدن صدیق رضی الله عنه واقعهٔ بلال را رضی الله عنه و ظلم جهودان را بر وی و احد احد گفتن او و افزون شدن کینهٔ جهودان و قصه کردن آن قضیه پیش مصطفی علیه‌السلام و مشورت در خریدن او
بَعد از آن صِدّیق پیشِ مُصْطَفی
وفایی مهابادی : غزلیات
شماره ۱۳ - ساقیا سوختم بیا بشتاب
ساقیا سوختم بیا بشتاب
سعیدا : غزلیات
شماره ۳۰۴ - خوش به آسانی به آخر راه مشکل می برند
خوش به آسانی به آخر راه مشکل می برند
کمال‌الدین اسماعیل : قطعات
شمارهٔ ۷۸ - وله ایضا فی صفتها
ای ز احکام همچو رویین دز
صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۶۹۰۳ - دارم ز اشک گرم دل تاب خورده ای
دارم ز اشک گرم دل تاب خورده ای
جویای تبریزی : رباعیات
شماره ۴۶ - آن کس که به کدیه روزگارش گذرد
آن کس که به کدیه روزگارش گذرد
لبیبی : ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی
شمارهٔ ۴۲ - به شاهد لغت سوسمار، بمعنی جانوری که ضب گویندش بتازی
چنان باد در آرد بخویشتن
حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۲۰۵ - هر که از می توبه خواهد کرد تایب شد نخست
هر که از می توبه خواهد کرد تایب شد نخست
کمال‌الدین اسماعیل : رباعیات
شماره ۵۵۳ - کس لب بطرب بخنده نگشوده امسال
کس لب بطرب بخنده نگشوده امسال
بابافغانی : غزلیات
شماره ۱۲۶ - عیدست و نوبهار و چمن سبز و خرمست
عیدست و نوبهار و چمن سبز و خرمست
مولوی : دفتر سوم
بخش ۱۷۷ - مسلهٔ فنا و بقای درویش
گفت قایل در جهانْ دَرویش نیست
اهلی شیرازی : غزلیات
شماره ۲۴۴ - آن بت که قبله دل عشاق روی اوست
آن بت که قبله دل عشاق روی اوست