هاتف اصفهانی : قصاید
قصیده ۷ - دارم از آسمان زنگاری
دارم از آسمان زنگاری مهستی گنجوی : رباعیات
رباعی ۱۶۰ - ای روی تو از تازه گل بربر به
ای روی تو از تازه گل بربر به خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۱ - دل در همه حال تکیه گاه است مرا
دل در همه حال تکیه گاه است مرا صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۳۶۸ - خط از لب لعل گهرافشان تو گل کرد
خط از لب لعل گهرافشان تو گل کرد انوری : رباعیات
رباعی ۱۸ - ای سغبهٔ آنانکه نمی‌جویندت
ای سغبهٔ آنانکه نمی‌جویندت قاآنی شیرازی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱۲ - در مدح شاهنشاه ماضی محمدشاه غا‌زی طاب‌ا‌لله ثراه گوید
شد عید و مه روزه سفرکرد به اکراه اوحدی مراغه‌ای : منطق‌العشاق
در خاتمت کتاب
در آن مدت، که بود از محنت تب صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۵۷۱ - من نمی آیم به هوش از پند، بیهوشم گذار
من نمی آیم به هوش از پند، بیهوشم گذار عین‌القضات همدانی : تمهیدات
تمهید اصل رابع - خود را بشناس تا خدا را بشناسی
ای عزیز بزرگوار گوش دار. خبر «مَنْ عَرَف نَفْسَه فَقَدْ عَرَف ربَّه» را که پرسیده‌ای احوال مختلف نمی‌گذارد که ترتیب کتابت حاصل آید اما چه کنم «واللّهُ غالِبٌ علی أمره»! بعضی از معرفت نفس خود بشنیده‌ای در تمیهدهای گذشته و بعضی در تمهید دهم گفته شود به‌تمامی، شمهای و قدری چنانکه دهند و چنانکه آید گفته شود. کمال‌الدین اسماعیل : قطعات
شمارهٔ ۱۲۸ - ایضا له
فرستادم بتو شعری که با آن فرخی یزدی : غزلیات
شماره ۱۷۲ - بسته زنجیر بودن هست کار شیر و من
بسته زنجیر بودن هست کار شیر و من حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱ - شد صید خم زلف رسایی دل ما
شد صید خم زلف رسایی دل ما امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۵۲۷ - آن را که غمی باشد و گفتن نتواند
آن را که غمی باشد و گفتن نتواند کمال‌الدین اسماعیل : قطعات
شمارهٔ ۱۴ - وله ایضا
نور دین ای ذات تو کان هنر فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۱۷۶ - غلام آن نظربازم که خاطر با یکی دارد
غلام آن نظربازم که خاطر با یکی دارد امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۳۶۵ - از رخت ارغوان نمودار است
از رخت ارغوان نمودار است صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۳۳۳ - شب که مجلس روشنی از طلعت جانانه داشت
شب که مجلس روشنی از طلعت جانانه داشت سعیدا : غزلیات
شماره ۴۷ - بیجا نمی خلد به دلی تیر آه ما
بیجا نمی خلد به دلی تیر آه ما عطار نیشابوری : بیان وادی استغنا
حکایت مردی که پسر جوانش به چاه افتاد
در ده ما بود برنایی چو ماه قاسم انوار : غزلیات
شماره ۳۸۲ - اگرچه خسرو عالم شوی و گر فغفور
اگرچه خسرو عالم شوی و گر فغفور
قصیده ۷ - دارم از آسمان زنگاری
دارم از آسمان زنگاری مهستی گنجوی : رباعیات
رباعی ۱۶۰ - ای روی تو از تازه گل بربر به
ای روی تو از تازه گل بربر به خلیل‌الله خلیلی : رباعیات
رباعی ۱ - دل در همه حال تکیه گاه است مرا
دل در همه حال تکیه گاه است مرا صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۳۶۸ - خط از لب لعل گهرافشان تو گل کرد
خط از لب لعل گهرافشان تو گل کرد انوری : رباعیات
رباعی ۱۸ - ای سغبهٔ آنانکه نمی‌جویندت
ای سغبهٔ آنانکه نمی‌جویندت قاآنی شیرازی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱۲ - در مدح شاهنشاه ماضی محمدشاه غا‌زی طاب‌ا‌لله ثراه گوید
شد عید و مه روزه سفرکرد به اکراه اوحدی مراغه‌ای : منطق‌العشاق
در خاتمت کتاب
در آن مدت، که بود از محنت تب صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۴۵۷۱ - من نمی آیم به هوش از پند، بیهوشم گذار
من نمی آیم به هوش از پند، بیهوشم گذار عین‌القضات همدانی : تمهیدات
تمهید اصل رابع - خود را بشناس تا خدا را بشناسی
ای عزیز بزرگوار گوش دار. خبر «مَنْ عَرَف نَفْسَه فَقَدْ عَرَف ربَّه» را که پرسیده‌ای احوال مختلف نمی‌گذارد که ترتیب کتابت حاصل آید اما چه کنم «واللّهُ غالِبٌ علی أمره»! بعضی از معرفت نفس خود بشنیده‌ای در تمیهدهای گذشته و بعضی در تمهید دهم گفته شود به‌تمامی، شمهای و قدری چنانکه دهند و چنانکه آید گفته شود. کمال‌الدین اسماعیل : قطعات
شمارهٔ ۱۲۸ - ایضا له
فرستادم بتو شعری که با آن فرخی یزدی : غزلیات
شماره ۱۷۲ - بسته زنجیر بودن هست کار شیر و من
بسته زنجیر بودن هست کار شیر و من حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱ - شد صید خم زلف رسایی دل ما
شد صید خم زلف رسایی دل ما امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۵۲۷ - آن را که غمی باشد و گفتن نتواند
آن را که غمی باشد و گفتن نتواند کمال‌الدین اسماعیل : قطعات
شمارهٔ ۱۴ - وله ایضا
نور دین ای ذات تو کان هنر فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۱۷۶ - غلام آن نظربازم که خاطر با یکی دارد
غلام آن نظربازم که خاطر با یکی دارد امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۳۶۵ - از رخت ارغوان نمودار است
از رخت ارغوان نمودار است صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۳۳۳ - شب که مجلس روشنی از طلعت جانانه داشت
شب که مجلس روشنی از طلعت جانانه داشت سعیدا : غزلیات
شماره ۴۷ - بیجا نمی خلد به دلی تیر آه ما
بیجا نمی خلد به دلی تیر آه ما عطار نیشابوری : بیان وادی استغنا
حکایت مردی که پسر جوانش به چاه افتاد
در ده ما بود برنایی چو ماه قاسم انوار : غزلیات
شماره ۳۸۲ - اگرچه خسرو عالم شوی و گر فغفور
اگرچه خسرو عالم شوی و گر فغفور