این شعر عاشقانه از عشق ناامیدانه، صبر و رنج عاشق، و قدرت عشق در جذب و اسیر کردن سخن میگوید. شاعر از زیبایی معشوق، درد فراق، و ناامیدی خود میسراید و تأکید میکند که تنها مرگ میتواند درمان این درد باشد.
محتوا شامل مضامین عاشقانهی عمیق، درد فراق، و اشاره به مرگ است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب یا سنگین باشد. همچنین، درک کامل این شعر نیاز به آشنایی با ادبیات و اصطلاحات عرفانی و کلاسیک دارد.
غزل ۱۷۶ - غلام آن نظربازم که خاطر با یکی دارد
نه مملوکی که هر ساعت نظر با مالکی دارد ۱
مسلم نیست عمر جاودان الا وجودی را
که از زلف رسای او به کف مستمسکی دارد ۲
حدیث بردباری را بپرس از عاشق صادق
که بر دل حسرت بسیار و طاقت اندکی دارد ۳
دم از دانش مزن با دانه خال نکورویان
که از هر حلقهدام عشق مرغ زیرکی دارد ۴
به حرمت بوسه باید داد خاک صید گاهی را
که صیادش هزاران بسمل از هر ناوکی دارد ۵
فقیه و چشمهٔ کوثر، من و لعل لب ساقی
به قدر خویشتن هر کس که بینی مدرکی دارد ۶
هوای دل عنانم میکشد هر دم نمیدانی
که از هر گوشه صید افکن سوار خانگی دارد ۷
یقین شد جان سپاریهای من بر خویش این گونه
هنوز آن صورت زیبا در این معنی شکی دارد ۸
فروغی را به جز مردن علاجی نیست دور از او
که داغ اندرون سوزی و درد مهلکی دارد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.