این شعر از صائب تبریزی بیانگر حالتی از بیخودی و مستی عارفانه است. شاعر از هوشیاری و پند دوری میجوید و خواهان غرق شدن در عشق و مستی است. او از توبه و هوشیاری به عنوان موانعی در برابر تجربهی عمیق عشق یاد میکند و تمایل دارد تا در آتش شوق و اشتیاق بسوزد. شعر پر از تصاویر شاعرانه مانند شمع، ساحل، و باده است که همگی بر حالت وجد و شوریدگی شاعر تأکید دارند.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و شوریدگی عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، استفاده از استعارههای عمیق و زبان شعری کلاسیک نیاز به درک ادبی نسبتاً بالایی دارد.
غزل ۴۵۷۱ - من نمی آیم به هوش از پند، بیهوشم گذار
بحر من ساحل نخواهد گشت، در جوشم گذار ۱
گفتگوی توبه می ریزد نمک در ساغرم
پنبه بردار از سر میناودر گوشم گذار ۲
از خمار می گرانی می کند سر بر تنم
تا سبک کردم سبوی باده بر دوشم گذار ۳
کرده ام قالب تهی از اشتیاقت عمرهاست
قامت چون شمع در محراب آغوشم گذار ۴
گر به هوشیاری حجاب حسن مانع می شود
در سرمستی سری یک بار بر دوشم گذار ۵
شرح شبهای دراز هجراز زلف است بیش
پنبه ای بر لب ازان صبح بنا گوشم گذار ۶
می چکد چون شمع صائب آتش از گفتارمن
صرفه در گویایی من نیست، خاموشم گذار ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.