عبید زاکانی : غزلیات
غزل ۸۴ - هرگه که شبی خود را در میکده اندازیم
هرگه که شبی خود را در میکده اندازیم هلالی جغتایی : غزلیات
غزل ۲۴۱ - خواهم که: بزیر قدمت زار بمیرم
خواهم که به زیر قدمت زار بمیرم هلالی جغتایی : غزلیات
غزل ۲۳۹ - عمر رفته است و کنون آفت جانی دارم
عمر رفته است و کنون آفت جانی دارم عبید زاکانی : غزلیات
غزل ۸۰ - یارب از کرده به لطف تو پناه آوردیم
یارب از کرده به لطف تو پناه آوردیم عطار نیشابوری : غزلیات
غزل ۴۰۳ - چو پیشهٔ تو شیوه و ناز است چه تدبیر
چو پیشهٔ تو شیوه و ناز است چه تدبیر مولوی : غزلیات
غزل ۳۰۶۷ - تو در عقیلهٔ ترتیب کفش و دستاری
تو در عَقیلهٔ تَرتیبِ کَفْش و دَستاری صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۳۸۴ - مجلی الاسماء الفعلیه
دگر اسماء فعلی راست مجلی فخرالدین عراقی : غزلیات
غزل ۶۴ - بیا، کاین دل سر هجران ندارد
بیا، کاین دل سر هجران ندارد فصیحی هروی : غزلیات
شماره ۲۱ - خاکستر این سوخته را باز توان سوخت
خاکستر این سوخته را باز توان سوخت هلالی جغتایی : غزلیات
غزل ۲۳۴ - ز پیر میکده عمری در التماس شدم
ز پیر میکده عمری در التماس شدم صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۷۶ - چو غنچه خون دلت گر غذاست خندان باش
چو غنچه خون دلت گر غذاست خندان باش هلالی جغتایی : غزلیات
غزل ۲۲۲ - آمد بهار و خوشدلم از رنگ و بوی گل
آمد بهار و خوشدلم از رنگ و بوی گل امیرعلیشیر نوایی : غزلیات
شمارهٔ ۲۵۳ - تتبع مخدوم
ساقی حیات بخشد چون باد نوبهاران عبید زاکانی : غزلیات
غزل ۵۶ - علیالصباح که نرگس پیاله بردارد
علیالصباح که نرگس پیاله بردارد نصرالله منشی : باب الاسد و الثور
بخش ۱۲ - آوردهاند که روباهی در بیشه ای رفت آنجا طبلی دید پهلوی درختی افگنده و هرگاه که باد بجستی شاخ درخت بر طبل رسیدی، آوازی سهمناک بگوش روباه آمدی. چون روبا
آوردهاند که روباهی در بیشه ای رفت آنجا طبلی دید پهلوی درختی افگنده و هرگاه که باد بجستی شاخ درخت بر طبل رسیدی، آوازی سهمناک بگوش روباه آمدی. چون روباه ضخامت جثه بدید و مهابت آواز بشنید طمع دربست که گوشت و پوست فراخور آواز باشد میکوشید تا آن را بدرید الحق چربوی بیشتر نیافت. مرکب زیان در جولان کشید و گفت: بدانستم که هرکجا جثه ضخیمتر و آواز آن هایل تر منفعت آن کمتر. هلالی جغتایی : غزلیات
غزل ۲۱۵ - مهوشان در نظر کج نظرانند، دریغ!
مهوشان در نظر کج نظرانند، دریغ! رشیدالدین میبدی : ۶۷- سورة الملک- مکیة
النوبة الاولى
قوله تعالى: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان. عبید زاکانی : غزلیات
غزل ۴۸ - کجا کسی که مرا مژدهٔ چمانه دهد
کجا کسی که مرا مژدهٔ چمانه دهد هلالی جغتایی : غزلیات
غزل ۲۰۴ - گر گذر افتد، چو باد صبح، بر خاک منش
گر گذر افتد، چو باد صبح، بر خاک منش نهج البلاغه : حکمت ها
نکوهش بخل و ترس و فقر
وَ قَالَ عليهالسلام اَلْبُخْلُ عَارٌ
غزل ۸۴ - هرگه که شبی خود را در میکده اندازیم
هرگه که شبی خود را در میکده اندازیم هلالی جغتایی : غزلیات
غزل ۲۴۱ - خواهم که: بزیر قدمت زار بمیرم
خواهم که به زیر قدمت زار بمیرم هلالی جغتایی : غزلیات
غزل ۲۳۹ - عمر رفته است و کنون آفت جانی دارم
عمر رفته است و کنون آفت جانی دارم عبید زاکانی : غزلیات
غزل ۸۰ - یارب از کرده به لطف تو پناه آوردیم
یارب از کرده به لطف تو پناه آوردیم عطار نیشابوری : غزلیات
غزل ۴۰۳ - چو پیشهٔ تو شیوه و ناز است چه تدبیر
چو پیشهٔ تو شیوه و ناز است چه تدبیر مولوی : غزلیات
غزل ۳۰۶۷ - تو در عقیلهٔ ترتیب کفش و دستاری
تو در عَقیلهٔ تَرتیبِ کَفْش و دَستاری صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۳۸۴ - مجلی الاسماء الفعلیه
دگر اسماء فعلی راست مجلی فخرالدین عراقی : غزلیات
غزل ۶۴ - بیا، کاین دل سر هجران ندارد
بیا، کاین دل سر هجران ندارد فصیحی هروی : غزلیات
شماره ۲۱ - خاکستر این سوخته را باز توان سوخت
خاکستر این سوخته را باز توان سوخت هلالی جغتایی : غزلیات
غزل ۲۳۴ - ز پیر میکده عمری در التماس شدم
ز پیر میکده عمری در التماس شدم صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۲۷۶ - چو غنچه خون دلت گر غذاست خندان باش
چو غنچه خون دلت گر غذاست خندان باش هلالی جغتایی : غزلیات
غزل ۲۲۲ - آمد بهار و خوشدلم از رنگ و بوی گل
آمد بهار و خوشدلم از رنگ و بوی گل امیرعلیشیر نوایی : غزلیات
شمارهٔ ۲۵۳ - تتبع مخدوم
ساقی حیات بخشد چون باد نوبهاران عبید زاکانی : غزلیات
غزل ۵۶ - علیالصباح که نرگس پیاله بردارد
علیالصباح که نرگس پیاله بردارد نصرالله منشی : باب الاسد و الثور
بخش ۱۲ - آوردهاند که روباهی در بیشه ای رفت آنجا طبلی دید پهلوی درختی افگنده و هرگاه که باد بجستی شاخ درخت بر طبل رسیدی، آوازی سهمناک بگوش روباه آمدی. چون روبا
آوردهاند که روباهی در بیشه ای رفت آنجا طبلی دید پهلوی درختی افگنده و هرگاه که باد بجستی شاخ درخت بر طبل رسیدی، آوازی سهمناک بگوش روباه آمدی. چون روباه ضخامت جثه بدید و مهابت آواز بشنید طمع دربست که گوشت و پوست فراخور آواز باشد میکوشید تا آن را بدرید الحق چربوی بیشتر نیافت. مرکب زیان در جولان کشید و گفت: بدانستم که هرکجا جثه ضخیمتر و آواز آن هایل تر منفعت آن کمتر. هلالی جغتایی : غزلیات
غزل ۲۱۵ - مهوشان در نظر کج نظرانند، دریغ!
مهوشان در نظر کج نظرانند، دریغ! رشیدالدین میبدی : ۶۷- سورة الملک- مکیة
النوبة الاولى
قوله تعالى: بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ بنام خداوند فراخ بخشایش مهربان. عبید زاکانی : غزلیات
غزل ۴۸ - کجا کسی که مرا مژدهٔ چمانه دهد
کجا کسی که مرا مژدهٔ چمانه دهد هلالی جغتایی : غزلیات
غزل ۲۰۴ - گر گذر افتد، چو باد صبح، بر خاک منش
گر گذر افتد، چو باد صبح، بر خاک منش نهج البلاغه : حکمت ها
نکوهش بخل و ترس و فقر
وَ قَالَ عليهالسلام اَلْبُخْلُ عَارٌ
