غالب دهلوی : غزلیات
شماره ۲۳۰ - گل و شمعم به مزار شهدا گشت تلف
گل و شمعم به مزار شهدا گشت تلف سعیدا : غزلیات
شماره ۵۶۶ - دارم ز باده چشم تمنای بیخودی
دارم ز باده چشم تمنای بیخودی بلند اقبال : قصاید
شماره ۴ - ای سیه زلف نگار از بس پریشان بینمت
ای سیه زلف نگار از بس پریشان بینمت امیر پازواری : دوبیتیها
شماره ۸۲ - اَبْرْ نِهِلِّهْ ماهْ رِهْ هِلالْ بَوینِمْ
اَبْرْ نِهِلِّهْ ماهْ رِهْ هِلالْ بَوینِمْ صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۴۰۰ - المراتب الکلیه
مراتب نزد صوفی غیر شش نیست قاسم انوار : غزلیات
شماره ۵۶۱ - باده کهنه گیر و شیشه نو
باده کهنه گیر و شیشه نو غالب دهلوی : غزلیات
شماره ۲۷۷ - چون شمع رود شب همه شب دود ز سرمان
چون شمع رود شب همه شب دود ز سرمان سعیدا : رباعیات
شماره ۱۰۰ - تا کرد قبای ناز را بر تن گل
تا کرد قبای ناز را بر تن گل جهان ملک خاتون : رباعیات
شماره ۳۲۴ - هر روز به شیوه ای و لطفی دگری
هر روز به شیوه ای و لطفی دگری جهان ملک خاتون : رباعیات
شماره ۷۶ - مسکین دل من چو وصل جانان طلبد
مسکین دل من چو وصل جانان طلبد زرتشت : جلد اول کتاب اوستا - کهن ترین سرودهای ایرانیان
سرود یکم اهونودگاه
یسته، هات 28 1 ای مزدا! ای سپند مینو! اینک در آغاز با دستهای برآورده، ترا نماز می¬گزارم و خواستار بهروزی و رامشم. [بشود که] با کردارهایِ «اَشَه» و با همۀ خِرَد و «مَنش نیک»، «گوشورونَ» را خشنود کنم. 2 ای مزدا اهوره! با«منش نیک» به تو روی می¬آورم. پاداش هر دو جهان اَستومَند و مینوی را که «اشه» [است] ودین آگاهان را گشایش و رامش می¬بخشد، به من ارزانی دار. 3 ای مزدا اهوره! تو و«اشه» و « منش یک» را سرودی نوآیین می¬گویم تا«شهریاری مینوی» پایدار و «آرمیتی» در من افزونی گیرد. هر آنگاه که ترا به یار خوانم، به سوی من آی و مرا بهروزی و رامش بخش. 4 من روانم را با «منش نیک» به فراترین سرای خواهم برد؛ چه از پاداشی که «مزدا اهوره» برای کردارها برنهاده است، آگاهم. تا بدان هنگام که توش و توان دارم، [مردمان را] می¬آموزم که خواستار «اشه» باشند. 5 ای اشه! کی ترا خواهم دید و «منش نیک»را به فرزانگی درخواهم یافت؟ کی به [سرای] «اهوره»ی تواناتر از همگان، راه خواهم برد و نیوشای [سخن] «مزدا» خواهم شد؟ بدین «منثره» ی مهمتر، با زبان خویش، گمراهان را به برترین راه، رهنمونی خواهم کرد. 6 ای مزدا اهوره! با«منش نیک» و «اشه» [به سوی ما] آی و به گفتار راست خویش، «زرتشت» را وهمۀ ما را دهش زندگی دیرپای ارزانی دار. مارا نیرو[ی مینوی] و شادمانی بخش تا بر ستیزه و آزار دشمنان چیره شویم. 7 ای اشه! آن بخششی را که پاداش «منش نیک» است، به ما ارزانی دار. ای آرمینی! آرزوی «گشتاسپ» و پیروان مرا برآور. ای مزدا! ستایشگران خویش را نیرو خش تا «منثره»ی ترا [به مردمان] بیاموزند. 8 ای اهوره¬ی با بهترین اشه همکام ! ای بهتر از همه! آرزومندانه خواستارم که «فرشوشتر» دلیر و دیگر یارانم را و آنان را که بی گمان بدیشان «منیک» جاودانه خواهی بخشید، زندگی بهتر ارزانی داری. 9 ای مزدا اهوره! با این بخشش، هرگز ترا و «اشه» و «منش نیک» را نمی¬آزارم و خشمگین نمی¬کنم. می¬کوشم تا ترا ستایش نیاز آورم؛ زیرا شما و «شهریاری مینوی» نیرومن، سزاوار ستایش درخورنیایشید. 10 ای مزدا اهوه! آن فرزانگان روشن بینی را که در پیروی از «اشه» و «منش نیک» سزاوار می¬شناسی، به خوبی کامروا کن؛ چه، براستی می¬دانم که ستایشهای از دل برآمده و نیک خواهانه، از سوی شما بی پاسخ نمی ماند. 11 با این نیایش¬ها، همواره «اشه» و «منش نیک» را نگاهبان خواهم بود. ای مزاد اهورا! تو با «مینو»ی خود مرا بیاموز و به زبان خویش بازگوی که آفرینش در آغاز چگونه پدید آمد. خیالی بخارایی : غزلیات
شماره ۳۵۱ - ای گذشته قدت از سرو به خوش رفتاری
ای گذشته قدت از سرو به خوش رفتاری نظیری نیشابوری : قصاید
شمارهٔ ۷ - این قصیده در وقت عزیمت مکه در احمدآباد گجرات در ایام فتح قلعه جونه در مدح نواب محمد عزیز اعظم خان کوکه وارد گردیده است
مژده در مژده فتحست و ظفر در ظفرست اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۳۶ - از گلشن عیش جام مقصود که جست؟
از گلشن عیش جام مقصود که جست؟ طغرل احراری : غزلیات
شماره ۱۴۳ - غمزه مردم شکارت غارت جان می کند
غمزه مردم شکارت غارت جان می کند فرخی یزدی : رباعیات
شماره ۱۰۲ - دردا که جهان به ما دل شاد نداد
دردا که جهان به ما دل شاد نداد وحدت کرمانشاهی : غزلیات
غزل ۲۱ - محرم راز خدایی دل دیوانه ماست
محرم راز خدایی دل دیوانه ماست حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۸۳ - به آب از آتش می داده ام خاک مصلّا را
به آب از آتش می داده ام خاک مصلّا را نشاط اصفهانی : مثنویات
شماره ۳۳ - باز این دیوانه ی بگسسته بند
باز این دیوانه ی بگسسته بند قطران تبریزی : مقطعات
شماره ۳ - مرا بی وفا خواند آن بی وفا
مرا بی وفا خواند آن بی وفا
شماره ۲۳۰ - گل و شمعم به مزار شهدا گشت تلف
گل و شمعم به مزار شهدا گشت تلف سعیدا : غزلیات
شماره ۵۶۶ - دارم ز باده چشم تمنای بیخودی
دارم ز باده چشم تمنای بیخودی بلند اقبال : قصاید
شماره ۴ - ای سیه زلف نگار از بس پریشان بینمت
ای سیه زلف نگار از بس پریشان بینمت امیر پازواری : دوبیتیها
شماره ۸۲ - اَبْرْ نِهِلِّهْ ماهْ رِهْ هِلالْ بَوینِمْ
اَبْرْ نِهِلِّهْ ماهْ رِهْ هِلالْ بَوینِمْ صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۴۰۰ - المراتب الکلیه
مراتب نزد صوفی غیر شش نیست قاسم انوار : غزلیات
شماره ۵۶۱ - باده کهنه گیر و شیشه نو
باده کهنه گیر و شیشه نو غالب دهلوی : غزلیات
شماره ۲۷۷ - چون شمع رود شب همه شب دود ز سرمان
چون شمع رود شب همه شب دود ز سرمان سعیدا : رباعیات
شماره ۱۰۰ - تا کرد قبای ناز را بر تن گل
تا کرد قبای ناز را بر تن گل جهان ملک خاتون : رباعیات
شماره ۳۲۴ - هر روز به شیوه ای و لطفی دگری
هر روز به شیوه ای و لطفی دگری جهان ملک خاتون : رباعیات
شماره ۷۶ - مسکین دل من چو وصل جانان طلبد
مسکین دل من چو وصل جانان طلبد زرتشت : جلد اول کتاب اوستا - کهن ترین سرودهای ایرانیان
سرود یکم اهونودگاه
یسته، هات 28 1 ای مزدا! ای سپند مینو! اینک در آغاز با دستهای برآورده، ترا نماز می¬گزارم و خواستار بهروزی و رامشم. [بشود که] با کردارهایِ «اَشَه» و با همۀ خِرَد و «مَنش نیک»، «گوشورونَ» را خشنود کنم. 2 ای مزدا اهوره! با«منش نیک» به تو روی می¬آورم. پاداش هر دو جهان اَستومَند و مینوی را که «اشه» [است] ودین آگاهان را گشایش و رامش می¬بخشد، به من ارزانی دار. 3 ای مزدا اهوره! تو و«اشه» و « منش یک» را سرودی نوآیین می¬گویم تا«شهریاری مینوی» پایدار و «آرمیتی» در من افزونی گیرد. هر آنگاه که ترا به یار خوانم، به سوی من آی و مرا بهروزی و رامش بخش. 4 من روانم را با «منش نیک» به فراترین سرای خواهم برد؛ چه از پاداشی که «مزدا اهوره» برای کردارها برنهاده است، آگاهم. تا بدان هنگام که توش و توان دارم، [مردمان را] می¬آموزم که خواستار «اشه» باشند. 5 ای اشه! کی ترا خواهم دید و «منش نیک»را به فرزانگی درخواهم یافت؟ کی به [سرای] «اهوره»ی تواناتر از همگان، راه خواهم برد و نیوشای [سخن] «مزدا» خواهم شد؟ بدین «منثره» ی مهمتر، با زبان خویش، گمراهان را به برترین راه، رهنمونی خواهم کرد. 6 ای مزدا اهوره! با«منش نیک» و «اشه» [به سوی ما] آی و به گفتار راست خویش، «زرتشت» را وهمۀ ما را دهش زندگی دیرپای ارزانی دار. مارا نیرو[ی مینوی] و شادمانی بخش تا بر ستیزه و آزار دشمنان چیره شویم. 7 ای اشه! آن بخششی را که پاداش «منش نیک» است، به ما ارزانی دار. ای آرمینی! آرزوی «گشتاسپ» و پیروان مرا برآور. ای مزدا! ستایشگران خویش را نیرو خش تا «منثره»ی ترا [به مردمان] بیاموزند. 8 ای اهوره¬ی با بهترین اشه همکام ! ای بهتر از همه! آرزومندانه خواستارم که «فرشوشتر» دلیر و دیگر یارانم را و آنان را که بی گمان بدیشان «منیک» جاودانه خواهی بخشید، زندگی بهتر ارزانی داری. 9 ای مزدا اهوره! با این بخشش، هرگز ترا و «اشه» و «منش نیک» را نمی¬آزارم و خشمگین نمی¬کنم. می¬کوشم تا ترا ستایش نیاز آورم؛ زیرا شما و «شهریاری مینوی» نیرومن، سزاوار ستایش درخورنیایشید. 10 ای مزدا اهوه! آن فرزانگان روشن بینی را که در پیروی از «اشه» و «منش نیک» سزاوار می¬شناسی، به خوبی کامروا کن؛ چه، براستی می¬دانم که ستایشهای از دل برآمده و نیک خواهانه، از سوی شما بی پاسخ نمی ماند. 11 با این نیایش¬ها، همواره «اشه» و «منش نیک» را نگاهبان خواهم بود. ای مزاد اهورا! تو با «مینو»ی خود مرا بیاموز و به زبان خویش بازگوی که آفرینش در آغاز چگونه پدید آمد. خیالی بخارایی : غزلیات
شماره ۳۵۱ - ای گذشته قدت از سرو به خوش رفتاری
ای گذشته قدت از سرو به خوش رفتاری نظیری نیشابوری : قصاید
شمارهٔ ۷ - این قصیده در وقت عزیمت مکه در احمدآباد گجرات در ایام فتح قلعه جونه در مدح نواب محمد عزیز اعظم خان کوکه وارد گردیده است
مژده در مژده فتحست و ظفر در ظفرست اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۳۶ - از گلشن عیش جام مقصود که جست؟
از گلشن عیش جام مقصود که جست؟ طغرل احراری : غزلیات
شماره ۱۴۳ - غمزه مردم شکارت غارت جان می کند
غمزه مردم شکارت غارت جان می کند فرخی یزدی : رباعیات
شماره ۱۰۲ - دردا که جهان به ما دل شاد نداد
دردا که جهان به ما دل شاد نداد وحدت کرمانشاهی : غزلیات
غزل ۲۱ - محرم راز خدایی دل دیوانه ماست
محرم راز خدایی دل دیوانه ماست حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۸۳ - به آب از آتش می داده ام خاک مصلّا را
به آب از آتش می داده ام خاک مصلّا را نشاط اصفهانی : مثنویات
شماره ۳۳ - باز این دیوانه ی بگسسته بند
باز این دیوانه ی بگسسته بند قطران تبریزی : مقطعات
شماره ۳ - مرا بی وفا خواند آن بی وفا
مرا بی وفا خواند آن بی وفا
