فضولی : غزلیات
شماره ۲۰۵ - ای جمالت ز گل گلشن جان رعناتر
ای جمالت ز گل گلشن جان رعناتر رضاقلی خان هدایت : روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما
بخش ۱۲ - اسد کاشی
اسمش قاضی اسداللّه و فاضلی است صاحب جایگاه. به شیخ مؤمن اخلاص و ارادت داشت. کرامت بسیار از وی ظهور می‌نمود. شخصی قصری دلگشا در خواب دید با رخنهٔ بسیار و ثقبهٔ بی شمار. پرسید که این قصر از کیست و این ثقبه‌ها از چیست؟ خادم قصر گفت: که این قصرِ قاضی اسداللّه است و به هر کرامتی که از وی بروز کرده، رخنه در قصر جاه او پیدا شده. آن مرد از خواب جسته دوان دوان به جانب قاضی رفته که کیفیت خواب خود را به وی بازگوید و او را از اظهار کرامات منع نماید. قاضی گفت که این رخنه هم بالای آن رخنه‌ها باشد. تو چنین خوابی دیده‌ای و آمده‌ای که به من گویی: آن مرد حیران گردیده و اخلاص وی را گزید. آخر الامر در کاشان به رحمت ایزدی پیوست. مرقدش زیارتگاه است. این چند بیت از او نوشته شد: حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۳ - خویی مه و مهر را به دلداری نیست
خویی مه و مهر را به دلداری نیست پروین اعتصامی : مثنویات، تمثیلات و مقطعات
سفر اشک
اشک طرف دیده را گردید و رفت صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۷۶ - مگذار اینکه راز دلت بر زبان رسد
مگذار اینکه راز دلت بر زبان رسد جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۱۰۸۴ - بسیار در فراق تو زنهارها زدیم
بسیار در فراق تو زنهارها زدیم امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۸۵۷ - افسوس ازین حیات که بر باد می رود
افسوس ازین حیات که بر باد می رود نظامی گنجوی : هفت پیکر
بخش ۲۷ - نشستن بهرام روز یکشنبه در گنبد زرد و افسانه گفتن دختر پادشاه اقلیم دوم
چو گریبان کوه و دامن دشت سحاب اصفهانی : غزلیات
شماره ۷ - ننالد دل که ترسد بشنود هر کس فغانش را
ننالد دل که ترسد بشنود هر کس فغانش را فصیحی هروی : ابیات پراکنده
شماره ۷۹ - ای که درد دل خونین‌کفنی می‌شنوی
ای که درد دل خونین‌کفنی می‌شنوی مولانا خالد نقشبندی : غزلیات
غزل ۳۹ - ای که رویت را بود بر مهر تابان صد شرف
ای که رویت را بود بر مهر تابان صد شرف ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۱۷۲ - علمی نه که از زمرهٔ انسان نهمت
علمی نه که از زمرهٔ انسان نهمت بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۲۷۷۳ - عمریست همچو مژگان از درد ناتوانی
عمریست همچو مژگان از درد ناتوانی اوحدالدین کرمانی : رباعیات الحاقی
شماره ۶۰ - از دوست به هر رهگذری می پرسم
از دوست به هر رهگذری می پرسم مهدی اخوان ثالث : زمستان
هستان
گفت و گو از پاک و ناپاک است صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۴۶۳ - القناعه
قناعت باز ضد حرص و آزاست قدسی مشهدی : رباعیات
شماره ۳۱۵ - از سر خدا، نبی سرافراز بود
از سر خدا، نبی سرافراز بود فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۹۰۹ - گفتی مرا نزد من آ تو آتشی تو آتشی
گفتی مرا نزد من آ تو آتشی تو آتشی امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۸۶۰ - دل می بری به رفتن و هر کو چنان زود
دل می بری به رفتن و هر کو چنان زود شاه نعمت‌الله ولی : غزلیات
غزل ۴۶۶ - آب چشم ما به هر سو رو نهاد
آب چشم ما به هر سو رو نهاد
شماره ۲۰۵ - ای جمالت ز گل گلشن جان رعناتر
ای جمالت ز گل گلشن جان رعناتر رضاقلی خان هدایت : روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما
بخش ۱۲ - اسد کاشی
اسمش قاضی اسداللّه و فاضلی است صاحب جایگاه. به شیخ مؤمن اخلاص و ارادت داشت. کرامت بسیار از وی ظهور می‌نمود. شخصی قصری دلگشا در خواب دید با رخنهٔ بسیار و ثقبهٔ بی شمار. پرسید که این قصر از کیست و این ثقبه‌ها از چیست؟ خادم قصر گفت: که این قصرِ قاضی اسداللّه است و به هر کرامتی که از وی بروز کرده، رخنه در قصر جاه او پیدا شده. آن مرد از خواب جسته دوان دوان به جانب قاضی رفته که کیفیت خواب خود را به وی بازگوید و او را از اظهار کرامات منع نماید. قاضی گفت که این رخنه هم بالای آن رخنه‌ها باشد. تو چنین خوابی دیده‌ای و آمده‌ای که به من گویی: آن مرد حیران گردیده و اخلاص وی را گزید. آخر الامر در کاشان به رحمت ایزدی پیوست. مرقدش زیارتگاه است. این چند بیت از او نوشته شد: حزین لاهیجی : رباعیات
شماره ۱۳ - خویی مه و مهر را به دلداری نیست
خویی مه و مهر را به دلداری نیست پروین اعتصامی : مثنویات، تمثیلات و مقطعات
سفر اشک
اشک طرف دیده را گردید و رفت صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۷۶ - مگذار اینکه راز دلت بر زبان رسد
مگذار اینکه راز دلت بر زبان رسد جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۱۰۸۴ - بسیار در فراق تو زنهارها زدیم
بسیار در فراق تو زنهارها زدیم امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۸۵۷ - افسوس ازین حیات که بر باد می رود
افسوس ازین حیات که بر باد می رود نظامی گنجوی : هفت پیکر
بخش ۲۷ - نشستن بهرام روز یکشنبه در گنبد زرد و افسانه گفتن دختر پادشاه اقلیم دوم
چو گریبان کوه و دامن دشت سحاب اصفهانی : غزلیات
شماره ۷ - ننالد دل که ترسد بشنود هر کس فغانش را
ننالد دل که ترسد بشنود هر کس فغانش را فصیحی هروی : ابیات پراکنده
شماره ۷۹ - ای که درد دل خونین‌کفنی می‌شنوی
ای که درد دل خونین‌کفنی می‌شنوی مولانا خالد نقشبندی : غزلیات
غزل ۳۹ - ای که رویت را بود بر مهر تابان صد شرف
ای که رویت را بود بر مهر تابان صد شرف ابوسعید ابوالخیر : رباعیات
رباعی ۱۷۲ - علمی نه که از زمرهٔ انسان نهمت
علمی نه که از زمرهٔ انسان نهمت بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۲۷۷۳ - عمریست همچو مژگان از درد ناتوانی
عمریست همچو مژگان از درد ناتوانی اوحدالدین کرمانی : رباعیات الحاقی
شماره ۶۰ - از دوست به هر رهگذری می پرسم
از دوست به هر رهگذری می پرسم مهدی اخوان ثالث : زمستان
هستان
گفت و گو از پاک و ناپاک است صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۴۶۳ - القناعه
قناعت باز ضد حرص و آزاست قدسی مشهدی : رباعیات
شماره ۳۱۵ - از سر خدا، نبی سرافراز بود
از سر خدا، نبی سرافراز بود فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۹۰۹ - گفتی مرا نزد من آ تو آتشی تو آتشی
گفتی مرا نزد من آ تو آتشی تو آتشی امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۸۶۰ - دل می بری به رفتن و هر کو چنان زود
دل می بری به رفتن و هر کو چنان زود شاه نعمت‌الله ولی : غزلیات
غزل ۴۶۶ - آب چشم ما به هر سو رو نهاد
آب چشم ما به هر سو رو نهاد