به مُلازِمانِ سلطان، که رساند این دعا را؟
که به شُکرِ پادشاهی، زِ نظر مَران گدا را
ز رقیبِ دیوسیرت، به خدای خود پناهم
مَگَر آن شهابِ ثاقِب مددی دهد، خدا را!
مُژِه‌یِ سیاهت اَرْ کرد به خونِ ما اشارت
ز فریبِ او بیندیش و غلط مکن، نگارا
دلِ عالمی بِسوزی چُو عِذار بَرفُروزی
تو از این چه سود داری، که نمی‌کنی مدارا؟
همه‌شب در این اُمیدم که نسیمِ صبحگاهی
به پیام آشنایان، بنوازد آشنا را
چه قیامت است جانا، که به عاشقان نمودی؟
دل و جان فدای رویت، بِنَما عِذار ما را
به خدا، که جرعه‌ای دِه تو به حافظِ سحرخیز
که دعایِ صبحگاهی، اثری کند شما را

دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد
که چو سرو پایبند است و چو لاله داغ دارد
سر ما فرو نیاید به کمان ابروی کس
که درون گوشه گیران ز جهان فراغ دارد
ز بنفشه تاب دارم که ز زلف او زند دم
تو سیاه کم بها بین که چه در دماغ دارد
به چمن خرام و بنگر بر تخت گل که لاله
به ندیم شاه ماند که به کف ایاغ دارد
شب ظلمت و بیابان به کجا توان رسیدن
مگر آن که شمع رویت به رهم چراغ دارد
من و شمع صبحگاهی سزد ار به هم بگرییم
که بسوختیم و از ما بت ما فراغ دارد
سزدم چو ابر بهمن که بر این چمن بگریم
طرب آشیان بلبل بنگر که زاغ دارد
سر درس عشق دارد دل دردمند حافظ
که نه خاطر تماشا نه هوای باغ دارد

که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامی
که به کوی می فروشان دو هزار جم به جامی
شده‌ام خراب و بدنام و هنوز امیدوارم
که به همت عزیزان برسم به نیک نامی
تو که کیمیافروشی نظری به قلب ما کن
که بضاعتی نداریم و فکنده‌ایم دامی
عجب از وفای جانان که عنایتی نفرمود
نه به نامه‌ای پیامی نه به خامه‌ای سلامی
اگر این شراب خام است اگر آن حریف پخته
به هزار بار بهتر ز هزار پخته خامی
ز رهم میفکن ای شیخ به دانه‌های تسبیح
که چو مرغ زیرک افتد نفتد به هیچ دامی
سر خدمت تو دارم بخرم به لطف و مفروش
که چو بنده کمتر افتد به مبارکی غلامی
به کجا برم شکایت به که گویم این حکایت
که لبت حیات ما بود و نداشتی دوامی
بگشای تیر مژگان و بریز خون حافظ
که چنان کشنده‌ای را نکند کس انتقامی

بِرَوید ای حَریفان بِکَشید یار ما را
به من آوَرید آخِر صَنَمِ گُریزپا را
به تَرانه‌هایِ شیرین به بَهانه‌هایِ زَرّین
بِکَشید سویِ خانه مَهِ خوبِ خوشْ لِقا را
وَگَر او به وَعده گوید که دَمی دِگَر بیایم
همه وَعده مَکْر باشد بِفَریبَد او شما را
دَمِ سَختْ گرم دارد که به جادُویّ و اَفْسون
بِزَند گِرِه بر آب او و بِبَندَد او هوا را
به مُبارکیّ و شادی چو نِگارِ من دَرآیَد
بِنَشین نِظاره می‌کُن تو عَجایبِ خدا را
چو جَمالِ او بِتابَد چه بُوَد جَمالِ خوبان؟
که رُخِ چو آفتابَش بِکُشد چراغ‌ها را
بُرو ای دلِ سَبُک رو به یَمَن به دِلْبَرِ من
بِرَسان سَلام و خِدمَت تو عَقیقِ بی‌بَها را

چو مرا به سویِ زندان بِکَشید، تَنْ زِ بالا
زِ مُقرَّبانِ حَضرت، بِشُدم غَریب و تنها
به میانِ حَبْس ناگَه، قَمَری مرا قَرین شُد
که فِکَنْد در دِماغَم، هَوَسَش هزار سودا
همه کَس خَلاص جویَد، زِ بَلا و حَبْس، من نی
چه رَوَم چه روی آرَم؟ به بُرون و یار این جا؟
که به غیرِ کُنجِ زندان، نَرسَم به خَلْوتِ او
که نشُد به غیرِ آتش، دلِ اَنْگَبینْ مُصَفّا
نَظَری به سویِ خویشان، نَظَری بَرو پَریشان
نَظَری بِدان تَمَنّا، نَظَری بدین تماشا
چو بُوَد حَریفْ یوسُف، نَرَمَد کسی چو دارد
به میانِ حَبْس بُسْتان و که خاصه یوسُفِ ما
بِدَوَد به چَشم و دیده، سویِ حَبْس هر کِه او را
زِ چُنین شِکَرسِتانی بِرَسَد چُنین تقاضا
من از اَخْتَران شَنیدم، که کسی اگر بیابد
اثری زِ نورِ آن مَهْ، خَبَری کنید ما را
چو بدین گُهَر رَسیدی، رَسَدت که از کَرامَت
بِنَهی قَدَم چو موسی، گُذری زِ هفت دریا
خَبَرش زِ رَشکِ جان‌ها، نَرَسَد به ماه و اَخْتَر
که چو ماهِ او بَرآیَد، بِگُدازد آسْمان‌ها
خَجِلَم زِ وَصفِ رویَش، به خدا دَهان بِبَندم
چه بَرَد زِ آبِ دریا و زِ بَحر، مَشکِ سَقّا

اگر آن مَیی که خوردی به سَحَر نبود گیرا
بِسِتان زِ من شرابی، که قیامَت است حَقّا
چه تَفرُّج و تماشا که رَسَد زِ جامِ اوَّل
دُوُمَش نَعوذُبِاللّه، چه کُنم صِفَت سوم را
غَم و مَصلَحت نَمانَد، همه را فرود رانَد
پس از آن خدای دانَد، که کجا کَشَد تماشا
تو اسیرِ بو و رنگی، به مِثالِ نَقشِ سَنگی
بِجَهی چو آبِ چَشمه، زِ درونِ سنگِ خارا
بِدِه آن میِ رَواقی، هَله ای کَریمِ ساقی
چو چُنان شَوَم بگویم، سُخنِ تو بی‌مُحابا
قَدَحی گِران به من دِهْ، به غُلامِ خویشتن دِهْ
بِنِگَر که از خُمارَت، نِگَران شُدم به بالا
نِگَران شُدم بدان سو، که تو کرده‌یی مرا خو
که رَوانه باد آن جو، که رَوانه شُد زِ دریا

چَمَنی که تا قیامَت گُلِ او به بار بادا
صَنَمی که بر جَمَالَش دو جهانْ نِثار بادا
زِ پگاهْ میرِ خوبان به شکار می‌خُرامَد
که به تیرِ غَمزهٔ او دلِ ما شکار بادا
به دو چَشمِ من زِ چَشمَش چه پیام‌هاست هر دَم
که دو چَشمَم از پیامَش خوش و پُرخُمار بادا
دَرِ زاهِدی شِکَستم به دُعا نِمود نفرین
که بُرو که روزگارَتْ همه بی‌قَرار بادا
نه قَرار مانْد و نی دل به دُعایِ او زِ یاری
که به خونِ ماست تشنه که خداشْ یار بادا
تَنِ ما به ماه مانَد که زِ عشق می‌گُدازَد
دلِ ما چو چَنگِ زُهره که گُسَسته تار بادا
بگُدازِ ماه مَنْگَر به گُسَستگیِّ زُهره
تو حَلاوَتِ غَمَش بین که یکَش هزار بادا
چه عروسی است در جان که جهان زِ عکسِ رویَش
چو دو دستِ نوعروسان تَر و پُرنِگار بادا
به عِذارِ جسم مَنْگَر که بِپوسَد و بِریزَد
به عِذارِ جان نِگَر که خوش و خوش عِذار بادا
تَنِ تیره هَمچو زاغیّ و جهانِ تَنْ زمستان
که به رَغمِ این دو ناخوش اَبَدا بهار بادا
که قِوامِ این دو ناخوش به چهار عُنصر آمد
که قِوامِ بَندگانَت به جُز این چهار بادا

هَله صَدر و بَدْرِ عالَم، مَنِشین مَخُسب امشب
که بُراق بر دَر آمد فَاِذا فَرَغْتَ فَانْصَب
چو طَریقْ بَسته بودست و طَمَع گُسَسته بوده‌ست
تو بَرآ بر آسْمان‌ها، بِگُشا طَریق و مَذهَب
نَفَسی فَلَک نیاید، دو هزار دَر گُشایَد
چو امیرِ خاصِ اِقْرَاْ به دُعا گُشایَد آن لب
سویِ بَحر رو چو ماهی، که بیافت دُّر شاهی
چو بگوید او چه خواهی؟ تو بگو اِلَیکَ اَرْغَب
چو صَریرِ تو شَنیدم، چو قَلَم به سَر دَویدم
چو به قَلْبِ تو رَسیدم، چه کنم صُداعِ قالَب؟
زِ سلامِ خوشْ سَلامان، بِکَشَم زِ کِبْر دامان
که شُده‌ست از سَلامَت، دل و جانِ ما مُطَیَّب
ز کَفِ چُنین شرابی، زِ دَمِ چُنین خِطابی
عَجب ا‌ست اگر بِمانَد، به جهان دلی مُودَّب
زِ غِنایِ حَق بِرُسته، زِ نیازِ خود بِرَسته
به مَشاغلِ اَنَاالْحَقْ شُده فانیِ مُلَهَّب
بِکَش آب را از این گِل، که تو جانِ آفتابی
که نَمانْد روحْ صافی، چو شُد او به گِل مُرکَّب
صَلَوات بر تو آرَم، که فُزوده باد قُربَت
که به قُربِ کُلّ گردد همه جُزوها مُقَرَّب
دو جهان زِ نَفْخِ صورَت، چو قیامَت است پیشَم
سویِ جانْ مُزَلْزَل است و سویِ جسمیان مُرتَّب
به سُخَن مَکوش کاین فَر زِ دل است، نی زِ گفتن
که هُنر زِ پای یابید و زِ دُمّ دید ثَعْلَب

خَضِری که عُمر زآبَت بِکَشَد دراز گردد
دَرِ مرگْ بَر خورَنده اَبَدا فَراز گردد
چو نَظَر کُنی به بالا سویِ آسْمانِ اَعْلا
دو هزار دَر زِ رَحْمَت زِ بهشت باز گردد
چو فُتاد سایهٔ تو سویِ مُفْسِدانِ مُجْرِم
همه جُرم‌هایِ ایشان چِله و نماز گردد
چو رِکابِ مُصْطَفایی سویِ عَفوْ رویْ آرَد
دو هزار بولَهَبْ هم خوش و پُر نیاز گردد
چو دو دستِ هَمچو بَحْرَت به کَرَم گُهَرفَشان شُد
رُخِ چون زَرَمْ زَر آرَد که به گِردِ گاز گردد
کَفِ توست کیمیایی لَبِ بَحرِ کِبْریایی
چه عَجَب که نیمْ حَبّه زِ کَفَت رِکاز گردد
دو هزار جان و دیده زِ فَزَع عِنان کَشیده
چو صَلایِ وَصْل آید گَهِ تُرک تاز گردد
همه زَهْرِ دین و دنیا زِ تو شَهْد و نوش آمد
غَم و دردِ سینه سوزان زِ تو دِلْنَواز گردد
همه دامَنِ تو گیرد دل و این قَدَر نَدانَد
که به گِردِ شیرْ آهو به صد اِحْتِراز گردد
دَرِ وَصل چون بِبَستی و به لامَکان نِشَستی
زِ کُجا رَسَد گُشایش چو دَری فَراز گردد؟
خَمُش و سُخَن رَها کُن جُز اِلهْ را تو لا کُن
به فَنا چو ساز گیری همه کارْساز گردد

صَنَما جَفا رها کُن کَرَم این رَوا ندارد
بِنِگَر به سویِ دَردی که زِ کَس دَوا ندارد
زِ فَلَک فُتاد طَشْتَم به مُحیطْ غَرقه گشتم
به درونِ بَحْر جُز تو دِلَم آشنا ندارد
زِ صَبا هَمی‌رَسیدم خَبَری که می‌پَزیدم
زِ غَمَت کُنون دلِ من خَبَر از صَبا ندارد
به رُخانِ چون زَرِ من به بَرِ چو سیمِ خامَت
به زَر او رُبوده شُد که چو تو دِلْرُبا ندارد
هَله ساقیا سَبُک­تَر زِ درون بِبَند آن دَر
تو بگو به هر کِه آید که سَرِ شما ندارد
همه عُمر این چُنین دَمْ نَبُده‌­ست شاد و خُرَّم
به حَقِ وَفایِ یاری که دِلَش وَفا ندارد
بِهْ ازین چه شادمانی که تو جانی و جهانی؟
چه غم است عاشقان را که جهانْ بَقا ندارد؟
بِرَویم مَست امشب به وُثاقِ آن شِکَرلب
چه زِ جامه کَن گُریزد چو کسی قَبا ندارد؟
به چه روزِ وَصلِ دِلْبَر همه خاک می‌شود زَر؟
اگر آن جَمال و مَنْظَر فَرِ کیمیا ندارد
به چه چَشم‌هایِ کودَن شود از نِگارْ روشن؟
اگر آن غُبارِ کویَش سِرِ توتیا ندارد
هَله من خَموش کردم بِرَسان دُعا و خِدمَت
چه کُند کسی که در کَفْ به جُز از دُعا ندارد؟

چَمَنی که جُمله گُل‌ها به پناهِ او گُریزد
که دَرو خَزان نباشد که دَرو گُلی نریزد
شَجَری خوش و خُرامان به میانهٔ بیابان
که کسی به سایهٔ او چو بِخُفت مَست خیزد
فَلَکی چو آسْمان‌ها که بِدوست قَصدِ جان‌ها
که زُحَل نَیارَد آن جا که به زُهره بَرسِتیزد
گُهَریْ لَطیفْ کانی به مکانِ لامَکانی
به وِیْ است اشارتِ دل چو دو دیده اشک بیزَد

چه تَوقُّف است زین پَس همه کاروانْ رَوان شُد
نِگَرَد شُتر به اُشْتُر که بیا که ساربان شُد
زِ چپ و زِ راست بِنْگَر به قَطارهایِ بی‌مَر
پیِ روز هَمچو سایه به طَریقِ آسْمان شُد
نه زِ لامَکان رَسیدی همه چیز از آن کَشیدی؟
دلِ تو چرا نَدانَد به خوشی به لامَکان شُد؟
همه روز لَعْب کردی غَمِ خانه خود نَخوردی
سویِ خانه باید اکنون دُژَم و کَشانْ کَشان شُد
تو بِخَند خنده اولی که رَوان شوی به مولی
کَرَمَش رَوا ندارد به کَریمْ بَدگُمان شُد

همه را بیازمودم زِ تو خوش تَرَم نَیامَد
چو فرو شُدم به دریا چو تو گوهرم نَیامَد
سَرِ خُنْب‌ها گُشادم زِ هزار خُم چَشیدم
چو شرابِ سَرکَشِ تو به لب و سَرَم نَیامَد
چه عَجَب که در دلِ من گُل و یاسَمَن بِخَندد؟
که سَمَن بَریْ لَطیفی چو تو در بَرَم نَیامَد
زِ پِی­اَت مُرادِ خود را دو سه روز تَرک کردم
چه مُراد مانْد زان پَس که مُیَسَّرَم نَیامَد؟
دو سه روز شاهی­اَت را چو شُدم غُلام و چاکر
به جهان نَمانْد شاهی که چو چاکرم نَیامَد
خِرَدم بِگُفت بَرپَر زِ مُسافرانِ گَردون
چه شِکَسته پا نِشینی که مُسافرم نَیامَد؟
چو پَرید سویِ بامَت زِ تَنَم کبوترِ دل
به فَغان شُدم چو بُلبُل که کبوترم نَیامَد
چو پیِ کبوترِ دلْ به هوا شُدم چو بازان
چه هُمایْ مانْد و عَنْقا که بَرابَرم نَیامَد؟
بُرو ای تَنِ پَریشان تو و آن دلِ پشیمان
که زِ هر دو تا نَرَستَم دلِ دیگرم نَیامَد

هَله عاشقانْ بِکوشید که چو جسم و جان نَمانَد
دِلتان به چَرخْ پَرَّد چو بَدَنْ گِران نَمانَد
دل و جان به آبِ حِکْمَت زِ غُبارها بِشویید
هَله تا دو چَشمِ حَسرت سویِ خاکْدان نَمانَد
نه که هر چه در جهان است نه که عشقْ جانِ آن است؟
جُزِ عشقْ هر چه بینی همه جاودان نَمانَد
عَدَمِ تو هَمچو مَشرق اَجَلِ تو هَمچو مغرب
سویِ آسْمانِ دیگر که بِه آسْمان نَمانَد
رَهِ آسْمانْ دَرون است پَرِ عشق را بِجُنبان
پَرِ عشق چون قَوی شُد غَمِ نردبان نَمانَد
تو مَبین جهانْ زِ بیرون که جهانْ دَرونِ دیده­ست
چو دو دیده را بِبَستی زِ جهان جهان نَمانَد
دلِ تو مِثالِ بام است و حَواسْ ناودان­ها
تو زِ بامْ آب می‌خور که چو ناودان نَمانَد
تو زِ لوحِ دلْ فُروخوان به تمامی این غَزَل را
مَنِگَر تو در زَبانَم که لب و زبان نَمانَد
تَنِ آدمی کَمان و نَفَس و سُخَن چو تیرش
چو بِرَفت تیر و تَرکَش عَمَلِ کَمان نَمانَد

صَنَما سپاهِ عشقت به حِصارِ دلْ دَر آمد
بِگُذَر بدین حوالی که جهانْ به هم بَر آمد
به دو چَشمِ نَرگسینَت به دو لَعْلِ شِکَّرینَت
به دو زُلْفِ عَنْبَرینَت که کَسادِ عَنْبَر آمد
به پَلَنگِ عِزَّتِ تو به نَهنگِ غَیرتِ تو
به خَدَنگِ غَمْزهٔ تو که هزار لشکر آمد
به حَقِ دلِ لَطیفی خوش و مُقْبِل و ظَریفی
که بَرو وظیفهٔ تو اَبَدا مُقَرَّر آمد
که خَلیلِ حَق که دستش همه سال بُت شِکَستی
به خیالْ خانهٔ تو شب و روز بُتگَر آمد
تو مَپُرس حالِ مَجنون که زِ دست رفت لیلی
تو مَپُرس حالِ آزَر که خَلیلْ آزَر آمد
به جهانیان نِمایَد تَنِ مُرده زنده کردن
چو مَسیحِ خوبیِ تو سویِ گورِ عازر آمد
چه خوش است داغِ عشقَت که زِ داغِ عشقْ هر جان
زِ خَراج و عُشْر و سُخره اَبَدا مُحَرَّر آمد
به سوارِ روحْ بِنْگَر مَنِگَر به گَردِ قالَب
که غُبار از سَواری حَسَن و مُنَوَّر آمد
زِ حِجابِ گِل دِلا تو به جهانْ نِظاره­یی کُن
که پَسِ گِلِ مُشَبَّک دو هزار مَنْظَر آمد
دو سه بیت مانْد باقی تو بگو که از تو خوش تَر
که زِ ابرِ مَنْطِقِ تو دل و سینه اَخْضَر آمد

سَحَری چو شاهِ خوبان به وُثاقِ ما درآمد
به مِثالِ ساقیانْ او به سَبو و ساغَر آمد
نه سَبویِ او بِدیدم نه زِ ساغَرَش چَشیدم
که هزار موجِ باده به دِماغِ من بَر آمد
بِگُشاد این دِماغَم پَر و بالِ بی‌نِهایَت
که به آفتاب مانَد که به ماه و اَخْتَر آمد
به مُبارکیّ و شادی چو جَمالِ او بِدیدَم
زِ جَمالِ او دو دیده زِ دو کَوْن بَرتَر آمد

به میانِ دلْ خیالِ مَهِ دِلْگُشا دَرآمَد
چو نه راه بود و نی دَر عَجَب از کجا دَرآمَد؟
بُت و بُت پَرَست و مؤمن همه در سُجود رفتند
چو بِدان جَمال و خوبی بُتِ خوشْ لِقا دَرآمَد
دلِ آهَنَم چو آتش چه خوش است در مَنارَش
نه که آیِنِه شود خوش چو دَرو صَفا دَرآمَد؟
به چه نوعْ شُکر گویم که شِکَرسِتانِ شُکرَم
زِ دَرِ جَفا بُرون شُد زِ دَرِ وَفا دَرآمَد
همه جورها وَفا شُد همه تیرگیْ صَفا شُد
صِفَتِ بَشَر فَنا شُد صِفَتِ خدا دَرآمَد
همه نَقْش‌ها بُرون شُد همه بَحرْ آب­گون شُد
همه کِبْریا بُرون شُد همه کِبْریا دَرآمَد
همه خانه‌ها که آمد دَرِ آن به سویِ دریا
چو فُزود موجِ دریا همه خانه‌ها دَرآمَد
همه خانه‌ها یکی شُد دو مَبینْ به آبْ بِنْگَر
که جُدا نِیَند اگرچه که جُدا جُدا دَرآمَد
همه کوزه‌ها بیارید همه خُنْب‌ها بِشویید
که رَسید آبِ حیوان و چُنین سَقا دَرآمَد

مَهِ روزه اَنْدَرآمد هله ای بُتِ چو شِکَّر
گَهْ بوسه است تنها نه کِنار و چیزِ دیگر
بِنِشین نِظاره می‌کُن زِ خورِش کِناره می‌کُن
دو هزار خُشک لَبْ بین به کِنارِ حوضِ کوثَر
اگر آتش است روزه تو زُلالْ بین نه کوزه
تَریِ دِماغَت آرَد چو شرابِ هَمچو آذر
چو عَجوزه گشت گریان شَهِ روزه گشت خَندان
دلِ نورْ گشت فَربه تَنِ مومْ گشت لاغَر
رُخِ عاشقان مُزَعْفَر رُخ جان و عقلْ اَحْمَر
مَنِگَر بُرونِ شیشه بِنِگَر درونِ ساغَر
همه مَست و خوشْ شِکُفته رَمَضانْ زِ یاد رفته
به وُثاقِ ساقیِ خود بِزَدیم حَلقه بر دَر
چو بدید مَستْ ما را بِگَزید دست‌ها را
سَرِ خود چُنین چُنین کرد و بِتافْت رو زِ مَعْشَر
زِ میانه گفت مَستی خوش و شوخ و میْ پَرَستی
که کِه گوید اینک روزهْ شِکَنَد زِ قَند و شِکَّر؟
شِکَر از لبانِ عیسی که بُوَد حَیاتِ مَوتی
که زِ ذوقْ باز مانَد دَهَنِ نَکیر و مُنْکَر
تو اگر خَراب و مَستی به من آ که از مَنَسْتی
وَ اگر خُمار یاری سُخَنی شِنو مُخَمَّر
چو خوشیْ چه خوش نهادیْ به کُدام روز زادی؟
به کُدام دست کَرْدَت قَلَمِ قَضا مُصَوَّر؟
تَنِ تو حِجابِ عزَّت پَسِ او هزار جَنَّت
شِکَران و ماه رویانْ همه هَمچو مَهْ مُطَهَّر
هَله مُطربِ شِکَرلَب برَسان صدا به کوکَب
که زِ صید بازآمد شَهِ ما خوش و مُظَفَّر
زِ تو هر صَباحْ عیدی زِ تو هر شب است قَدْری
نه چو قَدْرِ عامیانه که شبی بُوَد مُقَدَّر
تو بگو سُخَن که جانی قَصَصاتِ آسْمانی
که کلامِ توست صافیّ و حَدیثِ منْ مُکَدَّر

همه صیدها بِکَردی هَله میر بارِ دیگر
سگِ خویش را رَها کُن که کُند شِکارِ دیگر
همه غوطه‌ها بِخوردی همه کارها بِکَردی
مَنِشین زِ پایْ یک دَم که بِمانْد کارِ دیگر
همه نَقْدها شِمُردی به وَکیلِ دَرسِپُردی
بِشِنو ازین مُحاسِب عَدَد و شُمارِ دیگر
تو بَسی سَمَن بَران را به کِنارْ دَرگرفتی
نَفَسی کِنار بُگْشا بِنِگَر کِنارِ دیگر
خُنُک آن قِماربازی که بِباخت آنچه بودَش
بِنَمانْد هیچش اِلّٰا هَوَسِ قِمارِ دیگر
تو به مرگ و زندگانیْ هَله تا جُز او ندانی
نه چو روسبی که هر شب کَشَد او به یارِ دیگر
نَظَرش به سویِ هر کَس به مِثالِ چَشمِ نرگس
بُوَدَش زِهر حَریفی طَرَب و خُمارِ دیگر
همه عُمر خوار باشد چو بَرِ دو یار باشد
هَله تا تو رو نیاری سویِ پُشت دارِ دیگر
که اگر بُتان چُنین‌اَند زِ شَهِ تو خوشه چینَند
نُبُدست مُرغِ جان را جُزِ او مَطارِ دیگر

اگر آتش است یارَت تو بُرو دَرو هَمی‌سوز
به شبِ فِراقْ سوزانْ تو چو شمع باش تا روز
تو مُخالَفَت هَمی‌کَش تو موافَقَت هَمی‌کُن
چو لباسِ تو دَرانَند تو لباسِ وَصلْ می‌دوز
به موافَقَت بِیابَد تَن و جانْ سَماعِ جانی
زِ رَباب و دَفّ و سُرنا و ز مُطربان دَرآموز
به میانِ بیست مُطرب چو یکی زَنَد مُخالِف
همه گُم کننده رَهْ را چو سِتیزه شُد قَلاووز
تو مگو همه بِجَنگند و زِ صُلْح من چه آید؟
تو یکی نه‌‌یی هزاری تو چراغِ خود بَراَفْروز
که یکی چراغِ روشن زِ هزار مُرده بهتر
که بِهْ است یک قَدِ خوش زِ هزارْ قامَتِ کوز