شاعر در این متن از وضعیت ناامیدانه خود و امید به بهبودی سخن میگوید. او از بیوفایی یاران و نبود حمایت از سوی آنان شکایت میکند و از شراب و عشق به عنوان راهی برای فرار از مشکلات یاد میکند. شاعر همچنین از عشق و وفاداری سخن میگوید و از نبود توجه و محبت از سوی معشوق گلایه میکند.
متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، اشاره به شراب و مستی ممکن است برای مخاطبان جوانتر مناسب نباشد.
غزل ۴۶۸ - که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامی
که به کوی می فروشان دو هزار جم به جامی ۱
شدهام خراب و بدنام و هنوز امیدوارم
که به همت عزیزان برسم به نیک نامی ۲
تو که کیمیافروشی نظری به قلب ما کن
که بضاعتی نداریم و فکندهایم دامی ۳
عجب از وفای جانان که عنایتی نفرمود
نه به نامهای پیامی نه به خامهای سلامی ۴
اگر این شراب خام است اگر آن حریف پخته
به هزار بار بهتر ز هزار پخته خامی ۵
ز رهم میفکن ای شیخ به دانههای تسبیح
که چو مرغ زیرک افتد نفتد به هیچ دامی ۶
سر خدمت تو دارم بخرم به لطف و مفروش
که چو بنده کمتر افتد به مبارکی غلامی ۷
به کجا برم شکایت به که گویم این حکایت
که لبت حیات ما بود و نداشتی دوامی ۸
بگشای تیر مژگان و بریز خون حافظ
که چنان کشندهای را نکند کس انتقامی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.