شاعر در این شعر از عشق و اشتیاق خود به معشوق سخن میگوید و بیان میکند که هرچه را آزموده، هیچچیز به زیبایی و ارزش معشوق نبوده است. او از تلاشهای بیثمر خود برای یافتن جایگزینی برای معشوق میگوید و در نهایت به این نتیجه میرسد که هیچچیز نمیتواند جای او را بگیرد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۷۷۰ - همه را بیازمودم ز تو خوش ترم نیامد
چو فرو شُدم به دریا چو تو گوهرم نَیامَد ۱
سَرِ خُنْبها گُشادم زِ هزار خُم چَشیدم
چو شرابِ سَرکَشِ تو به لب و سَرَم نَیامَد ۲
چه عَجَب که در دلِ من گُل و یاسَمَن بِخَندد؟
که سَمَن بَریْ لَطیفی چو تو در بَرَم نَیامَد ۳
زِ پِیاَت مُرادِ خود را دو سه روز تَرک کردم
چه مُراد مانْد زان پَس که مُیَسَّرَم نَیامَد؟ ۴
دو سه روز شاهیاَت را چو شُدم غُلام و چاکر
به جهان نَمانْد شاهی که چو چاکرم نَیامَد ۵
خِرَدم بِگُفت بَرپَر زِ مُسافرانِ گَردون
چه شِکَسته پا نِشینی که مُسافرم نَیامَد؟ ۶
چو پَرید سویِ بامَت زِ تَنَم کبوترِ دل
به فَغان شُدم چو بُلبُل که کبوترم نَیامَد ۷
چو پیِ کبوترِ دلْ به هوا شُدم چو بازان
چه هُمایْ مانْد و عَنْقا که بَرابَرم نَیامَد؟ ۸
بُرو ای تَنِ پَریشان تو و آن دلِ پشیمان
که زِ هر دو تا نَرَستَم دلِ دیگرم نَیامَد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.