غزل ۱۶۵ - اگر آن میی که خوردی به سحر نبود گیرا

اگر آن مَیی که خوردی به سَحَر نبود گیرا
بِسِتان زِ من شرابی، که قیامَت است حَقّا ۱

چه تَفرُّج و تماشا که رَسَد زِ جامِ اوَّل
دُوُمَش نَعوذُبِاللّه، چه کُنم صِفَت سوم را ۲

غَم و مَصلَحت نَمانَد، همه را فرود رانَد
پس از آن خدای دانَد، که کجا کَشَد تماشا ۳

تو اسیرِ بو و رنگی، به مِثالِ نَقشِ سَنگی
بِجَهی چو آبِ چَشمه، زِ درونِ سنگِ خارا ۴

بِدِه آن میِ رَواقی، هَله ای کَریمِ ساقی
چو چُنان شَوَم بگویم، سُخنِ تو بی‌مُحابا ۵

قَدَحی گِران به من دِهْ، به غُلامِ خویشتن دِهْ
بِنِگَر که از خُمارَت، نِگَران شُدم به بالا ۶

نِگَران شُدم بدان سو، که تو کرده‌یی مرا خو
که رَوانه باد آن جو، که رَوانه شُد زِ دریا ۷