غزل ۷۶۶ - خضری که عمر زآبت بکشد دراز گردد

خَضِری که عُمر زآبَت بِکَشَد دراز گردد
دَرِ مرگْ بَر خورَنده اَبَدا فَراز گردد ۱

چو نَظَر کُنی به بالا سویِ آسْمانِ اَعْلا
دو هزار دَر زِ رَحْمَت زِ بهشت باز گردد ۲

چو فُتاد سایهٔ تو سویِ مُفْسِدانِ مُجْرِم
همه جُرم‌هایِ ایشان چِله و نماز گردد ۳

چو رِکابِ مُصْطَفایی سویِ عَفوْ رویْ آرَد
دو هزار بولَهَبْ هم خوش و پُر نیاز گردد ۴

چو دو دستِ هَمچو بَحْرَت به کَرَم گُهَرفَشان شُد
رُخِ چون زَرَمْ زَر آرَد که به گِردِ گاز گردد ۵

کَفِ توست کیمیایی لَبِ بَحرِ کِبْریایی
چه عَجَب که نیمْ حَبّه زِ کَفَت رِکاز گردد ۶

دو هزار جان و دیده زِ فَزَع عِنان کَشیده
چو صَلایِ وَصْل آید گَهِ تُرک تاز گردد ۷

همه زَهْرِ دین و دنیا زِ تو شَهْد و نوش آمد
غَم و دردِ سینه سوزان زِ تو دِلْنَواز گردد ۸

همه دامَنِ تو گیرد دل و این قَدَر نَدانَد
که به گِردِ شیرْ آهو به صد اِحْتِراز گردد ۹

دَرِ وَصل چون بِبَستی و به لامَکان نِشَستی
زِ کُجا رَسَد گُشایش چو دَری فَراز گردد؟ ۱۰

خَمُش و سُخَن رَها کُن جُز اِلهْ را تو لا کُن
به فَنا چو ساز گیری همه کارْساز گردد ۱۱