ای غَم اگر مو شوی پیشِ مَنَت بار نیست
در شِکَرینه‌یْ یَقین سِرکهٔ اِنْکار نیست
گر چه تو خونْ خواره‌یی رَهزَن و عَیّاره‌یی
قبلهٔ ما غیرِ آن دِلْبَرِ عَیّار نیست
کانِ شِکَرهاست او مَستیِ سَرهاست او
رَه نَبَرَد با وِیْ آنْک مُرغِ شِکَرخوار نیست
هر کِه دلی داشته‌ست بَندهٔ دِلْبَر شُده‌ست
هر کِه ندارد دلی طالِبِ دِلْدار نیست
کَل چه کُند شانه را چون که وِرا موی نیست
پود چه کار آیَدَش آن کِه وِرا تار نیست
با سَرِ میدان چه کار آن کِه بُوَد خَرسَوار
تا چه کُند صَیْرَفی هر کِشْ دینار نیست
جانِ کَلیم و خَلیل جانِبِ آتَشْ دَوان
نارْ نِمایَد دَرو جُز گُل و گُلْزار نیست
ای غَم ازین جا بُرو وَرْ نَه سَرَت شُد گِرو
رَنگِ شبِ تیره را تابِ مَهِ یار نیست
ای غَمِ پُرخار رو در دلِ غَمْ خوار رو
نُقْلِ بَخیلانه‌اَت طُعمهٔ خَمّار نیست
دیدهٔ غینِ تو تَنگ میمَت ازان تَنگ تَر
تَنگِ مَتاعِ تو را عشقْ خریدار نیست
ای غَمِ شادی شِکَن پُر شِکَر است این دَهَن
کَزْ شِکَرآکندگی ممکن گفتار نیست

پیشِ چُنین ماهرو گیج شدنْ واجب است
عِشرتِ پَروانه را شمع و لَگَنْ واجب است
هست زِ چَنگِ غَمَش گوشِ مَرا کَش مَکَش
هر دَمَم از چَنگِ او تَن تَنَنَنْ واجب است
دَلْوِ دو چَشمِ مرا گر چه که کم نیست آب
مَردُمَکِ دیده را چاهِ ذَقَنْ واجب است
دِلْبَرِ چون ماه را هر چه کُند می‌رَسَد
عاشقِ دَرگاه را خُلْقِ حَسَن واجب است
طُرِّهٔ خویش ای نِگار خوش به کَفِ من سِپار
هر کِه دَرین چَهْ فُتاد دادِ رَسَنْ واجب است
عشق که شهرِ خوشی‌ست این همه اَغْیار چیست؟
حِفْظِ چُنین شهر را بُرج و بَدَنْ واجب است
غَمْزهٔ دُزدیده را شِحْنهٔ غَم در پِی است
روشنیِ دیده را خوبِ خُتَن واجب است
عاشقِ عیسیٰ نه‌یی بی‌خورِ خَر کِی زی‌یی
کالْبَدِ مُرده را گور و کَفَنْ واجب است
مَریمِ جان را مَخاض بُرد به نَخْل و ریاض
مُنْقَطِعِ دَرد را نُزْلِ وَطنْ واجب است
نُزْلِ دلِ بارکَش هست مُلاقاتِ خوش
ناقهٔ پُرفاقه را شُرب و عَطَنْ واجب است
لُطف کُن ای کانِ قَند راهِ دَهانَم بِبَند
اُشتُرِ سَرمَست را بَنْدِ دَهَنْ واجب است

کالْبَدِ ما زِ خواب کاهِل و مشغول خاست
آن کِه به رَقص آوَرَد کاهِلِ ما را کجاست؟
آن کِه به رَقص آوَرَد پَردهٔ دل بَردَرَد
این همه بویَش کُند دیدنِ او خود جُداست
جُنْبِشِ خَلْقان زِ عشق جُنْبِشِ عشقْ از اَزَل
رَقصِ هوا از فَلَک رَقصِ درخت از هواست
دل چو شُد از عشقْ گرم رَفت زِ دلْ تَرس و شَرم
شُد نَفَسَش آتشین عشقْ یکی اژدَهاست
ساقیِ جان در قَدَح دوش اگر دُرد ریخت
دُردیِ ساقیِّ ما جُمله صَفا در صَفاست
بادهٔ عشق ای غُلام نیست حَلال و حَرام
پُر کُن و پیش آر جام بِنْگَر نوبَتْ کِه راست
ای دلِ پاکِ تمام بر تو هزارانْ سلام
جُملهٔ خوبانْ غُلام جُملهٔ خوبی تو راست
سَجده کُنم پیشِ یار گوید دل هوش دار
دادنِ جانْ در سُجود جانِ همه سَجْده‌هاست

هر نَفَس آوازِ عشق می‌رَسَد از چپ و راست
ما به چَمَن می‌رَویم عَزْمِ تماشا کِه راست
نوبَتِ خانه گُذشت نوبَتِ بُستان رَسید
صُبحِ سَعادت دَمید وَقتِ وِصال و لِقاست
ای شَهِ صاحِب قِران خیز زِ خوابِ گِران
مَرکَبِ دولت بِران نوبَتِ وَصلْ آنِ ماست
طَبْلِ وَفا کوفْتَند راهِ سَما روفْتَند
عیشِ شما نَقْد شُد نَسیهٔ فردا کجاست؟
روم بَرآوَرْد دست زَنگیِ شب را شِکَست
عالَمِ بالا و پَست پُرلَمَعان و صَفاست
ای خُنُک آن را که او رَسْت ازین رنگ و بو
زان که جُزین رنگ و بو در دل و جانْ رَنگ‌هاست
ای خُنُک آن جان و دل کو رَهَد از آب و گِل
گر چه دَرین آب و گِل دَسْتگَهِ کیمیاست

آه که بارِ دِگَر آتش در من فُتاد
وین دلِ دیوانه باز رویْ به صَحرا نَهاد
آه که دریایِ عشقْ بارِ دِگَر موج زد
وَزْ دلِ من هر طَرَف چَشمه خون بَرگُشاد
آه که جَست آتشی خانه دلْ دَرگرفت
دود گرفت آسْمان آتشِ من یافت باد
آتشِ دل سَهْل نیست هیچ مَلامَت مَکُن
یا رَب فریاد رَس زاتشِ دلْ دادْ داد
لشکرِ اَنْدیشه‌ها می‌رَسَد از بیشه‌ها
سویِ دِلَم طُلْبْ طُلْبْ وَزْ غَمِ منْ شادْ شاد
ای دلِ روشن ضَمیر بر همه دل‌ها امیر
صبر گُزیدیّ و یافتْ جانِ تو جُمله مُراد
چَشمِ همه خُشک و تَر مانده در هم دِگَر
چَشمِ تو سویِ خداست چَشمِ همه بر تو باد
دستِ تو دستِ خدا چَشمِ تو مَستِ خدا
بر هَمه پایَنده باد سایه رَبُّ الْعِباد
ناله خَلْق از شماست آنِ شما از کجاست؟
این همه از عشقْ زاد عشقْ عَجَب از چه زاد؟
شَمسِ حَقِ دین تویی مالِکِ مُلْکِ وجود
ای کِه ندیده چو تو عشقْ دِگَر کیْقُباد

جامه سِیَه کرد کُفر نورِ مُحَمَّد رَسید
طَبْلِ بَقا کوفتند مُلْکِ مُخَلَّد رَسید
رویِ زمین سَبز شُد جَیْب دَرید آسْمان
بارِ دِگَر مَهْ شِکافت روحِ مُجَرَّد رَسید
گشت جهان پُرشِکَر بَست سَعادَت کَمَر
خیز که بارِ دِگَر آن قَمَرینْ خَد رَسید
دلْ چو سُطُرلاب شُد آیَتِ هفت آسْمان
شرحِ دلِ احمدی هفت مُجَلَّد رَسید
عقلِ مُعَقَّل شبی شُد بَرِ سُلطانِ عشق
گفت به اِقَبالِ تو نَفْسِ مُقَیَّد رَسید
پیکِ دلِ عاشقان رفت به سَر چون قَلَم
مُژده همچون شِکَر در دلِ کاغد رَسید
چند کُند زیرِ خاکْ صبرْ رَوان‌هایِ پاک؟
هین زِ لَحَد بَرجَهید نَصرِ مُویَّد رَسید
طَبْلِ قیامَت زدند صورِ حَشَر می‌دَمَد
وَقت شُد ای مُردگان حَشْرِ مُجَدَّد رَسید
بُعْثِرَ ما فِی الْقُبُور حُصِّلَ ما فِی الصُّدورْ
آمد آوازِ صور روحْ به مَقْصَد رَسید
دوشْ در اِسْتارگانْ غُلغُله افتاده بود
کَزْ سویِ نیکْ اَخْتَران اَخْتَرِ اَسْعَد رَسید
رَفت عُطارِد زِ دست لوح و قَلَم دَرشِکَست
در پِیِ او زُهره جَست مَستْ به فَرقَد رَسید
قُرصِ قَمَر رَنگ ریخت سویِ اَسَد می‌گُریخت
گفتم خیر است گفت ساقیِ بی‌خَود رَسید
عقل در آن غُلغُله خواست که پیدا شود
کودکْ هم کودک است گو چه به اَبْجَد رَسید
خیز که دورانِ ماست شاهِ جهانْ آنِ ماست
چون نَظَرَش جانِ ماست عُمرِ مُوَبَّد رَسید
ساقیِ بی‌رَنگ و لاف ریخت شراب از گِزاف
رَقصِ جَمَل کرد قاف عیشِ مُمَدَّد رَسید
باز سُلَیمانِ روح گفت صَلایِ صَبوح
فِتْنه بِلْقیس را صَرحِ مُمَرَّد رَسید
رَغمِ حَسودانِ دین کوریِ دیوِ لَعین
کُحْلِ دل و دیده در چَشمِ مُرَمَّد رَسید
از پِیِ نامَحْرمان قُفل زدم بر دَهان
خیز بگو مُطربا عِشرَتِ سَرمَد رَسید

جانِ من و جانِ تو بود یکی زِ اتِّحاد
این دو که هر دو یکی‌ست جُز که همان یک مَباد
فَرد چرا شُد عَدَد؟ از سَبَبِ خویِ بَد
زاتشْ بادی بِزاد در سَرِ ما رفت باد
گشت جُدا موج‌ها گر چه بُد اوَّل یکی
از سَبَبِ باد بود آن که جُدایی بِزاد
جامِ دُوی دَرشِکَن باده مَدِهْ باد را
چون دو شود پادشاه شهر رَوَد در فَساد
روزْ فَضیلَت گرفت زان که یکی شمع داشت
هر طَرَفی شب زِ عَجز شمع و چراغی نَهاد
گَر چه زِ رَبُّ الْعِباد هر نَفَسی رَحْمَت است
کِی بُوَد آن دَم که رَبْ مانَد و فانی عِباد

پَرده دل می‌زَنَد زُهره هم از بامْداد
مُژده که آن بوطَرَب دادِ طَرَب‌ها بِداد
بَحْرِ کَرَم کرد جوش پَنبه بُرون کُن زِ گوش
آنچه کَفَش داد دوش ما و تو را نوش باد
عشقْ هُمایون پِی است خُطْبه به نامِ وِیْ است
از سَرِ ما کَم مَباد سایه این کیقباد
رویِ خوشَش چون شَرار خویِ خوشَش نوبَهار
وانْ دِگَرَش زینهار بَلْ هُوَ رَبُّ الْعِباد
زَ اوَّلِ روز این خُمار کرد مرا بی‌قَرار
می‌کَشَدم اَبْروار عشقِ تو چون تُندباد
رَستِ دل از رَنج رَست گر چه دِلارامِ مَست
بَست سَرِ زُلْف بَست خواجه بِبین این گُشاد
می‌کَشَدم موکَشان من تُرُش و سَرگِران
رو که مُرادِ جهان می‌کَشَدم بی‌مُراد
عقل بر آن عقلْ ساز نازْ هَمی‌کرد ناز
شُکر کَزان گشت باز تا به مَقام اوفْتاد
پایْ به گِل بوده‌ام زان که دودل بوده ام
شُکر که دودل نَمانْد یک دِلِه شُد دلْ نَهاد
لافِ دلْ از آسْمان لافِ تَنْ از ریسْمان
بِسْکُلَم این ریسمان بازرَوَم در مَعاد
دِلْبَرْ روزِ اَلَست چیزِ دِگَر گفت پَست
هیچ کسی هست کو آرَد آن را به یاد؟
گفت به تو تاخْتَم بَهرِ خودت ساختم
ساخته خویش را من نَدَهَم در مَزاد
گفتم تو کیستی؟ گفت مُرادِ همه
گفتم من کیستم؟ گفت مُرادِ مُراد
مُفْتَعِلُن فاعِلات رفته بُدَم از صِفات
مَحْو شُده پیشِ ذات دلْ به سُخن چون فُتاد؟
دادِ دل و عقل و جان مَفْخَر تبریزیان
از مَدَدِ این سه داد یافت زَمانه سَداد

بارِ دِگَر آمدیم تا شود اِقْبالْ شاد
دولتْ بارِ دِگَر در رُخِ ما رو گُشاد
سُرمه کَشید این جهان بازْ زِ دیدارِ ما
گشت جهانْ تازه روی چَشمِ بَدَش دور باد
عشقْ زِ زَنجیرِ خویش جَست و خِرَد را گرفت
عقلْ زِ دَستانِ عشق ناله کُنان دادْ داد
مَریَمِ عشقِ قدیم زادْ مَسیحی عَجَب
داد نَیابَد خِرَد چون که چُنین فِتْنه زاد
باز دو صد قُرصِ ماه بر سَرِ آن خوان شِکَست
دلْ چو چُنین خوان بِدید پایْ به خون درنَهاد
دولتْ بِشْتافته‌ست چون نَظَرَت تافته‌ست
تا که بَقا یافته‌ست عاشِقِ کَوْن و فَساد
مَفْخَرِ تبریزیان شَمسِ حَق ای خوش نشان
عالَم ای شاهِ جان بی‌رُخِ خوبَت مَباد

از رَسَنِ زُلْفِ تو خَلْق به جان آمدند
بَهرِ رَسَن بازی‌اَش لولیَکان آمدند
در دلِ هر لولی‌یی عشقْ چو اِسْتاره‌یی
رَقص کُنان گِردِ ماه نورفَشان آمدند
در هَوَسِ این سَماع از پَسِ بُستانِ عشق
سَروقَدان چون چَنار دست زَنان آمدند
بین که چه ریسیده‌ایم دستِ که لیسیده‌ایم
تا که چُنین لُقمه‌ها سویِ دَهان آمدند
لولیکانِ قُنُق در کَفْ گوشه‌یْ تُتُق
وَزْ تُتُقِ آن عروسْ شاهِ جهان آمدند
شاه که در دولَتَش هر طَرَفی شاهِدی
سینه گُشاده به ما بَهرِ اَمان آمدند
شیوه ابرو کُند هر نَفَسی پیشِ ما
گَرچه که از تیرِ غَمْز سَخْته کَمان آمدند
شب رو و عَیّار باش بر سَرِ هر کویْ از آنْک
زیرِ لِحافِ اَزَل نیک نَهان آمدند
جانِبِ تبریز در شَمسِ حَقَم دیده اند
تَرکِ دُکان خواندند چون که به کان آمدند

روبَهَکی دُنْبه بُرد شیر مَگَر خُفته بود؟
جانْ نَبَرَد خود زِ شیر روبَهِ کور و کَبود
قاصِدْ رَهْ داد شیر وَرْ نَه کِه باور کُند
این چه که روباهِ لَنْگ دُنْبه زِ شیری رُبود
گوید گُرگی بِخورْد یوسُفِ یعقوب را
شیرِ فَلَک هم بَرو پَنجه نَیارَد گُشود
هر نَفَس اِلْهامِ حَق حارِسِ دِل‌هایِ ماست
از دلِ ما کِی بَرَد مَیمَنه دیوِ حَسود؟
دستِ حَق آمد دراز با کَفِ حَقْ کَژْ مَباز
در رَهِ حَقْ هر کِه کاشت دانه جو جو دُرود
هر کِه تو را کرد خوار رو به خدایش سِپار
هر کِه بِتَرسانَدَت رویْ به حَق آرْ زود
غُصّه و ترس و بَلا هست کَمَنْدِ خدا
گوش کَشان آرَدَت رنجْ به دَرگاهِ جود
یارَب و یارَب کُنان رویْ سویِ آسْمان
آب زِ دیده رَوان بر رُخِ زَردَت چو رود
سَبزه دَمیده زِ آب بر دل و جانْ خَراب
صُبح گُشاده نِقاب ذلِکَ یَوْمُ الْخُلود
گَر سَرِ فرعون را دَرد بُدیّ و بَلا
لافِ خدایی کجا دَردَهَدی آن عَنود؟
چون دَمِ غَرقَش رسید گفت اَقَلُّ الْعَبید
کُفر شُد ایمان و دید چون که بَلا رو نِمود
رَنجْ زِ تَنْ بَرمَدار در تَکِ نیلَش دَرآر
تا تَنِ فرعون وار پاک شود از جُحود
نَفْسْ به مصر است امیر در تَکِ نیل است اسیر
باش بَر او جبرئیل دود بَرآوَر زِ عود
عودِ بَخیل است او بو نَرسانَد به تو
رازْ نخواهد گُشا تا نکَشَد نار و دود
مَفْخَرِ تبریز گفت شَمسِ حق و دین نَهُفت
رو تُرُش از توست عشقْ سرکه نَشایَد فُزود

زُهره من بر فَلَک شکلِ دِگَر می‌رَوَد
در دل و در دیده‌ها هَمچو نَظَر می‌رَوَد
چَشمِ چو مِرّیخِ او مَستْ زِ تاریخْ او
جان به سویِ ناوَکَش هَمچو سِپَر می‌رَوَد
ابرویِ چون سُنبُله بی‌خَبَر است از مَهَش
گَر خَبَرَسْتَش چرا فوقِ قَمَر می‌رَوَد؟
ذَرّه چرا شُد سوار بر سَرِ کُرِّه‌یْ هوا؟
چون سویِ تو آفتاب جُمله به سَر می‌رَوَد؟
آن زُحَل از اَبْلَهی جُست زِبَردستی‌یی
غافل از آن کین فَلَکْ زیر و زَبَر می‌رَوَد
دلْ زِ شَبِ زُلفِ تو دید رُخِ هَمچو روز
زین شب و روز او نَهان همچو سَحَر می‌رَوَد
تُرکِ فَلَک گاو را بر سَرِ گَردون بِبَست
کرد نِدا در جهان کِه به سَفَر می‌رَوَد؟
جامه کَبود آسْمانْ کرد زِ دستِ قَضا
این قَدَرَش فَهم نی کو به قَدَر می‌رَوَد
خاکِ دَهانْ خُشک را رَعْد بِشارت دَهَد
کَابْر چو مَشکِ سَقا بَهرِ مَطَر می‌رَوَد
اَخْتَر و ابر و فَلَک جِنّی و دیو و مَلَک
آخِر ای بی‌یَقین بَهرِ بَشَر می‌رَوَد
پَنبه بُرون کُن زِ گوش عقل و بَصَر را مَپوش
کان صَنَمِ حُلّه پوش سویِ بَصَر می‌رَوَد
نای و دَف و چَنگ را از پِیِ گوشی زَنَند
نَقْشِ جهانْ جانِبِ نَقْش نِگَر می‌رَوَد
آن نَظَری جو که آن هست زِ نورِ قدیم
کین نَظَرِ ناری‌اَت هَمچو شَرَر می‌رَوَد
جِنْس رَوَد سویِ جِنْس بَس بُوَد این اِمْتِحان
شَهْ سویِ شَهْ می‌رَوَد خَر سویِ خَر می‌رَوَد
هر چه نِهالِ تَر است جانِبِ بُستان بَرَنْد
خُشکْ چو هیزُم شود زیرِ تَبَر می‌رَوَد
آبِ مَعانی بِخور هر دَم چون شاخِ تَر
شُکر که در باغِ عشق جویِ شِکَر می‌رَوَد
بس کُن ازین اَمر و نَهی بین که تو نَفْسِ حَرون
چونْش بگویی مَرو لَنْگْ بَتَر می‌رَوَد
جانْ سویِ تبریز شُد در هَوَسِ شَمسِ دین
جانْ صَدَف است و سویِ بَحْرِ گُهَر می‌رَوَد

رویِ تو چون رویِ مار خویِ تو زَهرِ قَدید
ای خُنُک آن را که او رویِ شما را ندید
من شُده مهمانِ تو در چَمَنِ جانِ تو
پایْ پُر از خار شُد دستْ یکی گُل نَچید
ای مَثَلِ خارپُشت گِردِ تو خارِ دُرُشت
خارِ تو ما را بِکُشت مارِ تو ما را گَزید
با تو موافق شُدم با تو مُنافق شُدم
بر دَبِه عاشق شُدم در دَبِه زَیْتِ پَلید

صُبح دَمی همچو صُبح پَرده ظُلْمَت دَرید
نیم شبی ناگهانْ صُبحِ قیامَت دَمید
واسطه‌ها را بُرید دید به خود خویش را
آنچه زبانی نگفت بی‌سَر و گوشی شَنید
پوست بِدَرَّد زِ ذوق عشقْ چو پیدا شود
لیک کجا ذوقِ آنْ کو کُنَدَت ناپَدید؟
فقر بِبُرده سَبَق رفته طَبَق بر طَبَق
باز کُند قُفل را فقرِ مُبارک کلید
کُشته شهوتْ پَلید کُشته عقل است پاک
فقر زده خیمه‌یی زانْ سویِ پاک و پَلید
جُمله دلِ عاشقان حَلْقه زده گِردِ فقر
فقر چو شیخُ الشُّیوخ جُمله دل‌ها مُرید
چون که به تبریزْ چَشمْ شَمسِ حَقَم را بِدید
گفت حَقَش پُر شُدی گفت که هَلْ مِنْ مَزید؟

دِیْ شُد و بهمن گذشت فَصلِ بهاران رَسید
جِلوه گُلْشَن به باغ همچو نِگاران رَسید
زَحمَتِ سرما و دود رفت به کور و کَبود
شاخِ گُلِ سُرخ را وَقتِ نثاران رَسید
باغْ زِ سرما بِکاسْت شُد زِ خدا دادخواست
لُطفِ خدا یار شُد دولتِ یاران رَسید
آمد خورشیدِ ما باز به بُرجِ حَمَل
مُعْطیِ صاحِب عَمَل سیم شُماران رَسید
طالِب و مَطلوب را عاشق و معشوق را
هَمچو گُلِ خوش کِنار وَقتِ کِناران رَسید
بر مَثَلِ وامْدار جُمله به زندان بُدَند
زَرگَرِ بَخشایِشَش وام گُزاران رَسید
جُمله صحرا و دشت پُر زِ شکوفه‌ست و کشت
خوفِ تَتاران گُذشت مُشکِ تَتاران رَسید
هر چه بِمُردند پار حَشْر شُدند از بهار
آمد میرِ شکار صیدِ شکاران رَسید
آن گُلِ شیرین لِقا شُکر کند از خدا
بُلبُلِ سَرمَستِ ما بَهرِ خُماران رَسید
وقتِ نَشاط است و جام خوابْ کُنون شُد حَرام
اصلِ طَرَب‌ها بِزاد شیره فَشاران رَسید
جامِ من از اَنْدَرون باده من موجِ خون
از رَهِ جانْ ساقیِ خوب عِذاران رَسید

آمد شهرِ صیام سَنْجَقِ سُلطان رَسید
دست بِدار از طَعام مایِده جان رَسید
جانْ زِ قَطیعَت بِرَست دستِ طبیعت بِبَست
قَلبِ ضَلالَت شِکَست لشکرِ ایمان رَسید
لشکرِ وَالْعادیات دست به یَغما نَهاد
زاتشِ وَالْموریات نَفْس به اَفْغان رَسید
اَلْبَقَرَه راست بود موسیِ عِمْران نِمود
مُرده ازو زنده شُد چون که به قُربان رَسید
روزه چو قُربانِ ماست زندگی جان ماست
تن همه قربان کنیم جان چو به مهمان رسید
صبر چو ابریست خوش حکمت بارد از او
زانک چنین ماه صبر بود که قرآن رسید
نفس چو محتاج شد روح به معراج شد
چون در زندان شکست جان بر جانان رسید
پرده ظلمت درید دل به فلک برپرید
چون ز ملک بود دل باز بدیشان رسید
زود از این چاه تن دست بزن در رسن
بر سر چاه آب گو یوسف کنعان رسید
عیسی چو از خر برست گشت دعایش قبول
دست بشو کز فلک مایده و خوان رسید
دست و دهان را بشو نه بخور و نه بگو
آن سخن و لقمه جو کان به خموشان رسید

نیکْ بَد است آن کِه او شُد تَلَفِ نیک و بَد
دلْ سَبَد آمد مَکُنْ هر سَقَطی در سَبَد
آن کِه تَواضُع کُند نَگْذَرَد از حَدِّ خویش
یابَد او هستیِ باقیِ بیرون زِ حَد
وا کُن صندوقِ زَر بر سَرِ ایمان فَشان
کاخِر صندوقِ تو نیست یَقینْ جُز لَحَد
تو لَحَدِ خویش را پُر کُن از زَرِّ صِدْق
پُر مَکُنَش از مِسِ شَهوت و حِرص و حَسَد
هر چه تو را غیرِ تو آن بِدَهَد رَد کُنی
چون بِدَهی تو همان دان که شود بر تو رَد
قَلْب مَیاوَر بدانْک غِرِّه کُنی مُشتری
تَرس زِ وَیْلٌ لِکُلّْ جَمَّعَ مالاًوَعَدّ
آن که گُشادی نِمود نَفْسِ تو را تَنگی است
گفت خدا نَفْس را بسته اَمَش فی کَبَد

نَعره آن بُلبُلان از سویِ بُستان رسید
صورتِ بُستان نَهان بویِ گُلِستان پَدید
بادِ صَبا می‌وَزَد از سَرِ زُلْفِ نِگار
فِعْلِ صَبا ظاهر است لیک صَبا را کِه دید؟
این دَمِ عیسی به لُطف عُمرِ اَبَد می‌دَهَد
عُمرِ اَبَد تازه کرد در دَمِ عُمرِ قَدید
مُژده دولت رَسید در حَقِ هر عاشقی
آتشِ دلْ می‌فروخت دیگِ هَوَس می‌پَزید
نورِ اَلَست آشکار بر همه عُشّاق زد
کَزْ سَرِ پِسْتانِ عشق نورِ اَلَسْتَش مَزید
اِنَّ طَبیبَ الرِّضا بَشَّرَ اَهْلَ الْهَویٰ
کُلُّ زَمانٍ لَکُمْ خِلْعَةُ رُوْحٍ جَدید
بَشَّرَهُمْ نَظْرَةً تُتْبِعُهُمْ نَضْرَةً
مِنْ رَشَاءٍ سَیِّدٍ لَیْسَ لَهُ مِنْ نَدید
لُطفِ خداوندِ جانْ مَفْخَرِ تبریزیان
شَمسِ حَق و دین شُده بر همه بَختی مَزید

وَسوَسه تن گُذشت غُلغُله جان رَسید
مور فرو شُد به گور چَترِ سُلَیمان رَسید
این فَلَکِ آتشی چند کُند سَرکَشی؟
نوحْ به کَشتی نِشَست جوشِشِ طوفان رَسید
چند مُخَنَّث نژاد دَعویِ مَردی کُند؟
رُستمْ خَنْجَر کَشید سام و نَریمان رَسید
جادُوَکانی زِ فَن چند عَصا و رَسَن
مار کنند از فَریب؟ موسی و ثُعْبان رَسید
دُرد به پَستی نِشَست صافْ زِ دُردی بِرَست
گَردنِ گُرگان شِکَست یوسُفِ کَنْعان رَسید
صُبحِ دروغین گُذشت صُبحِ سعادت رَسید
جان شُد و جانِ بَقا از بَرِ جانان رَسید
مِحْنَتِ ایّوب را فاقه یعقوب را
چاره دیگر نبود رَحْمَتِ رَحمان رَسید
دُزد کِه باشد چو رفت شِحْنه ایمان به شهر؟
شِحْنه کِه باشد بگو چون شَهْ و سُلطان رَسید؟
صِدقْ نِگَر بی‌نِفاق وَصلْ نِگَر بی‌فِراق
طاق طُرُنب یین و طاق طاق شَوَم کان رَسید
مُفْتَعِلُن فاعِلات جانِ مرا کرد مات
جانِ خداخوان بِمُرد جانِ خدادان رَسید
میوه دل می‌پَزید روحْ ازو می‌مَزید
بادِ کَرَم بَروَزید حرفِ پَریشان رَسید

غِرّه مَشو گَر زِ چَرخْ کارِ تو گردد بُلند
زان که بُلندَت کُند تا بِتَواند فِکَند
قطره آبِ مَنی کَزْ حَیَوان می‌زِهَد
لایِقِ قُربان نَشُد تا نشُد آن گوسفند
توده ذَرّاتِ ریگ تا نشود کوهِ سخت
کَس نَزَند بر سَرَش بیهُده زَخمِ کُلَند
تا نشود گَردنی گَردنِ کَس غُل ندید
تا نشود پا رَوان کَس نَشود پایْ بَند
پس سَبَقَتْ رَحْمَتیْ در غَضَبی شُد پدید
زَهر بِدان کَس دَهَند کوست مُعَوَّد به قَند
برگ که رُست از زمینْ تا که درختی نَشُد
آتش نَفْروزَد او شُعله نَگردد بُلند
باش چو رَز میوه دار زور و بُلندی مَجو
از پیِ خُرما بِدانْک خارِ وِرا کَس نَکَند
از پِیِ میوه‌یْ ضَعیف رُسته درختانِ زَفْت
نَقْشِ درختانْ شِگَرف صورتِ میوه نَژَند
دلْ مَثَلِ اولیاست اُسْتُنِ جسمِ جهان
جسمْ به دلْ قایم است بی‌خَلَل و بی‌گَزند
قُوَّتِ جسمِ پَدید هست دلِ ناپَدید
تا به کِی اِنْکارِ غَیب غَیب نِگَر چند چند؟