غزل ۸۸۳ - جان من و جان تو بود یکی ز اتحاد

جانِ من و جانِ تو بود یکی زِ اتِّحاد
این دو که هر دو یکی‌ست جُز که همان یک مَباد ۱

فَرد چرا شُد عَدَد؟ از سَبَبِ خویِ بَد
زاتشْ بادی بِزاد در سَرِ ما رفت باد ۲

گشت جُدا موج‌ها گر چه بُد اوَّل یکی
از سَبَبِ باد بود آن که جُدایی بِزاد ۳

جامِ دُوی دَرشِکَن باده مَدِهْ باد را
چون دو شود پادشاه شهر رَوَد در فَساد ۴

روزْ فَضیلَت گرفت زان که یکی شمع داشت
هر طَرَفی شب زِ عَجز شمع و چراغی نَهاد ۵

گَر چه زِ رَبُّ الْعِباد هر نَفَسی رَحْمَت است
کِی بُوَد آن دَم که رَبْ مانَد و فانی عِباد ۶