غزل ۴۷۲ - کالبد ما ز خواب کاهل و مشغول خاست

کالْبَدِ ما زِ خواب کاهِل و مشغول خاست
آن کِه به رَقص آوَرَد کاهِلِ ما را کجاست؟ ۱

آن کِه به رَقص آوَرَد پَردهٔ دل بَردَرَد
این همه بویَش کُند دیدنِ او خود جُداست ۲

جُنْبِشِ خَلْقان زِ عشق جُنْبِشِ عشقْ از اَزَل
رَقصِ هوا از فَلَک رَقصِ درخت از هواست ۳

دل چو شُد از عشقْ گرم رَفت زِ دلْ تَرس و شَرم
شُد نَفَسَش آتشین عشقْ یکی اژدَهاست ۴

ساقیِ جان در قَدَح دوش اگر دُرد ریخت
دُردیِ ساقیِّ ما جُمله صَفا در صَفاست ۵

بادهٔ عشق ای غُلام نیست حَلال و حَرام
پُر کُن و پیش آر جام بِنْگَر نوبَتْ کِه راست ۶

ای دلِ پاکِ تمام بر تو هزارانْ سلام
جُملهٔ خوبانْ غُلام جُملهٔ خوبی تو راست ۷

سَجده کُنم پیشِ یار گوید دل هوش دار
دادنِ جانْ در سُجود جانِ همه سَجْده‌هاست ۸