این متن شعری عرفانی است که به موضوع عشق الهی و تأثیر آن بر روح و جان انسان میپردازد. شاعر از عشق به عنوان نیرویی قدرتمند یاد میکند که ترس و شرم را از دل میزداید و انسان را به جنبش و حرکت وامیدارد. همچنین، به مفاهیمی مانند سجده، تسلیم در برابر معشوق و رهایی از قید و بندهای دنیوی اشاره میشود.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند عشق الهی و تسلیم در برابر معشوق نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد تا به درستی درک شود.
غزل ۴۷۲ - کالبد ما ز خواب کاهل و مشغول خاست
آن کِه به رَقص آوَرَد کاهِلِ ما را کجاست؟ ۱
آن کِه به رَقص آوَرَد پَردهٔ دل بَردَرَد
این همه بویَش کُند دیدنِ او خود جُداست ۲
جُنْبِشِ خَلْقان زِ عشق جُنْبِشِ عشقْ از اَزَل
رَقصِ هوا از فَلَک رَقصِ درخت از هواست ۳
دل چو شُد از عشقْ گرم رَفت زِ دلْ تَرس و شَرم
شُد نَفَسَش آتشین عشقْ یکی اژدَهاست ۴
ساقیِ جان در قَدَح دوش اگر دُرد ریخت
دُردیِ ساقیِّ ما جُمله صَفا در صَفاست ۵
بادهٔ عشق ای غُلام نیست حَلال و حَرام
پُر کُن و پیش آر جام بِنْگَر نوبَتْ کِه راست ۶
ای دلِ پاکِ تمام بر تو هزارانْ سلام
جُملهٔ خوبانْ غُلام جُملهٔ خوبی تو راست ۷
سَجده کُنم پیشِ یار گوید دل هوش دار
دادنِ جانْ در سُجود جانِ همه سَجْدههاست ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.