غزل ۸۹۴ - نعره آن بلبلان از سوی بستان رسید

نَعره آن بُلبُلان از سویِ بُستان رسید
صورتِ بُستان نَهان بویِ گُلِستان پَدید ۱

بادِ صَبا می‌وَزَد از سَرِ زُلْفِ نِگار
فِعْلِ صَبا ظاهر است لیک صَبا را کِه دید؟ ۲

این دَمِ عیسی به لُطف عُمرِ اَبَد می‌دَهَد
عُمرِ اَبَد تازه کرد در دَمِ عُمرِ قَدید ۳

مُژده دولت رَسید در حَقِ هر عاشقی
آتشِ دلْ می‌فروخت دیگِ هَوَس می‌پَزید ۴

نورِ اَلَست آشکار بر همه عُشّاق زد
کَزْ سَرِ پِسْتانِ عشق نورِ اَلَسْتَش مَزید ۵

اِنَّ طَبیبَ الرِّضا بَشَّرَ اَهْلَ الْهَویٰ
کُلُّ زَمانٍ لَکُمْ خِلْعَةُ رُوْحٍ جَدید ۶

بَشَّرَهُمْ نَظْرَةً تُتْبِعُهُمْ نَضْرَةً
مِنْ رَشَاءٍ سَیِّدٍ لَیْسَ لَهُ مِنْ نَدید ۷

لُطفِ خداوندِ جانْ مَفْخَرِ تبریزیان
شَمسِ حَق و دین شُده بر همه بَختی مَزید ۸