غزل ۸۸۷ - روبهکی دنبه برد شیر مگر خفته بود؟

روبَهَکی دُنْبه بُرد شیر مَگَر خُفته بود؟
جانْ نَبَرَد خود زِ شیر روبَهِ کور و کَبود ۱

قاصِدْ رَهْ داد شیر وَرْ نَه کِه باور کُند
این چه که روباهِ لَنْگ دُنْبه زِ شیری رُبود ۲

گوید گُرگی بِخورْد یوسُفِ یعقوب را
شیرِ فَلَک هم بَرو پَنجه نَیارَد گُشود ۳

هر نَفَس اِلْهامِ حَق حارِسِ دِل‌هایِ ماست
از دلِ ما کِی بَرَد مَیمَنه دیوِ حَسود؟ ۴

دستِ حَق آمد دراز با کَفِ حَقْ کَژْ مَباز
در رَهِ حَقْ هر کِه کاشت دانه جو جو دُرود ۵

هر کِه تو را کرد خوار رو به خدایش سِپار
هر کِه بِتَرسانَدَت رویْ به حَق آرْ زود ۶

غُصّه و ترس و بَلا هست کَمَنْدِ خدا
گوش کَشان آرَدَت رنجْ به دَرگاهِ جود ۷

یارَب و یارَب کُنان رویْ سویِ آسْمان
آب زِ دیده رَوان بر رُخِ زَردَت چو رود ۸

سَبزه دَمیده زِ آب بر دل و جانْ خَراب
صُبح گُشاده نِقاب ذلِکَ یَوْمُ الْخُلود ۹

گَر سَرِ فرعون را دَرد بُدیّ و بَلا
لافِ خدایی کجا دَردَهَدی آن عَنود؟ ۱۰

چون دَمِ غَرقَش رسید گفت اَقَلُّ الْعَبید
کُفر شُد ایمان و دید چون که بَلا رو نِمود ۱۱

رَنجْ زِ تَنْ بَرمَدار در تَکِ نیلَش دَرآر
تا تَنِ فرعون وار پاک شود از جُحود ۱۲

نَفْسْ به مصر است امیر در تَکِ نیل است اسیر
باش بَر او جبرئیل دود بَرآوَر زِ عود ۱۳

عودِ بَخیل است او بو نَرسانَد به تو
رازْ نخواهد گُشا تا نکَشَد نار و دود ۱۴

مَفْخَرِ تبریز گفت شَمسِ حق و دین نَهُفت
رو تُرُش از توست عشقْ سرکه نَشایَد فُزود ۱۵